II SAB/Bk 28/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), Sędziowie sędzia WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. F. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Michałowa w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej I. F. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (sto) złotych. , W piśmie z 16 stycznia 2017 r. (data wpływu do organu 19 stycznia 2017 r.) I. F. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wójta Gminy [...] o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania o ustalenie naruszenia stosunków wodnoprawnych. Wskazała na zalewanie jej działki o nr [...] położonej przy ulicy [...] w G., które jest spowodowane – w jej ocenie – przebudową ulicy [...]. Wniosła o przeprowadzenie oględzin z udziałem biegłego. Wskazała, że istniejący stan rzeczy uniemożliwia zabudowę jej nieruchomości. Postanowieniem z 8 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku, na podstawie art. 26 § 2 i § 3 w związku z art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), wyznaczyło do załatwienia wniosku Burmistrza Michałowa (dalej: Burmistrz, organ). Decyzją z 12 lutego 2018 r. znak IG.6332.6.2017.RK Burmistrz Michałowa orzekając na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, odmówił wydania decyzji nakazującej przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec niewystąpienia zmian stosunków wodnych na gruncie, na nieruchomości nr [...] obręb [...], gm. [...]. Decyzją z 30 maja 2018 r. znak 408.42/F-1/2/218 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uchyliło decyzję Burmistrza Michałowa z 12 lutego 2018 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W dniu 27 grudnia 2018 r. I. F. złożyła skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Michałowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 7 marca 2019 r. w sprawie II SAB/Bk 133/18 zobowiązał Burmistrza Michałowa do załatwienia wniosku skarżącej z 16 stycznia 2017 r. dotyczącego wszczęcia i przeprowadzenia postępowania o ustalenie naruszenia stosunków wodnoprawnych – w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi; stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzył organowi grzywnę w kwocie 2.000 zł; nie przyznał od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. W związku z brakiem wykonania tego wyroku przez Burmistrza Michałowa (pomimo składanych wezwań), I. F. 23 września 2019 r. wniosła do sądu administracyjnego skargę na niewykonanie wyroku z 7 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r. w sprawie II SA/Bk 11/20 uwzględniając tę skargę wymierzył Burmistrzowi Michałowa grzywnę w wysokości 10.000 złotych; stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od Burmistrza na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Sąd zauważył, że określony wyrokiem sądu 30 - dniowy termin minął z dniem 17 czerwca 2019 r. Po tej dacie do dnia wniesienia skargi, czyli do 26 września 2019 r., organ nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem skarżącej z 16 stycznia 2017 r. Na przestrzeni kolejnych dwóch i pół roku trwania przedmiotowej sprawy, zostały wydane kolejne trzy decyzje Burmistrza Michałowa, które na skutek odwołań były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku i przekazywane do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z 3 czerwca 2020 r. nr IG.6332.6.2017.RK Burmistrz Michałowa nakazał Gminie [...] wykonanie podwyższenia krawężnika z prawej strony ulicy wraz z chodnikiem, zrównanie z krawężnikiem od strony przeciwnej (lewej) ulicy , zapobiegającego szkodom wystąpienia niekorzystnych zmian stosunków wodnych na gruncie na przedmiotowej nieruchomości nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 5 listopada 2020 r. nr 408.76/G-8/8/20 uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji – z uwagi na stwierdzenie zasadności większości zarzutów odwołania, niewypełnienie zaleceń zawartych w decyzji tego organu z 30 maja 2018 r. i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Kolegium stwierdziło, że przy uwzględnieniu opinii biegłych organ winien podjąć stosowne działania naprawcze, które zapobiegną szkodom związanym z wystąpieniem niekorzystnych zmian stosunków wodnych na terenie działki nr [...]. Pismem z 10 grudnia 2020 r. Burmistrz Michałowa zwrócił się do biegłego z zakresu hydrologii, budownictwa wodnego i melioracji o wyjaśnienie, jaki był stan wody na gruncie przed jego naruszeniem, w jaki sposób ten stan został naruszony, w jaki sposób odbyło się to ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz jakie należy podjąć działania, aby je wyeliminować. Opinia biegłego wpłynęła do organu w dniu 14 stycznia 2021 r. W piśmie z 17 lutego 2021 r. skarżąca złożyła zarzuty do tej opinii. 