II SAB/Bk 27/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska –Bytys Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) sędzia NSA Elżbieta Trykoszko Protokolant Marta Anna Lawda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie nierozpoznania skargi z dnia 20 lutego 2007r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. polegającą na nieuregulowaniu stanu prawnego samowoli budowlanej Gminy S. i Zakładu Energetycznego w S., które to podmioty wybudowały na działkach nr [...] i [...] drogę i linię energetyczną. Skarżący słuchany na rozprawie w dniu 15 listopada 2007r. sprecyzował, że zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. bezczynność, gdyż organ ten złożoną przez niego skargę (zażalenie z dnia 20 lutego 2007r.), działając w trybie art. 231 kpa przekazał ją do rozpoznania P. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, zamiast we własnym zakresie podjąć czynności o których mowa w art. 235 kpa. Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do rozpoznawania spraw prowadzonych w trybie skargowo- wnioskowym. Zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 §2 pkt 1-4 tej ustawy. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności wydawanych w sprawach indywidualnych. W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił organowi administracji publicznej bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego skargi, wniesionej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego ( art. 227 – 240 kpa) Przedmiotem skargi wniesionej w w/w trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy – ( art. 227kpa). Załatwienie skargi zgodnie z art. 238§1 kpa następuje poprzez zawiadomienie o załatwieniu skargi. Zawiadomienie stanowi prawną formę działania, będącą czynnością materialno- techniczną, a więc taką czynnością, która skutki prawne wywołuje przez fakty ( vide: Czynności faktyczne administracji państwowej Z.Kmieciak, SP-E t. XXXIX, Łódź 1987r., s. 74-86). Zawiadomienie takie zawiera informację o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach, a wywiera ono trojaki skutek prawny. Po pierwsze kończy postępowanie skargowe w odniesieniu do sprawy, po drugie umożliwia wniesienie przez adresata zawiadomienia kolejnej skargi tym razem wynikającej z niezadowolenia z załatwienia skargi ( art. 227 kpa), trzecim zaś skutkiem będzie możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 239 kpa w odniesieniu do ponowionej skargi w szczególności podtrzymania swego dotychczasowego stanowiska. Zawiadomienie o załatwieniu skargi nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tak też Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, postanowienie z dnia 15 stycznia 2001r., sygn. akt IISA/Wr 1704/2000, niepublikowane). Podobne stanowisko wyrażono również w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego B.Adamiak, J.Borkowski (C.H.Beck, Warszawa 2006, str. 856), iż zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych i organizacji społecznych nie mieści się ani w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, ani też – dodatkowo - nie zawsze organy je wydające będą miały status organów administracyjnych. Tak więc nadal w ocenie sądu aktualny będzie pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia NSA z 13 lipca 1983r. sygn. akt IISA 983/83 (opublikowane ONSA 1983, nr 2, poz. 57, str. 90), iż zawiadomienie może być kwestionowane jedynie nową skargą, która ma za przedmiot - w rozumieniu art. 227 kpa - właściwość organu do załatwienia skargi, wskazania sposobu jej załatwienia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne jeżeli było zamieszczone w uzasadnieniu. Jak już wskazano powyżej skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Jako, że zawiadomienie o którym mowa w art. 238 §1 kpa nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, to tym samym zaskarżenie bezczynności organu polegającej na nierozpoznaniu wniesionej w trybie skargowym skargi, nie podlega kognicji tego sądu. Z tych też względów na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.