II SAB/Bk 19/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie podziału nieruchomości 1. zobowiązuje B. S. do załatwienia w terminie 2 (dwóch) miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych organowi, sprawy wydzielenia z nieruchomości drogowych ulicy S. – działka o numerze [...] i ulicy G. – działka o numerze [...] położonej w S., działek geodezyjnych odpowiadających działkom o dawnych numerach [...] i [...] objętych decyzją Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 roku Numer [...]o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w S. przy ulicy G. i K., której nieważność w części dotyczącej działek [...] i [...], stanowiących wówczas własność W. B. stwierdził Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2007 roku Numer [...]; 2. zasądza od Burmistrza S. na rzecz skarżącego J. B. kwotę 68,00 (sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- W dniu [...] marca 2008 r. skarżący J. B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na bezczynność Burmistrza S. polegającą na nie załatwieniu sprawy podziału działki nr [...] i nr [...] w trybie art. 95 pkt 2, 3, 4, 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu żądania skarżący podał, iż w dniu [...] września 2007 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w S. o oddanie mu nieruchomości nr [...], [...] i [...] wchodzących w skład działki nr [...] (nieistniejąca ulica S.), stanowiących własność Skarbu Państwa. Podstawę złożonego wniosku stanowił przepis art. 207 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z treścią tego wniosku zachodziła też potrzeba dokonania podziału działki nr [...] i wprowadzenia odpowiednich zmian gruntowych. Sprawa została zarejestrowana pod numerem: [...]. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Starosta Powiatowy w S. w punkcie pierwszym odmówił uwzględnienia wniosku z art. 207 ust. 1 wskazanej ustawy, podając w uzasadnieniu, iż z ksiąg wieczystych KW [...] i KW [...] wynika, iż działki nr [...] i [...] posiadają wpisane prawo własności na jego rzecz, zaś działka nr [...] nie stanowi już własności publicznej w związku z wydaniem przez Wojewodę P. w dniu [...] października 2007 r. decyzji nr [...] stwierdzającej nieważność odpowiedniej decyzji wywłaszczeniowej (w dacie wydawania przez Starostę decyzji, rozstrzygnięcie Wojewody P. było już ostateczne). W punkcie drugim wskazanej decyzji Starosta wyłączył do odrębnego postępowania wnioski dotyczące wydzielenia z działki nr [...] byłych działek [...], [...] i [...] oraz wprowadzenia stosownych zmian w operacie ewidencji gruntów miasta S.. W tej części sprawa została włączona do wcześniej wszczętego postępowania dotyczącego doprowadzenia operatu ewidencji gruntów i budynków do stanu zgodnego z treścią ksiąg wieczystych i oznaczonego numerem [...]. Jednocześnie w tej samej dacie, tj. w dniu [...] listopada 2007 r. Starosta wystąpił do Burmistrza S. o dokonanie stosownego podziału, przesyłając mu w załączeniu swoją decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. W dalszej części uzasadnienia skarżący wyjaśnił, iż sprawa podziału działki [...] została przez Burmistrza włączona do wszczętej przez niego z urzędu sprawy wydania nieruchomości objętych unieważnioną przez Wojewodę P. decyzją wywłaszczeniową. W rezultacie powyższego pod nr [...] Burmistrz S. prowadził sprawę podziału działki nr [...] i [...]. Sprawa winna być załatwiona w trybie art. 95 pkt 2, 3, 4, i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po upływie okresu ponad jednego miesiąca skarżący ustnie zażądał niezwłocznego załatwienia jego sprawy i wyjaśnienia powodów zwłoki. Następnie zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z zażaleniem na bezczynność. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Kolegium uznało zażalenie za zasadne i wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy, liczony od dnia doręczenia postanowienia (co nastąpiło w dniu [...] lutego 2008 r.), a także zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych naruszenia przepisów o załatwieniu spraw w terminie. Skarżący wskazał ponadto, iż w dniu [...] lutego 2008 r. złożył do akt Burmistrza nr [...] wniosek o wydanie nieruchomości wywłaszczonych unieważnioną decyzją Wojewody P.. