II SAB/Bk 142/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji "I." w W. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Łomży w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Sądu Okręgowego w Łomży do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącej Fundacji "I." w W. z dnia 1 listopada 2025 r.; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Łomży na rzecz skarżącej Fundacji "I." w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Fundacja "I." z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca") wniosła w dniu 19 listopada 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Łomży (dalej: "organ") w rozpoznaniu jej wniosku z 1 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że 1 listopada 2025 r. wniosła do organu za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania mnożnika dodatku funkcyjnego pobieranego przez prezesa oraz wiceprezesów sądu. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ 3 listopada 2025 r. przesłał do skarżącej wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez jego złożenie przez osobę uprawnioną do składania oświadczeń woli w imieniu skarżącej. W piśmie nie wskazano jednocześnie, że organ ma zamiar wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej ani skutków przekroczenia terminu wyznaczonego przez organ. Do dnia wniesienia niniejszej skargi skarżąca nie otrzymała od organu żadnej innej korespondencji w przedmiocie wniosku z 1 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca podkreśliła, że wniosek z 1 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej został podpisany podpisem kwalifikowanym osoby uprawnionej do składania oświadczeń woli w imieniu skarżącej. Ponadto ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art.63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. W postępowaniu z wniosku o udostępnienie informacji publicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie organ nie wskazywał jednak, aby miał zamiast wydania jakiejkolwiek decyzji. Zdaniem skarżącej należy uznać, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku wystosowane przez organ nie znajdowało oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również w stanie faktycznym sprawy (wniosek został opatrzony podpisem osoby uprawnionej do reprezentowania skarżącej). W związku z powyższym skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania jej wniosku z 1 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, stwierdzenia, że organ dopuścił się w rozpoznaniu ww. wniosku bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Łomży wniósł o jej oddalenie, jako całkowicie bezpodstawnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że w istocie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków pisma. W zakreślonym terminie wnioskodawczyni nie uzupełniła tego braku, natomiast wniosła skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku. Organ podkreślił, że dopiero skarga została podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentowania wnioskodawcy zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Na tej podstawie w dniu 25 listopada 2025 r. udzielono informacji zgodnie z wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na mocy art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego w Łomży jest podmiotem w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., który mieści się w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Również wnioskowane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy i okoliczność ta nie jest kwestionowana przez organ, który udzielił skarżącej wnioskowanej informacji po złożeniu skargi na bezczynność. W przedmiotowej sprawie, co jest bezsporne, organ w ustawowym terminie nie udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Skarżąca wniosek o udzielenie informacji publicznej złożyła w dniu 1 listopada 2025 r., zaś organ odpowiedzi udzielił dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, t.j. w dniu 25 listopada 2025 r. Wobec powyższego skarga na bezczynność podlegała uwzględnieniu. Organ pismem z 3 listopada 2025 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 1 listopada 2025 r. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie, natomiast 19 listopada 2025 r. wniosła skargę na bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ uznał, że dopiero skarga została podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentowania wnioskodawcy zgodnie z wpisem do KRS i w dniu 25 listopada 2025 r. udostępnił skarżącej żądane przez nią informacje. Kwestia podmiotowości prawa do informacji publicznej uregulowana została w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. (z zastrzeżeniem art. 5), zgodnie z którym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu. Wobec tego badanie kwestii, kto złożył wniosek i w czyim nastąpiło to imieniu, jest czynnością zbędną. Jest to okoliczność bez jakiegokolwiek znaczenia prawnego dla sprawy oraz nie jest to fakt prawotwórczy na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Opolu z 6 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 29/16, LEX nr 2086519). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, Prezes Sądu Okręgowego w Łomży dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 1 listopada 2025 r. Z racji jednak na fakt, że organ w dniu 25 listopada 2025 r., po wpłynięciu do niego skargi z dnia 19 listopada 2025 r., udzielił żądanej informacji zgodnie z wnioskiem, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 1 listopada 2025 r. (pkt 1 wyroku). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). W tej mierze uwzględnić należało fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącej bez odpowiedzi, wezwał skarżącą do uzupełnienia jego braków, jednak ostatecznie w ciągu 25 dni do wniosku się ustosunkował. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Do kosztów tych zaliczono uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł.