II SAB/Bk 113/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Starosty Bielskiego w przedmiocie wypisu z rejestru gruntów p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Pismem z 15 października 2024 r. Z. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Starosty Bielskiego w sprawie nieprawidłowości przy wydaniu wypisu z rejestru gruntów z 25 marca 2024 r., znak: GK.6621.890.2024, dotyczącego działki nr geod. [...] położonej w Brańsku. W odpowiedzi na skargę organ szczegółowo odniósł się do skargi, wskazując na bezpodstawność zarzutu bezczynności. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z 29 października 2024 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez: złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy (brak formalny); uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł (brak fiskalny). Przesyłka zawierająca wezwania została doręczone stronie 15 listopada 2024 r. (k. 13). Pismem z 20 listopada 2024 r. skarżąca wniosła o wycofanie skargi. Wskazała, że skarga nie była poprzedzona ponagleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a."). Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Na mocy natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji publicznej, to skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca, w odpowiedzi na wezwanie sądu, przy piśmie z 20 listopada 2024 r., oświadczyła, że w sprawie nie złożyła ponaglenia. W konsekwencji należy uznać, że nie wyczerpała ona trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., a zatem jej skarga podlegała odrzuceniu. Na marginesie jedynie należy wskazać, że skarżąca pomimo wezwania, nie uiściła także wpisu od skargi w wysokości 100 zł, co zasadniczo stanowi również samodzielną podstawę odrzucenia skargi przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Niemniej jednak w realiach niniejszej sprawy, w sytuacji gdy strona nie złożyła ponaglenia, a nadto jej celem było cofnięcie skargi, co przeczyłoby zasadności uiszczenia wpisu, sąd za główną przyczynę odrzucenia przyjął nieuzupełnienie braku formalnego skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wniosek skarżącej o cofnięcie skargi nie mógł być zatem uznany za wiążący dla sądu, ponieważ cofnąć można skargę jedynie po jej skutecznym wniesieniu. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi (złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy) powoduje jednak uznanie, że skarga nie została skutecznie wniesiona i jako podlegająca odrzuceniu - nie może być cofnięta. Mając na uwadze powyższe, sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.