II SAB/Bk 129/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. A. P. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. (dalej: "Prezydent") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) kopii wniosków osób niepełnosprawnych wraz z załącznikami, które nie otrzymały dotacji z Urzędu Miejskiego w B. na rozpoczęcie działalności gospodarczej ze środków PFRON w ostatnich sześciu latach (2015-2021); 2) listy podmiotów, które otrzymały środki z budżetu miasta B. na wsparcie osób z niepełnosprawnościami w 2020 r. (3.364.047,76 zł) włącznie z określeniem projektów; 3) kwot, które miasto B. przeznacza rocznie na portal BIDON od powstania projektu. Wnioskodawca wskazał o udostępnienie żądanych informacji przez platformę ePUAP. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. Prezydent wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie informacji objętej pkt 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wskazując, że uznał żądaną w tym zakresie informację za przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2020, poz. 2176; dalej: "u.d.i.p."). W dalszej części ww. pisma Prezydent udzielił informacji żądanych w pkt 2 i pkt 3 ww. wniosku. W dniu [...] lipca 2021 r. do Prezydenta wpłynęło pismo wnioskodawcy, w którego treści wyjaśnił on, że dzięki informacji żądanej w pkt 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. i jej analizie, opinia publiczna dowie się o praktycznych zasadach przyznawania przez Urząd Miejski w B. dotacji z PFRON dla osób niepełnosprawnych w ciągu ostatnich sześciu lat, co wypełnia edukacyjny i popularyzatorski cel, przez wskazanie ww. działania jako sposobu wychodzenia z wykluczenia społecznego przez osoby niepełnosprawne. Wnioskodawca wskazał również, że w jego ocenie żądana w tym względzie informacja publiczna, nie stanowi informacji przetworzonej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Prezydent odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej żądanej w pkt 1 wniosku, dotyczącej kopii wniosków osób niepełnosprawnych wraz z załącznikami, które nie otrzymały dotacji z Urzędu Miejskiego w B. na rozpoczęcie działalności gospodarczej ze środków PFRON w ostatnich sześciu latach (2015-2021). Jako podstawę wydania przedmiotowej decyzji wskazano art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Decyzja ta została doręczona wnioskodawcy dnia [...] sierpnia 2021 r., natomiast jej kopia nie zawierająca podpisu, została doręczona wnioskodawcy w dniu [...] sierpnia 2021 r. w formacie elektronicznym, za pośrednictwem platformy ePUAP. W odpowiedzi na pismo wnioskodawcy z dnia [...] sierpnia 2021 r. dotyczące braku formalnego decyzji doręczonej mu w formie elektronicznej, polegającego na braku podpisu na decyzji, Prezydent wyjaśnił (pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r.), że czynności kancelaryjne w Urzędzie Miejskim w B. wykonuje się w systemie tradycyjnym, w którym obowiązuje papierowy obieg dokumentów. Organ wyjaśnił, że decyzja została doręczona elektronicznie na prośbę wnioskodawcy, a ponadto wysłana w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego na adres podany we wniosku. W dniu [...] września 2021 r. A. P. wniósł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Prezydenta w zakresie załatwienia pkt 1 jego wniosku (co wynika z treści uzasadnienia skargi). Skarżący zarzucił: naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, przez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, a także naruszenie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi, e informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, przez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji jej nieudostępnienie. W konsekwencji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do pełnego załatwienia wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że decyzja Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2021 r. jest wadliwa, bowiem została oparta na nieprawidłowym założeniu, że wnioskowana informacja dotycząca kopii wniosków osób niepełnosprawnych wraz z załącznikami, które nie otrzymały dotacji z Urzędu Miejskiego w B. na rozpoczęcie działalności gospodarczej ze środków PFRON w ostatnich sześciu latach, ma charakter informacji przetworzonej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, ewentualnie odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, że zarzut bezczynności nie jest uzasadniony, bowiem organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej pkt 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. Skarżący zaś nie wniósł odwołania od tej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2021 r. skarżący wyjaśnił z jakich względów sformułował wniosek o udostepnienie informacji publicznej, zawarty w pkt 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej, jako p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, albowiem wcześniej wydał decyzję rozstrzygającą wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu zauważyć należy, że na gruncie art. 37 § 1 pkt 1 2 k.p.a. bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") zawiera w tym względzie szczegółowe regulacje wyznaczające terminowość działań organu w sprawach o udzielenie informacji publicznej. Na gruncie ww. ustawy, o bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., (tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i w art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) odpowiednich czynności, tj.: 1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, 2) nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, 3) nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź że żądanej informacji publicznej nie posiada, albo 4) nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Powołane wyżej przepisy jednoznacznie zatem wskazują, że organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Z przesłanych zaś przez organ akt postępowania wynika, że sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. o udostepnienie informacji publicznej, w zakresie żądania zawartego w pkt 1 tego wniosku (taki zakres skargi wynika z jej uzasadnienia) zakończyła się wydaniem decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2021 r. o odmowie udostepnienia informacji publicznej. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu [...] sierpnia 2021 r. (k. 32 akt adm.). Skarżący nie wnosił odwołania od powyższej decyzji, wobec czego stała się ona ostateczna z dniem [...] września 2021 r. W związku z powyższym nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w danej sprawie w sytuacji, gdy sprawa została już załatwiona. Pogląd taki, w odniesieniu do bezczynności organu, przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (por. także postanowienia NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt I OSK 531/21 oraz sygn. akt I OSK 1051/21). Z uchwały NSA podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. w sprawie II OPS 5/19 wynika bowiem, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., (tj. stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, gdyż odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni aprobuje powyższy pogląd. Powyższe stanowisko przemawia za uznaniem niedopuszczalności wniesionej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność Prezydenta Miasta B. w sprawie udzielenia skarżącemu informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. Bezsprzecznie bowiem w dniu wniesienia skargi na bezczynność, tj. [...] września 2021 r. w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja kończąca postępowanie w sprawie objętej skargą. A zatem w dniu wniesienia skargi omawiane postępowanie było już zakończone i z tej przyczyny skarga nie mogła realizować przypisanego jej celu, polegającego na usunięciu stanu bezczynności w przypadku jego wystąpienia w określonej sprawie. Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.