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz S. pismem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] poinformował o podziale sprawy [...] na dwa postępowania, wskazując jednocześnie, iż żadne dalsze czynności w sprawie podziału działki [...] i [...] (mylnie utożsamianej z działką [...]) nie będą prowadzone. Z treści tego pisma wynikało, iż sprawa podziału działek jest obecnie prowadzona pod nr [...] i to tej sprawy dotyczyło postanowienie SKO w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. W świetle powyższych okoliczności przyjąć należy, iż Burmistrz S. pozostaje w niniejszej sprawie bezczynny od dnia [...] grudnia 2007 r., tj. od daty upływu jednego miesiąca od przekazania sprawy podziału działki Burmistrzowi przez Starostę wraz z jego decyzją. Jednocześnie zdaniem skarżącego nie można uznać za załatwienie sprawy pisma Burmistrza z dnia [...] lutego 2008 r., gdyż zgodnie z art. 104 § 1 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz S. wniósł o jej oddalenie. Burmistrz wyjaśnił, iż w dniu [...] października 2007 r. wpłynęła do organu decyzja Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w S. przy ul. G. i K., w części dotyczącej działek oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...], stanowiących w chwili wywłaszczenia własność W. B.. Stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji spowodowało - w ocenie Burmistrza S. - konieczność powtórzenia czynności zmierzających do przejścia własności obu działek: nr [...] i nr [...] na rzecz Gminy S., ponieważ znajdują się one w obrębie obecnej ulicy G. i S.. W związku z powyższym zarejestrowano sprawę pod nr [...]. Ponieważ W. B., który był stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 1983 r., zmarł dnia [...] stycznia 1990 r., konieczne stało się ustalenie nowych stron postępowania. W tych okolicznościach Burmistrz zwrócił się dnia [...] listopada 2007 r. do Sądu Rejonowego w S. z zapytaniem, czy toczyło się postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym W. B.. Sąd pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. udzielił informacji, iż takie postępowanie nie toczyło się, a zatem, aby ustalić strony postępowania Burmistrz S. złożył dnia [...] stycznia 2008 r. wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po W. B., wskazując znanych mu czterech spadkobierców ustawowych zmarłego. W międzyczasie, tj. w dniu [...] listopada 2007 r. - do Burmistrza S. wpłynęło pismo od Starosty S. z dnia [...] listopada 2007 r. [...] o rozważenie możliwości dokonania z urzędu i na zlecenie Gminy wydzielenia z działki nr [...] (stanowiącej ulicę S.) i podziału nieruchomości stanowiących własność J. B. o numerach [...],[...] i [...] tak, aby wydzielić dawne działki oznaczone numerami [...] , [...] i [...] z nieruchomości nr [...] i z nieruchomości nr [...], [...] i [...]. Zdaniem Starosty - po ewentualnym uchyleniu prawomocnej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] października 1987 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału gruntów pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne położonych w S. między ulicami: G., P., G. i K., zaistniałaby możliwość doprowadzenia do zgodności zapisów w Księgach wieczystych z danymi Katastru Nieruchomości i rzeczywistym stanem prawnym. W swoim piśmie Starosta nawiązał do wydanej w dnia [...] października 2007 r. decyzji Wojewody P. stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. o wywłaszczeniu nieruchomości. Pismo Starosty zostało potraktowane jako materiał dowodowy w sprawie nr [...]i włączone do akt. W obrocie prawnym pozostaje bowiem wciąż wyżej opisana decyzja z dnia [...] października 1987 r. nr [...] (na którą powołuje się Starosta, pisząc o ewentualnym jej uchyleniu). J. B. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji - sprawa toczy się przez SKO w B.. Burmistrz S. oczekuje na zakończenie tej sprawy. Następnie dnia [...] stycznia 2008 r. do Burmistrza S. wpłynęło zażalenie od J. B., kierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., na bezczynność Burmistrza w sprawie o podział nieruchomości. J. B. podniósł, iż Starosta S. złożył w dniu [...] listopada 2007 r. w jego interesie wniosek o dokonanie podziału nieruchomości gruntowej nr [...], w celu wydania działek nr [...],[...] i [...], w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 1983 r. ostateczną decyzją Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. W uzasadnieniu J. B. wskazał, iż Starosta zwrócił się do Burmistrza S. z wnioskiem o podział w celu wykonania decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. i do dnia złożenia zażalenia wniosek Starosty nie został rozpatrzony. Zażalenie wraz z wyjaśnieniem sprawy przesłano do Kolegium pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. Materiału dowodowy na wezwanie SKO uzupełniono następnie pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. W dniu [...] stycznia 2008 r. Kolegium wydało postanowienie nr [...], doręczone Burmistrzowi S. w dniu [...] lutego 2008 r., w którym uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy. Powyższe postanowienie nie zawierało uzasadnienia, co spowodowało wątpliwość, czy chodzi o załatwienie sprawy wszczętej na skutek doręczenia decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. (sprawy nie można załatwić w zakreślonym terminie, gdyż znajduje się na etapie ustalania stron postępowania), czy też o załatwienie sprawy, której dotyczy zażalenie (w oparciu o pismo Starosty S. z dnia [...] listopada 2007 r.). W tych okolicznościach Burmistrz S. zwrócił się pismem z dnia [...] lutego 2008 r. do SKO w B. z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości. Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. SKO w B. odpowiedziało, iż Kolegium uznało, że postępowanie będące przedmiotem zaskarżenia zostało wszczęte najpóźniej w dniu wpływu pisma Starosty S. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. Uznanie pisma Starosty S. z dnia [...] listopada 2007 r. przez SKO w B. za wniosek o wszczęcie postępowania, spowodowało konieczność wyłączenia go do odrębnego postępowania (w Urzędzie Miejskim w S. postępowanie podziałowe oraz rokowania poprzedzające procedurę wywłaszczenia prowadzone są na innych stanowiskach) oraz nadania mu sygnatury [...]. Aby sprawę ostatecznie wyjaśnić Burmistrz S. zwrócił się do Starosty S. o wyjaśnienie, czy pismo z dnia [...] listopada 2007 r. jest oficjalnym wnioskiem o wszczęcie postępowania o podział. Starosta S. w piśmie z dnia [...] lutego 2008 r. oświadczył, iż pismo z dnia [...] listopada 2007 r. nie jest wnioskiem składanym w imieniu J. B., ani też wnioskiem o dokonanie podziałów nieruchomości drogowych (ul. S. i G.), polegających na wydzieleniu dawnych działek o numerach [...] i [...], wywłaszczonych w 1983 r. od W. B.. Jest jedynie zasygnalizowaniem problemu, który pojawił się po wydaniu decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. (technicznego wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków po ewentualnym zaistnieniu przesłanek umożliwiających wprowadzenie tych zmian). W związku z oficjalnym stanowiskiem Starosty S., iż jego pismo z dnia [...] listopada 2007 r. nie jest wnioskiem składanym ani w imieniu Powiatu, ani w imieniu J. B. uznano, iż w ogóle nie doszło do wszczęcia postępowania o podział. Pismo, które wpływa do Burmistrza, a nie jest wnioskiem, co wyraźnie Starosta stwierdził, nie powoduje bowiem wszczęcia postępowania. O tych okolicznościach został poinformowany J. B. pismem z dnia [...] lutego 2008 r. Równocześnie pismem z dnia [...] lutego 2008 r. J. B. zwrócił się do Burmistrza S. o wydanie mu działek o nr [...] i [...], których dotyczyła decyzja Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. Burmistrz pismem z dnia [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 36 § 1 kpa przedłużył termin do załatwienia sprawy do dnia [...] kwietnia 2008 r., wskazując iż dalsze prowadzenie sprawy uzależnione jest od ustalenia stron postępowania (przed sądem powszechnym) oraz od ewentualnej decyzji Wojewody P. o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. W dniu ]...] marca 2008 r. doręczono Burmistrzowi S. postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2008 r. - Sygn. akt [...], wydane na posiedzeniu niejawnym, w którym Sąd oddalił wniosek Gminy S. o stwierdzenia nabycia spadku po W. B., podnosząc w uzasadnieniu, iż Gmina nie ma interesu prawnego w stwierdzeniu nabycia spadku, gdyż zgodnie z art. 112 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami postępowanie zmierzające do wywłaszczenia prowadzi Starosta i dopiero po jego wszczęciu może powstać kwestia prawa własności wywłaszczanej nieruchomości. Burmistrz S. złożył dnia [...] marca 2008 r. apelacją, wskazując w niej naruszenie art. 510 kpc w związku z brzmieniem art. 114 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego przez Starostę musi być poprzedzone rokowaniami o nabycie w drodze umowy nieruchomości i już na tym etapie Gmina musi wiedzieć, komu przysługuje prawo własności nieruchomości, aby wiedzieć z kim prowadzić rokowania. Nadto organ podał, iż w dniu [...] marca 2008 r. Burmistrzowi S. zostało przesłane postanowienie Wojewody P. z dnia [...] marca 2008 r. [...] o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...] lipca 1983 r. Reasumują powyższe wskazano, iż na obecnym etapie postępowania Gmina S. oczekuje zakończenia postępowania o wznowienie postępowania oraz stanowiska Sądu w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po W. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, a jej żądanie wymagało uwzględnienia. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. N 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide: pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla jej załatwienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. SAB 23/87-ONSA 1988, Nr 1, poz. 13). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma zatem znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienia, inne akt) nie zostały podjęte lub czynność nie została określona, a w szczególności czy bezczynność organu została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 158/05, Lex 223321). Terminy zaś załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa. Przekroczenie tych terminów jurysdykcyjnych (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 kpa) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Podkreślić również należy, że przesłanką dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na nie wydaniu w terminie decyzji oraz postanowień, od których służy zażalenie jest wniesienie przez skarżącego zażalenia do organu administracji publicznej w trybie art. 37 kpa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż opisana wyżej sytuacja niewątpliwie zaistniała w konkretnej sprawie. W stanie faktycznym sprawy skarżący wyczerpał opisany wyżej tryb zażaleniowy, bowiem w dniu [...] stycznia 2008 r. złożył do organu wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. zażalenie na bezczynność, wskazując, iż organ I instancji nie podjął żadnych działań w sprawie podziału nieruchomości gruntowej nr [...] w S. w celu wydania działek [...], [...] i [...] w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] lipca 1983 r. ostateczną decyzją Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. Skarżący podniósł, iż mimo miesięcznego terminu na załatwienie sprawy nadal pozostaje ona nierozstrzygnięta, nie nadano jej numeru i nie podjęto w niej jakichkolwiek czynności. Następnie po otrzymaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Burmistrza S.. Nie ulega również wątpliwości, iż Burmistrz S. nie rozpoznał sprawy podziału nieruchomości nr [...] i [...] położonej w S., celem wydzielenia działek odpowiadającym dawnym działkom wywłaszczonym decyzją z dnia [...] lipca 1983 r., której nieważność stwierdził Wojewoda P. w dniu [...] października 2007 r. W tym miejscu wskazać należy, iż w myśl art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw. Stosownie zaś do treści art. 97 ust. 1 i 3 w/w ustawy podział nieruchomości może nastąpić zarówno na wniosek strony, jak również z urzędu. W tym ostatnim przypadku, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych lub nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. W niniejszej sprawie po otrzymaniu informacji o stwierdzeniu nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. Burmistrz S. trafnie uznał, iż procedura wywłaszczenia będzie musiała być powtórzona. Wskazana wyżej decyzja w części dotyczącej działek nr [...] i [...] stanowiących własność W. B. została uznana za nieważną. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy działka [...] wchodzi obecnie w skład ulicy G. ([...]) i S. ([...]), a działka [...] - w skład ulicy S.. W tym stanie faktycznym i prawnym, Burmistrz S. w dniu [...] października 2007 r., (data wpływu decyzji nieważnościowej do organu) wszczął postępowanie w sprawie, rejestrując je pod nr [...]. Fakt wszczęcia z urzędu postępowania w powyższym przedmiocie w dniu [...] października 2007 r. potwierdzają akta administracyjne sprawy, w tym sam organ miedzy innymi w piśmie z dnia [...] lutego 2008 r. kierowanym do SKO w B.. Zdaniem Sądu powyższe postępowanie wszczęte w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej bez wątpienia prowadzone jest również w kierunku wydzielenia działek odpowiadającym dawnym nieruchomościom wywłaszczonym. Podnieść bowiem należy, iż wydzielenie przedmiotowych działek jest niezbędne dla przeprowadzenia nowego postępowania wywłaszczeniowego (postępowanie podziałowe i rokowania poprzedzają procedurę wywłaszczenia). Potwierdzeniem stanowiska, iż postępowanie prowadzone po numerem [...] obejmuje swym zakresem również podział nieruchomości jest pismo Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2008 r. kierowane do skarżącego, zawiadamiające o niemożności rozpatrzenia w terminie ustawowym jego wniosku z dnia [...] lutego 2008 r. o wydzielenie działek nr [...] i [...] położonych w S.. Wskazane zawiadomienie ma taki sam znak, co prowadzone z urzędu postępowanie, a mianowicie [...], z tą jednak różnicą i dodano "2008". W piśmie tym podniesiono, iż powodem nie możności załatwienia wniosku o podział nieruchomości jest uzależnienie załatwienie sprawy od rozpoznania przez Wojewodę P. jego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczającej oraz ostatecznego zakończenia sprawy dotyczącej stwierdzenia spadku po W. B.. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż Burmistrz S. pozostaje w bezczynności w sprawie prowadzonej w postępowaniu zarejestrowanym pod nr [...]