II SAB/Bk 21/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Ś. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pan J. Ś. wniósł skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący podniósł, iż wyrokiem NSA Ośrodek Zamiejscowy w B. z dnia [...] sierpnia 2000 roku sygn. akt [...] uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. Wobec powyższego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. Do chwili obecnej jednak nie została wydana żadna decyzja w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. M. oraz Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wnieśli o odrzucenie skargi ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym) tj. nie złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. Mając na uwadze powyższe okoliczności w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego tut. Wydziału z dnia 26 czerwca 2007 roku (k. 27 akt sprawy) skarżący został wezwany do wykazania, że składał zażalenie na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. Ustosunkowując się do wezwania Sądu skarżący jeszcze raz przedstawił stan faktyczny sprawy podkreślając, iż w jego ocenie bezczynność organu jest ewidentna. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy. Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Zaś art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. W sprawie niniejszej warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został spełniony. Skarga na bezczynność została złożona w dniu 20 kwietnia 2007 roku (k. 7) i jej przedmiotem jest nie wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżący przy tym w trakcie postępowania sądowo – administracyjnego (mimo wezwania Sądu) nie wykazał, iż przed wniesieniem skargi wyczerpał środki odwoławcze tj. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie. Wprawdzie podnosił, iż złożył skargę na działanie pracowników Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. do Głównego Inspektora Sanitarnego, niemniej brak jest podstaw do potraktowania tej skargi jako zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, albowiem organem wyższego stopnia jest w tej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. Skład orzekający w sprawie niniejszej uznał, że wymóg art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony, bo w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Powtórzyć należy za doktryną, że ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi (obok przesłanki właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i legitymacji podmiotu uprawnionego) – odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (vide: T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 113). Końcowo podkreślić należy, iż poprzez odrzucenie przedmiotowej skargi skarżący nie zostaje pozbawiony prawa do sądu i merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. Skarga ta jedynie w chwili obecnej jest przedwczesna. Dopiero bowiem po wyczerpaniu środków zaskarżenia tj. złożeniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie wskazanym w art. 35 kpa przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. będzie możliwe ponowne złożenie skargi w przedmiocie niewydania decyzji w zakresie choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.