II SAB/Bk 127/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie braku złożenia propozycji służby oddala skargę Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Do dnia [...] lutego 2017 r. M. S. (dalej: "skarżący") pełnił służbę w Izbie Celnej w B. na stanowisku starszego eksperta Służby Celnej w stopniu nadinspektora celnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. nie przedłożył skarżącemu w terminie do dnia [...] maja 2017 r. propozycji pełnienia służby/pracy. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., skarżący złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. wystąpienie, w którym pytał o przesłanki merytoryczne leżące u podstaw decyzji organu, skutkującej brakiem złożenia propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Jednocześnie pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. do usunięcia naruszenia prawa i przedstawienie mu propozycji służby. W odpowiedzi na wystąpienie, pismem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom w terminie do [...] maja 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, a brzmienie tego przepisu wskazuje na fakt pozostawienia przez ustawodawcę autonomicznego prawa w zakresie rodzaju propozycji (tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę albo propozycji pełnienia służby). Na tej podstawie wskazano na brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej w postaci propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej zgodnie z wezwaniem skarżącego. W tym samym piśmie organ odniósł się także do wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Wyjaśnił, że przedmiot i zakres regulacji ustawowej zawartej w szczególności w przepisach art. 165 ust. 7 oraz art. 170 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wskazuje, że zarówno złożenie pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, jak i nie złożenie propozycji odpowiednio pracownikom albo funkcjonariuszom, nie ma charakteru administracyjnego. Wobec powyższego do tego rodzaju spraw nie mają zastosowania przepisy art. 52 p.p.s.a. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący złożył do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z dnia [...] lipca 2017 r. poinformował skarżącego, że z brzmienia art. 165 ust. 7 ustawy wynika, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek administracyjnych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji, jaka jest składana funkcjonariuszom i pracownikom tej jednostki albo jej braku w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy lub pracowników. Z uwagi na fakt, że w sprawie propozycji służby/pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy k.p.a., w tym dotyczące terminów załatwienia sprawy, brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii również art. 37 k.p.a. W dniu [...] września 2017 r. skarżący, działając na podstawie art. 52 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. polegającą na niewykonaniu wobec skarżącego ustawowego obowiązku przedstawienia mu propozycji pełnienia służby w Służbie Celno – Skarbowej zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, mimo posiadanych przez skarżącego kwalifikacji, nienagannego je przebiegu i złożenia oświadczenia lustracyjnego. W skardze wniósł o: – wydanie orzeczenia w trybie art. 149 § 1b p.p.s.a. o istnieniu uprawnienia do otrzymania przez skarżącego propozycji pełnienia służby w Służbie Celno – Skarbowej, bowiem pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego; – zobowiązanie organu (art. 149 § 1 p.p.s.a.) do uznania uprawnienia skarżącego i złożenia mu propozycji pełnienia służby w służbie Celno – Skarbowej w miejscu służby z dnia [...] maja 2017 r.; – stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.); – dopuszczenie jako dowodu w sprawie akt osobowych na okoliczność posiadanych kwalifikacji, nienagannego przebiegu służby, nieprzedłożenia skarżącemu propozycji i doprowadzenia w sposób nieuprawniony do zwolnienia; – dopuszczenie jako dowodu w sprawie pism kierowanych do organu celem wyjaśnienia sytuacji prawnej skarżącego z [...] czerwca 2017 r., następnie zażalenia z dnia [...] lipca 2017 r. kierowanego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz otrzymanych na nie odpowiedzi z dnia [...] lipca i [...] lipca 2017 r., na okoliczność, że wyczerpany został tryb administracyjny do złożenia skargi. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał szczegółowo dotychczasowy przebieg służby, a następnie wyjaśnił, że kryteria ustalenia warunków pełnienia służby ustawodawca wskazał wprost w art. 165 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, natomiast pozostałe można wywieść pośrednio z art. 181 i 177 tego aktu. W art. 167 ust. 3 przytoczonej ustawy, w sprawach dotyczących stosunków służby powstałych przed 1 marca 2017 r., odesłano do uchylonej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, co zarazem oznacza, że te właśnie przepisy mają zastosowanie do skarżącego, aż do momentu przedłożenia mu propozycji służby -celno-skarbowej lub zwolnienia. Tak więc z art. 188 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej skarżący wywodzi swoje prawo do sądowej kontroli zachowania organu, który poprzez bezczynność doprowadził do wygaśnięcia jego stosunku służby - zwolnienia. Tymczasem, zdaniem skarżącego, organ w piśmie z [...] lipca 2017 r. powołał się na art. 165 ust. 7 oraz art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, bezpodstawnie wykazując, że złożenie propozycji jak i jej brak nie mają charakteru aktu administracyjnego i zwalniają z obowiązku uzasadniania niezłożenia propozycji. Taka interpretacja przepisów nie znajduje oparcia w literalnym brzmieniu, bowiem ustawodawca nie zawarł w tej kwestii w art. 165 ust. 3 jak i w art. 170 ust. 3 postanowień wyłączających tryb odwoławczy określony w art. 188 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1799) w zw. z art. 165 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Gdyby rzeczywiście zmierzał do wyłączenia sądowej kontroli takiego zwolnienia, to odpowiednio uregulowałby te kwestie poprzez zastrzeżenie wyłączeń. Zgodnie zaś z art. 3 p.p.s.a. organy administracji działają poprzez podejmowanie rozstrzygnięć w formach określonych w przepisach proceduralnych (postanowienia, decyzje, zaświadczenia, interpretacje), jak i podejmują inne czynności oraz akty władcze, do których niewątpliwie należy złożenie lub nie złożenie propozycji pełnienia służby. Dalej skarżący wyjaśnił, że kształtowanie stosunku służby podlega sądowej kontroli, podobnie zresztą jak stosunek pracy, z tą różnicą, że należy ona do właściwości sądów administracyjnych. Wniosek ten wynika wprost z art. 188 ust. 6 uchylonej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, jak i obecnie obowiązującego art. 276 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947 z późn. zm). Skoro sytuację prawną funkcjonariusza, bez propozycji pełnienia służby Celno-Skarbowej do dnia zwolnienia, regulują między innymi art. 188 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a przepisy wprowadzające KAS nadały ustaniu stosunku służby skutek równoznaczny ze zwolnieniem i nie wyłączyły go w sposób szczególny z pod kontroli sądu, to stanowisko organu o całkowitej dowolności podejmowania decyzji o zwolnieniu nie znajduje oparcia w omówionych przepisach, natomiast bezczynność i odmowa przez organ podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do rozpatrzenia składanych przez skarżącego środków zaskarżenia i wniosków, stanowi rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że sprawa z opisanej wyżej skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Cytując treść art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz w nawiązaniu do art. 276 ust. 1 ustawy o KAS podniósł, iż kognicji sądów administracyjnych podlegają spory o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego w przypadku wydania decyzji w ściśle określonych sprawach. Stosownie zaś do art. 276 ust. 6 ustawy o KAS od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydanej w wyniku odwołania przysługuje wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z tym, że skarżący odmówił przyjęcia przedstawionej propozycji zatrudnienia, jego stosunek służby ustał z dniem [...] sierpnia 2017 r., co jest równoznaczne ze zwolnieniem go ze służby (art. 170 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy wprowadzającej KAS. Przedmiot i zakres regulacji ustawowej zawartej w szczególności w art. 165 ust. 7 oraz art. 170 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że zarówno złożenie pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, jak i nie złożenie propozycji służby/pracy - nie ma charakteru aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na organie wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. polegająca na braku złożenia skarżącemu propozycji służby. Dokonując oceny dopuszczalności rozpoznawania skargi na opisaną wyżej bezczynność w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 169 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948), propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby i tok jej wydawania jako decyzji administracyjnej podlega procedurze administracyjnej. Jak więc z powyższego wynika, propozycja służby skierowana do funkcjonariusza na podstawie art. 169 ust. 4 w związku z art. 165 ust. 7 tej ustawy jest objęta kognicją sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W takim razie kognicją sądu objęta będzie również bezczynność organu w zakresie braku przedstawienia propozycji służby, co wprost wynika z przywołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym stwierdzić należy, że wywiedziona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu w przedmiocie braku propozycji służby jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i sąd administracyjny jest właściwy do jej merytorycznego rozpoznania. Skarżący spełnił również warunki formalne określone w art. 52 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do [...] czerwca 2017 r.), składając w dniu [...] lipca 2017 r., do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. Merytoryczną ocenę skargi należy poprzedzić wyjaśnieniem, że skarżący na mocy art. 165 ust. 1 i 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, będąc do dnia 28 lutego 2017 r. funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w izbie celnej, stał się z dniem [...] marca 2017 r. funkcjonariuszem służby celno-skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej w B. i zachował ciągłość służby. Przy czym wyjaśnić trzeba, że wskazany przepis dotyczył jedynie przyporządkowania funkcjonariuszy i pracowników do odpowiednich jednostek Krajowej Administracji Skarbowej na czas od dnia wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej do dnia złożenia i przyjęcia propozycji nowych warunków pracy lub służby. Skarżącemu do dnia [...] maja 2017 r. nie złożono propozycji służby albo też propozycji zatrudnienia, skutkiem czego, zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, było wygaśnięcie stosunku służbowego w jednostce KAS, które to wygaśnięcie, zgodnie z art. 170 ust. 3 tej ustawy, traktuje się jak zwolnienie ze służby. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w przepisach wprowadzających ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej ustawodawca wprowadził trzy tryby dokonywania przekształceń dotychczasowych stosunków (warunków) pełnienia służby przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz przez inne osoby zatrudnione w administracji celno-skarbowej, tj.: - kontynuację stosunku służbowego w przypadku złożenia propozycji pełnienia służby (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 169 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS); - przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy w przypadku złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia i jej przyjęcia (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS); - wygaśnięcie stosunku służbowego w przypadku niezłożenia funkcjonariuszowi żadnej propozycji lub w przypadku niezaakceptowania propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS). Sąd stwierdza, że nie podziela zasadniczego zarzutu skarżącego, że w świetle art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. musiał przedstawić mu propozycję pełnienia służby. Brzmienie powołanego przepisu w powiązaniu z pozostałymi przepisami tej ustawy, do takiego wniosku bowiem nie prowadzi. Zarówno propozycja zatrudnienia, jak i propozycja pełnienia służby, jest realizacją zastrzeżenia zawartego w art. 170 ustawy, do którego odsyła art. 165 ust. 3 ustawy. Z art. 165 ust. 3 ustawy, odczytywanego w powiązaniu z owym zastrzeżeniem wynika, że zarówno pracownicy dawnych izb celnych oraz UKS-ów oraz funkcjonariusze izb celnych albo komórek obsługujących ministra finansów, stali się odpowiednio pracownikami jednostek organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej jedynie czasowo, bo z zastrzeżeniem art. 170, a to zastrzeżenie stanowi, że stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, wygasają: (-) z dniem [...] sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te do [...] maja 2017 r. nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; (-) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik lub funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia [...] sierpnia 2017 r. Z zastrzeżenia wynika więc czasowość kontynuacji dotychczasowych stosunków zatrudnienia/służby a także możliwość nieotrzymania w ogóle propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby. Wyraz "odpowiednio" zawarty w art. 165 ust. 7 ustawy jest zdaniem Sądu wyrazem porządkującym kwestię: kto, tj. dyrektor jakiej komórki organizacyjnej, składa (przedstawia) pisemną propozycję wobec swoich pracowników oraz funkcjonariuszy. Co prawda użycie tego wyrazu nie byłoby potrzebne, gdyby w świetle art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS istniał obowiązek składania propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby wyłącznie pracownikom urzędów skarbowych i funkcjonariuszom oddziałów celno–skarbowych, tj. grupom zatrudnionym w tych jednostkach, dla których pracodawcą i przełożonym jest dyrektor izby administracji skarbowej, gdyż niepotrzebne byłoby porządkowanie, kto komu składa propozycję. Jednak przepis art. 165 ust. 7 ustawy dotyczy także pracowników i funkcjonariuszy, dla których pracodawcą/przełożonym jest dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości, stąd porządkujące użycie słowa "odpowiednio". Natomiast znaczenie spójnika "albo" wymaga przypomnienia zasad składni języka polskiego. Spójnik "albo" w języku polskim komunikuje, że możliwa jest tylko jedna z dwóch wzajemnie wykluczających się sytuacji, które spójnik łączy (rozdziela). W przepisie spójnik "albo" rozdziela rodzaje propozycji (propozycję zatrudnienia od propozycji pełnienia służby) co oznacza, że każdemu pracownikowi oraz funkcjonariuszowi możliwe było przedstawienie tylko jednej z propozycji: albo propozycji zatrudnienia albo propozycji pełnienia służby. Zwrócić przy tym należy uwagę, że analizie poddany jest przepis prawa (tekst urzędowy pisany językiem prawnym) a zwrotom języka prawnego nie należy, bez wyraźnego powodu, nadawać innego znaczenia niż to, które zwroty owe maja na tle języka naturalnego (vide: T. Stawecki, P. Winczorek. Wstęp do prawoznawstwa. Wyd. 3, Warszawa 2002. s. 162.167). W konsekwencji więc, skoro przepis art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS – odnośnie funkcjonariuszy - stanowi wprost, że organy w nim wymienione, w terminie do [...] maja 2017 r., składają funkcjonariuszom pisemną propozycję określającą nowe warunku zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania, to złożenie funkcjonariuszowi jednej z tych propozycji powoduje wykonanie obowiązku nałożonego na ten organ. Również wybór propozycji ustawodawca pozostawił organowi, chociaż jak trafnie podniesiono w orzecznictwie sądów administracyjnych, winien on być przez organ uzasadniony, przy zastosowaniu kryteriów wskazanych w tym przepisie. Także, co jest w niniejszej sprawie istotne, z brzmienia art. 170 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, wynika, że ustawodawca dopuścił prawną możliwość niezłożenia funkcjonariuszowi żadnej propozycji. Zatem zarówno złożenie funkcjonariuszowi jednej z propozycji albo też niezłożenie żadnej propozycji powodowało, że organ uczynił zadość wymogom wynikającym ze wskazanych wyżej przepisów. Tym samym przez sam fakt niezłożenia skarżącemu propozycji służby organ nie popadł w bezczynność. O bezczynności w załatwieniu sprawy można mówić bowiem wówczas, gdy organ jest zobowiązany do podjęcia określonego działania, a tego działania nie podejmuje i nie informuje strony o przyczynach braku działań. W tym miejscu zauważenia jednak wymaga, że czym innym było uprawnienie organu do niezłożenia skarżącemu jakiejkolwiek propozycji, a czym innym forma działania organu w takim przypadku. Jak trafnie wskazano m.in. w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 121/17, pomimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, obowiązek wydania takiej decyzji obciąża organ, bowiem tylko wydanie takiej decyzji gwarantuje prawo do sądu funkcjonariuszowi, któremu nie złożono ani propozycji kontynuowania służby ani propozycji zatrudnienia w korpusie służby cywilnej. Podstawą prawną dla wydania takiej decyzji jest art. 170 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej w związku z odpowiednio stosowanym art. 276 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, interpretowane zgodnie z art. 32 ust. 1, 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji. Nie wydając zatem decyzji regulującej stosunek służbowy skarżącego, któremu przełożony w terminie wskazanym w ustawie Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, nie przedstawił propozycji kontynuowania stosunku służbowego w jednostkach KAS, organ dopuścił się bezczynności. Sąd w składzie niniejszym podziela w pełni zaprezentowany pogląd w sprawie powyższej. Jednocześnie zauważa jednak, że w sprawie niniejszej brak było podstaw do orzekania w przywołanym zakresie. Zarówno bowiem w zażaleniu z dnia [...] lipca 2017 r., jak i w skardze, skarżący jednoznacznie i wyłącznie wnosił o zobowiązanie organu do przedstawienia mu propozycji służby. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi, a rozpatrując sprawę rozstrzyga na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych mając na uwadze treść przepisów regulujących sposób procedowania właściwy dla charakteru sprawy sądowoadministracyjnej, wywołanej konkretną skargą. Jednakże w tym przypadku treść żądania skargi determinowała sposób rozstrzygnięcia Sądu. Czym innym jest bowiem zarzucanie bezczynności organowi i żądanie zobowiązania go do złożenia skarżącemu propozycji służby od żądania wydania decyzji w przedmiocie uregulowania stosunku służbowego skarżącego. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że pomimo rozstrzygnięcia jak w sentencji wyroku, skarżącemu pozostaje nadal otwarta droga do żądania ochrony jego interesu prawnego w postaci zarzucenia bezczynności organowi w zakresie nieprawidłowego uregulowania jego stosunku służbowego, który wymagał ze swej istoty charakteru decyzyjnego. Aby jednak odbyła się kontrola sądowoadministracyjna w tym zakresie, musi zostać wniesiona stosowna skarga, poprzedzona wyczerpaniem trybu zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zarzucająca organowi bezczynność w postaci braku złożenia skarżącemu propozycji służby nie jest zasadna, bowiem organ w tym zakresie nie pozostawał bezczynny. Stosownie więc do art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.