. Wprawdzie J. B. nie jest stroną samego postępowania podziałowego, to jednakże przyjąć należy, iż niewątpliwie ma on interes prawny w jak najszybszym załatwieniu omawianej sprawy, a mianowicie wydzieleniu przedmiotowych działek. Skoro bowiem do wniosku o wywłaszczenie należy dołączyć decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości (art. 116 ust. 2 pkt 3), podmiot uprawniony do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego będzie również uprawniony do wszczęcia postępowania podziałowego. Podobnie osoby, którym przysługuje roszczenie o prawo własności części nieruchomości, mogą powołać się na interes prawny we wszczęciu postępowania o jej podział, a w konsekwencji w przypadku jego wszczęcia domagać się zakończenia postępowania w ustawowych terminach (tak: G. Pieniek i inni., Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2007, str. 366). Nie budzi zatem wątpliwości, iż skarżący w sprawie niniejszej posiada uprawnienie do podnoszenia zarzutu pozostawania organu w bezczynności w załatwieniu sprawy podziału nieruchomości. Skarżący będzie bowiem stroną postępowania wywłaszczeniowego, które jak już wyżej wskazano musi poprzedzić proces podziałowy. Jako, że bezczynność organu nie została usunięta do momentu wyrokowania, Sąd zmuszony był zobowiązać organ do załatwienia w terminie dwóch miesięcy (z uwagi na skomplikowany charakter sprawy) od daty zwrotu akt, sprawy podziału nieruchomości [...] i [...] celem wyodrębnienia działek geodezyjnych odpowiadającym działkom o dawnych nr [...] i [...] objętych decyzją o wywłaszczeniu z dnia [...] lipca 1983 r. (art. 149 i 286 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podnoszone natomiast przez Burmistrza S. powody nie załatwienia sprawy w terminach przewidzianych prawem nie mogły zostać uwzględnione, albowiem - jak już wskazano na wstępie - zawinienie organu lub jego brak nie przesądzają o dopuszczalności skargi. Przesłanką zasadniczą jest fakt nie załatwienia sprawy w ustawowych terminach. Nie jako już na marginesie wskazać należy, iż przeszkody w postaci oczekiwania organu na rozstrzygnięcie Wojewody P., co do wznowienia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1983 r. oraz ostateczne zakończenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nabycia spadku po W. B. mogły ewentualnie stanowić podstawę do zawieszenia postępowania, jednakże jak wynika z akt sprawy organ nie rozważał takiej możliwości i w efekcie nie korzystał ze wskazanej instytucji. Sąd nie ma natomiast uprawnień do oceny rozstrzygnięcia SKO w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie uwzględnienia zażalenia skarżącego na bezczynność organu I instancji. Dokonując oceny bezczynności organu Sąd nie jest związany rozstrzygnięciem organu wyższego stopnia w tym względzie, przeprowadza bowiem ocenę stanu bezczynności na datę orzekania. Konsekwencją zaś uwzględnienia skargi na bezczynność było orzeczenie przez sąd o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowaniu sądowego (art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania sądowego prowadzonego przez skarżącego osobiście zaliczono kwotę 50 zł z tytułu utraconego zarobku wskutek stawiennictwa się na rozprawę w dniu 26 czerwca 2008 r. oraz 18 zł z tytułu dojazdu na rozprawę. Zdaniem składu orzekającego, przy ustalaniu kwoty utraconego zarobku rolnika można posiłkować się wysokością przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym z 1 ha przeliczeniowego (tak: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II GZ 197/07). Coroczne dane w tym zakresie są publikowane przez Prezesa GUS na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969). Z obwieszczenia Prezesa GUS z 20 września 2007 r. w sprawie przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym z 1 ha przeliczeniowego w 2006 r. (M. P. z 2007 r., Nr 66, poz. 738) wynika, że dochód ten wyniósł w 2006 r. - 1898 złotych (za rok 2007 nie było jeszcze obwieszczenia). Po przemnożeniu powyższej kwoty przez ilość hektarów przeliczeniowych użytków rolnych gospodarstwa rolnego skarżącego (jest to wielkość [...] ha – zaświadczenie Urzędu Miejskiego w S. k. 30 akt) a otrzymany wynik dzieląc następnie przez 365 (ilość dni w roku) okazuje się, że przeciętny dzienny dochód z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym z 1 ha przeliczeniowego użytków rolnych wynosił w 2006 r. - 50,379 złotych, w zaokrągleniu do pełnego złotego 50 zł. Taką właśnie kwotę tytułem utraconego zarobku Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego z tytułu jego stawiennictwa na rozprawie. Po podsumowaniu wszystkich elementów składających się na niezbędne koszty postępowania sądowego, zasądzeniem objęto kwotę 68 zł. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.