II SAB/Bk 28/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie niewykonania postanowienia wyznaczającego termin do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowania sądowe w sprawie; 2. zasądzić od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącej J. W. kwotę 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych: W dniu [...] maja 2011 r. J. W. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie niewykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r. wyznaczającego 30-dniowy termin do rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] grudnia 2008r. o wznowienie postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pomimo przekazania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r. – Wojewodzie P. w dniu [...] lutego 2011r., organ ten nie podjął żadnych czynności w celu załatwienia sprawy wynikającej z wniosku z [...] grudnia 2008r. Skarżąca poinformowała ponadto, iż w celu zachowania obowiązującej procedury przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność organu pismem z dnia [...] marca 2011 r. wezwała Wojewodę P. do wykonania postanowienia z dnia [...] stycznia 2011r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ przyznał, że w dniu [...] lutego 2011r. do Wojewody P. wpłynęło postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r. wyznaczające 30-dniowy termin do rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2008r. o wznowienie postępowania. Wojewoda zaznaczył jednocześnie, że w tym samym dniu całość akt sprawy dotyczących postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004r. została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (w związku z wniesieniem przez J. W. skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 8 lipca 2010r. II SAB/Bk 6/10). W związku z brakiem całości akt sprawy, organ pismem z dnia [...] lutego 2011r. poinformował skarżącą, że rozstrzygnięcie w powyższej sprawie będzie wydane po zwrocie akt przez WSA w Białymstoku. W dniu [...] listopada 2011r. Wojewoda P. przedłożył do akt sprawy postanowienie z dnia [...] listopada 2011r. nr [...], na mocy którego organ, po rozpatrzeniu wniosku J. W. z dnia [...] grudnia 2008r. w związku z postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004r. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2011r. skarżąca stwierdziła, że przedłożone przez Wojewodę P. postanowienie z dnia [...] listopada 2011r. nie stanowi o załatwieniu jej wniosku z dnia [...] grudnia 2008r., albowiem załatwienie sprawy określonej postanowieniem GINB z dnia [...] stycznia 2011r. wymagało wydania decyzji merytorycznej. W trakcie rozprawy sądowej w dniu 20 marca 2012 r. skarżąca podała, iż postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2011 r. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r., który stwierdził, że skarżąca nie ma statusu strony. W ocenie skarżącej postanowienie z dnia [...] listopada 2011r. nie zlikwidowało stanu bezczynności i nie stanowi o załatwieniu jej wniosku z dnia [...] grudnia 2008r. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że jej interes prawny do udziału w postępowaniu objętym skarżoną bezczynnością, wynika z interesu prawnego, o którym przesądził NSA w wyroku z dnia 28 marca 2007r. II OSK 208/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana, albowiem postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 w/w ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe – pkt 3. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji lub dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 ). W niniejszej sprawie po wniesieniu przez J. W. skargi na bezczynność Wojewody P. w rozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] grudnia 2008r. o wznowienie postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, w związku z postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r., w dniu [...] listopada 2011r. zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w wyżej opisanej sprawie. W momencie zatem rozpoznawania przez Sąd przedmiotowej skargi, Wojewoda P. nie pozostawał już w bezczynności. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r., W tym miejscu odnosząc się do twierdzeń skarżącej złożonych podczas rozprawy, z którego wynika, że w jej ocenie postanowienie z dnia [...] listopada 2011r. nie stanowi o załatwieniu jej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004r., wyjaśnić należy, że w postępowaniu toczącym się w sprawach ze skarg na bezczynność sąd nie ma kompetencji do oceny merytorycznej treści rozstrzygnięcia, a jedynie bada, czy zostało ono wydane. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje bowiem pewna specyfika polegająca na tym, iż rozpoznając skargę tego rodzaju, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydawanego przez ten organ aktu czy podejmowanych czynności. Stąd też w obecnie kontrolowanym postępowaniu, którego przedmiotem jest bezczynność organu w sprawie, nie można badać prawidłowości postępowania zakończonego wyżej opisanym postanowieniem, ani treści tego postanowienia. W konsekwencji Sąd nie mógł też odnieść się merytorycznie do tego, czy skarżąca posiada interes prawny do udziału w postępowaniu objętym skarżoną bezczynnością. W świetle powyższego stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji pkt 1. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 postanowienia).