II SAB/Bk 25/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (ref.), po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Okręgowego Sądu Łowieckiego PZŁ w B. polegającą na braku rozpatrzenia zażalenia na orzeczenie Okręgowego Rzecznika Dyscyplinarnego PZŁ w B. o umorzeniu dochodzenia przeciwko myśliwemu za zastrzelenie psa skarżącego p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę. J.J. wywiódł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Okręgowego Sądu Łowieckiego w B., polegająca na nierozpatrzeniu przez ten organ jego zażalenia na orzeczenie Okręgowego Rzecznika Dyscyplinarnego PZŁ w B. z dnia [...] lipca 2004r., mocą którego umorzone zostało prowadzone przeciwko myśliwemu dochodzenie w sprawie zabicia psa należącego do skarżącego. Skarga powyższa podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w przypadkach określonych w punktach 1-4 § 2 art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Powyższe oznacza, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej istnieje w sytuacji, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia, czy aktu lub czynności dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają (np. dzieje się tak w sprawach dyscyplinarnych policjantów, studentów, strażaków, funkcjonariuszy służby więziennej, funkcjonariuszy służby granicznej, funkcjonariuszy celnych). Ustawa – Prawo łowieckie z 13 października 1995r. (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 372) w ogóle nie przewiduje sądowej kontroli legalności orzeczeń w sprawach dyscyplinarnych prowadzonych wobec myśliwych. Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący nie jest obwinionym w postępowaniu dyscyplinarnym, ale poszkodowanym przez działanie obwinionego myśliwego, polegające na zastrzeleniu psa skarżącego. Roszczeń z tytułu doznanej straty skarżący może więc dochodzić w postępowaniu przed sądem cywilnym na zasadach ogólnych. Sąd administracyjny nie jest władny do rozstrzygnięcia tej sprawy. Stąd skargę odrzucono (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).