II SAB/Bk 162/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2018 r. sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie nierozpoznania odwołania od faktycznej odmowy przekazania dowodu osobistego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu E. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. , Skarga na bezczynność Wojewody P. została wniesiona przez E. W. D. (zwanego dalej: skarżącym) w dniu 27.10.2017 r. (data wpływu do organu), po zaistnieniu następujących zdarzeń faktycznych: W dniu 14.07.2015 r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie dowodu osobistego z powodu utraty ważności dotychczasowego dowodu osobistego. W dniu 12.08.2015 r. skarżący zgłosił się po odbiór nowego dowodu osobistego, lecz urzędnik odmówił jego wydania z tego powodu, że skarżący nie przedłożył starego dowodu typu książeczkowego w celu jego fizycznego unieważnienia tj. uszkodzenie przez przecięcie. Pismem z dnia 13.08.2015 r. nazwanym "zażaleniem" skarżący wystąpił do Wojewody P. z żądaniem stwierdzenia bezprawności odmowy przekazania wystawionego dowodu osobistego oraz bezzwłocznego przekazania mu tego dokumentu. Powyższe "zażalenie" zostało potraktowane przez Wojewodę jako skarga, którą rozpatrzono wg przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, udzielając skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 21.08.2015 r. W piśmie tym Wojewoda P. wyjaśnił skarżącemu, z powołaniem przepisów prawnych, jakie czynności są podejmowane przy wydawaniu nowych dokumentów tożsamości. Organ stwierdził, że pracownik Urzędu Miejskiego w Ł. zasadnie żądał okazania, przez skarżącego, starego dowodu osobistego celem dokonania jego fizycznego uszkodzenia. Nie mniej jednak odmowa przez skarżącego przedłożenia starego dokumentu, nie mogła skutkować nie wydaniem przygotowanego już nowego dowodu osobistego. Oddzielnym pismem z dnia 21.08.2015 r. skierowanym do Prezydenta Miasta Ł., Wojewoda P. poinformował o sposobie załatwienia skargi skarżącego z zaleceniem wydania mu nowego dowodu osobistego bez względu na okoliczność nieprzedłożenia starego dokumentu. Kolejny wniosek skarżącego z dnia 29.08.2015r. dotyczył żądania doręczenia mu informacji z dnia 21.08.2015 r. podpisanej z użyciem pieczęci urzędowej Wojewody P. i został rozpoznany negatywnie przez Wojewodę pismem z dnia 8.09.2015 r. Po upływie dwóch lat od w/w pisma Wojewody skarżący wywiódł skargę na jego bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżący twierdził, że bezczynność polega na faktycznej odmowie wydania dowodu osobistego, który powinien zostać przekazany skarżącemu bezzwłocznie i bezwarunkowo. Bezczynność Wojewody P. skarżący upatruje w braku wydania decyzji odmownej na jego "zażalenie" z dnia 13.08.2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie twierdząc, że jedyną formą załatwienia "zażalenia" z dnia 13.082015 r. była odpowiedź pisemna w trybie rozpatrzenia skargi, uregulowana w art. 227 i nast. k.p.a. i taką skarżący otrzymał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył , co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Stan faktyczny sprawy nie był sporny, bowiem wynikał z korespondencji toczącej się między skarżącym a Wojewodą P. Nie ma racji skarżący twierdząc, że Wojewoda P. powinien rozpatrzeć jego "zażalenie" na niewydanie dowodu osobistego w formie decyzji. Odmowa wydania dowodu następuje w formie decyzji w określonych przypadkach, o jakich stanowi art. 32 ustawy z dnia 6.08.2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. z 2017 r.; poz. 1464), a mianowicie wówczas, gdy: fotografia dołączona do wniosku nie spełnia wymogów ustawowych oraz gdy wnioskodawca składa wniosek z naruszeniem przepisów ustawy. Zatem, przesłanki do odmowy wydania dowodu osobistego występują już na etapie złożenia wniosku przez petenta. Tymczasem, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ I instancji przyjął, bez zastrzeżeń, od E. W. D. wniosek o wydanie nowego dowodu osobistego, a także przygotował dokument do odebrania. Do nieporozumienia doszło na etapie wręczania nowego dowodu osobistego, który został zatrzymany przez urzędnika z racji nie przedłożenia, przez skarżącego, starego dokumentu. Nie była to żadna czynność prawna, lecz czynność faktyczna, która wymagała interwencji organu nadzoru w trybie skargowym na niewłaściwe działanie pracownika urzędu. Dlatego też, Wojewoda P. prawidłowo załatwił "zażalenie" skarżącego z dnia 13.08.2015 r. traktując je jako skargę złożoną w trybie art. 227 i nast. k.p.a. na niewłaściwe wykonywanie zadań przez pracowników Urzędu Miasta Ł. Wojewoda załatwił skargę niezwłocznie i zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia skargi, czyli postąpił zgodnie z przepisami art. 237 i 238 k.p.a. Instytucja bezczynności organu nie miała tu zastosowania, ponieważ Wojewoda P. nie miał obowiązku wydania aktu przewidzianego prawem tj. ani decyzji ani też postanowienia. Wojewoda nie pozostawał w jakiejkolwiek bezczynności. Organ udzielił skarżącemu wyczerpującej, pisemnej informacji na temat sposobu załatwienia jego skargi z dnia 13.08.2015 r. błędnie zatytułowanej "zażaleniem". Sprawy załatwiane w trybie skargowym nie podlegają kompetencji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2017 r.; poz. 1369) zwanej: p.p.s.a. Dlatego też skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w/w ustawy. Sąd orzekł z urzędu o zwrocie skarżącemu wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec odrzucenia skargi, Sąd nie wypowiada się na temat "pieczęci urzędowych", któremu to zagadnieniu skarżący poświęca pismo procesowe z dnia 29.12.2017 r. (wpłynęło do Sądu dnia 03.01.2018 r.). Zagadnienie to pozostaje zupełnie poza meritum sprawy. Natomiast, na marginesie, Sąd zauważa, że nowy dowód osobisty oczekuje w Urzędzie Miejskim w Ł. na osobisty odbiór przez skarżącego, bowiem zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o dowodach osobistych inny sposób doręczenia nie jest przewidziany. Jak wynika z ustaleń Wojewody P., skarżący nie zgłosił się jednak po odbiór dowodu od sierpnia 2015 r. pomimo tego, że otrzymał pismo Wojewody z dnia 21.08.2015 r. o pozytywnym (częściowo) załatwieniu skargi z dnia 21.08.2015 r. Brak aktywności skarżącego przez okres 2 lat w tej kwestii, należy pozostawić bez komentarza.