II SAB/Bk 114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2016 r. sprawy ze skargi C. K. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie nierozpatrzenia skarg p o s t a n a w i a: odrzucić skargę; , Pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r. C. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wojewody P. w związku z nierozpatrzeniem skargi z dnia 12 sierpnia 2016 r. wniesioną na Radę Miasta S., Burmistrza S. oraz Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zakres kognicji sądu administracyjnego określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, Jak wynika z powyższego o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., tj.: decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nienależący do niego skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie zaskarżona została bezczynność Wojewody P. polegająca na nierozpoznaniu skargi na działanie Rady Miasta S., Burmistrza S. oraz Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. W ocenie Sądu tego typu zarzuty nie mieszczą się w ramach zakreślonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Ze skargi z dnia 12 sierpnia 2016 r. nie wynika bowiem, ażeby Skarżący zarzucał ww. organom niezałatwienie konkretnej sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 37 § 1 k.p.a. Wręcz przeciwnie treść skargi wskazuje, że stanowi ona skargę uregulowaną w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Analiza skarga z dnia 12 sierpnia 2016r. wskazuje, że dotyczy ona właśnie nienależytego w ocenie Skarżącego wykonywania zadań przez organy samorządu terytorialnego (Radę Miasta S. i Burmistrza S.) oraz Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. Tak wywiedziona skarga, jest zdaniem Sądu, niedopuszczalna albowiem podnoszone w niej kwestie nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. W sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 marca 2010r., sygn. akt II OSK 478/09, 25 lutego 2009r., sygn. akt. II OSK 241/09 oraz 26 stycznia 2006r., sygn. akt I OSK 26/07 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII kpa, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania administracji publicznej będące przedmiotem skarg z art. 227 k.p.a. nie podlegają zatem kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu. Skarga z art. 227 k.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego (por. postanowienia NSA z dnia: 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2621/12, 24 lipca 2013r., sygn. akt I OSK 960/13, 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1760/12, 22 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2742/12, dostępne w CBOSA). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a skarga złożona w takiej sprawie powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalna jest więc w konsekwencji również skarga na bezczynność w tym zakresie (tak też NSA w postanowieniach z dnia: 24 sierpnia 2012r., sygn. akt II OSK 1858/12 oraz z 8 listopada 2012r., sygn. akt I OSK 2568/12 – orzeczenia dostępne w CBOSA). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. należało ją odrzucić, o czym orzeczono w sentencji. Końcowo można jedynie dodać, że Stanowisko Wojewody P. co do udzielenia Skarżącemu informacji w zakresie dotyczącym jego skargi z dnia 12 sierpnia 2016 r., może zatem być kwestionowane w administracyjnym trybie skarg i wniosków, nie zaś w drodze wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu.