II SAB/Bk 2/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. T. Sz. na bezczynność Burmistrza Gminy Miasto S. w przedmiocie dofinansowania szkolenia p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.- Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych: Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S., na posiedzeniu w dniu 7 kwietnia 2008 r., odmówiła przyznania M. S. dofinansowania w kwocie 2.000 zł na pokrycie kosztów jego uczestnictwa w Programie Rozwoju Osobistego. O stanowisku Komisji zainteresowany został powiadomiony pismem z dnia 12 kwietnia 2008r. Następnie pismem z dnia 7 maja 2008 r. M. S. wniósł odwołanie od stanowiska zajętego przez Komisję do Burmistrza S.. W związku z nieotrzymaniem żadnej informacji M. S. pismem z dnia 5 listopada 2008 r. zwrócił się do Burmistrza S. o zajęcie stanowiska w sprawie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz podanie przyczyny zwłoki. Wobec braku odpowiedzi w dniu 12 grudnia 2008 r. M. S. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza S. polegającą na nieudzielaniu przez kilka miesięcy odpowiedzi na odwołanie oraz pismo z dnia 5 listopada 2008 r. Burmistrz w odpowiedzi na pismo z dnia 5 listopada 2008 r. poinformował zainteresowanego, że decyzja w sprawie odmowy przyznania dofinansowania szkolenia pod nazwą Program Rozwoju Osobistego została podjęta większością głosów przez MKRPA o czym został on poinformowany (pismo z dnia 30 grudnia 2008 r.). Natomiast w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie i orzeczenie o kosztach postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu organ podniósł, że przedmiotowa sprawa nie należy do żadnej ze spraw przedmiotowo właściwych sądowi administracyjnemu. Wskazano, że MKRPR nie ma kompetencji do wydawania aktów z zakresu administracji publicznej a realizuje jedynie zatwierdzony przez Radę Miasta S. "Program Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii w S. na rok 2009". W ramach przyznanych środków finansowych Komisja jest zobowiązana do takiego dysponowania tymi środkami, aby zrealizować zatwierdzony program i aby jak największa liczba osób uprawnionych mogła z tych środków skorzystać. Program nie przewiduje możliwości dofinansowania kosztów uczestnictwa w Programie Rozwoju Osobistego i dlatego w drodze głosowania uznano, że dofinansowanie nie może być przyznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza S. polegająca na nieudzielaniu M. S. odpowiedzi na jego odwołanie oraz pismo z dnia 5 listopada 2008 r. dotyczące odmówienia przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S. przyznania mu dofinansowania w kwocie 2.000 zł na pokrycie kosztów uczestnictwa w Programie Rozwoju Osobistego. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kodeksu administracyjnego, jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym konkretnym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Z akt sprawy nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane w art. 37 § 1 kpa zażalenie skarżącego na bezczynność Burmistrza S. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy. W dalszej kolejności Sąd chciałby podnieść, że Burmistrz Miasta nie jest organem właściwym do zwalczania bezczynności Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Komisja ta bezspornie nie jest organem gminy. Stanowi organ pomocniczy powołany przez radę gminy która ustala jej przedmiot działania oraz skład osobowy. Komisja podlega radzie gminy i co do zasady nie ma samoistnych kompetencji – art. 21 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. nr 142, poz. 1591 ze zm.). W świetle powyższego przyjąć należy, że kwestionowanie działania Komisji może nastąpić w trybie skarg i wniosków skierowanych do rady gminy. Marginalnie Sąd chciałby wskazać, że Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych tylko w jednym wypadku posiada status odrębnego organu współdziałającego, o którym mowa w art. 106 kpa a mianowicie wówczas, gdy w trybie art. 18 ust. 3a ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. nr 147, poz. 1231 ze zm.) wydaje opinię o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. Przepis ten stanowi samodzielne umocowanie materialnoprawne do współdecydowania Komisji (w drodze postanowienia) w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (vide: uchwała NSA z 11 maja 1998 r., OPK 3/98, LEX nr 33311, postanowienie NSA z 28 lutego 2006 r., II GZ 10/06, niep., odmiennie zdanie odrębne sędziego NSA A. Wróblewskiego do uchwały z 11 maja 1998 r. zgodnie z którym Komisja także wówczas, gdy wydaje przedmiotową opinię nie działa jako organ administracji publicznej lecz jako podmiot społeczny. Autor wyklucza przyznanie Komisji statusu odrębnego organu od rady gminy).