28 kwietnia 2021 r. Burmistrz Michałowa zawiadomił skarżącą i Wójta Gminy [...] o wyznaczeniu rozprawy administracyjnej. Po tej rozprawie, która miała miejsce 29 czerwca 2021 r. Burmistrz Michałowa, wskazując na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, w trybie art. 36 § 1 k.p.a. ustalił nowy termin jej zakończenia na 30 sierpnia 2021 r. Zawiadomieniem z 3 sierpnia 2020 r. Burmistrz Michałowa poinformował o zakończeniu postępowania i o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przesyłając kserokopie wnioskowanych na rozprawie dokumentów. W piśmie z 23 sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci Pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 11 sierpnia 2021 r. i o zobowiązanie Wójta Gminy [...] do przedstawienia operatu wodno-prawnego obejmującego urządzenie melioracji wodnych jakim jest przepust betonowy znajdujący się w ul. [...] w [...], przy działce należącej do skarżącej (nr [...]). Pismem z 29 listopada 2021 r. Burmistrz Michałowa wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy na 31 grudnia 2021 r. Decyzją z 28 stycznia 2022 r. nr IG.6332.6.2017.RK Burmistrz Michałowa nakazał właścicielowi działki nr [...] – Gminie [...], wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w stosunku do działki nr [...] poprzez podniesienie krawężnika ul. [...] na długości przylegania do działki nr [...] w taki sposób, aby podczas opadów i roztopów wody opadowe z ulicy nie spływały na działkę nr [...]; wykonać odprowadzenie wód opadowych z przepustu w ul. [...] projektowanym rowem lub kanalizacją przechodzącą przez działkę nr [...] obręb [...] – do cieku [...] w działce nr [...], po uprzednim uzyskaniu zgody właściciela działki nr [...], a w przypadku braku zgody – wykonać rów otwarty lub rurociąg szczelny na działce na [...] (wedle uznania właściciela działki nr [...]) z odprowadzeniem wód z istniejącego przepustu konserwacji gruntownej rowu melioracyjnego na całej jego długości – w terminie 36 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Odwołanie od tej decyzji złożył zarówno pełnomocnik Gminy [...], jak i pełnomocnik skarżącej. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2022 r., znak 408.28/G-8/8/22 uchylono zaskarżoną decyzję Burmistrza Michałowa z dnia 28 stycznia 2022 r., znak IG.6332.S.2017 w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W decyzji tej organ przyjął, że organ pierwszej instancji nie poczynił ustaleń w zakresie dającym podstawę do wydania rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium uznało, że potwierdziła się większość zarzutów zawartych w odwołaniach. Zauważono, że przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłych, organ winien podjąć stosowne działania naprawcze, które zapobiegną szkodom związanym z wystąpieniem niekorzystnych zmian stosunków wodnych na terenie działki nr [...]. Za zasadny uznano m.in. zarzut braku stwierdzenia naruszenia stosunków wodnych przez Gminę [...] oraz w jakim zakresie. Za zasadny uznano również zarzut zbyt długiego, 36 miesięcznego, wyznaczenie okresu realizacji działań naprawczych. Zobowiązano Burmistrza Michałowa m.in. do tego, aby w przypadku wątpliwości co do treści opinii zwrócił się do właściwego biegłego o wyjaśnienie wątpliwych kwestii i uzupełnienie opinii. W dniu 27 października 2022 r. Burmistrz Michałowa wydał decyzję nr IG.6332.6.2017.RK, nakazującą Gminie [...] wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w stosunku do działki nr [...] poprzez wykonanie kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z przepustu w ulicy [...] do cieku [...] w działce nr [...], a w przypadku braku zgody któregoś ze współwłaścicieli na budowę kanalizacji deszczowej na jego terenie, nakazał obowiązek zakupu gruntu od wnioskodawczyni zgodnie z ceną wskazaną przez rzeczoznawcę ustalonego przez obie strony postępowania w terminie 12 miesięcy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik Gminy [...], wskazując na nałożenie zbyt daleko idących obowiązków, a także pełnomocnik skarżącej. W dniu 25 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku ponownie wezwało Burmistrza do niezwłocznego przekazania akt sprawy, zgodnie z art. 37 § 4 k.p.a. Postanowieniem z 7 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uznało ponaglenie skarżącej za uzasadnione; zarządziło wyjaśnienie przyczyn i osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 6 lutego 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzje Burmistrza Michałowa z 27 października 2022 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Zawiadomieniem z 6 marca 2023 r. Burmistrz Michałowa, wskazując na skomplikowany charakter sprawy, wyznaczył przewidywany termin jej załatwienia na 30 kwietnia 2023 r. Postanowieniem z 21 kwietnia 2023 r. Burmistrz Michałowa zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując na zagadnienie wstępne w postaci rozstrzygnięcia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dotyczącego legalności zlokalizowanego na działce nr [...] urządzenia wodnego - przepustu. Na skutek złożonego przez pełnomocnika skarżącej zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku postanowieniem z 7 czerwca 2023 r. uchyliło to postanowienie w całości, uznając, że kwestia dotycząca tego, czy odprowadzenie wód opadowych ujętych kratkami wpustowymi zlokalizowanymi w przepuście wymaga pozwolenia wodnoprawnego powinna być rozpatrzona przez organ pierwszej instancji we własnym zakresie i brak jest podstaw prawnych do wystąpienia do PGW Wody Polskie. W wyniku rozpoznania złożonej skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Michałowa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 8 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Bk 40/23: 1. zobowiązał Burmistrza Michałowa do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 16 stycznia 2017 r. – w terminie 3 miesięcy od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierzył Burmistrzowi Michałowa grzywnę w kwocie 10.000 zł; 5. przyznał od Burmistrza Michałowa na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 5.000 zł; 6. zasądził od Burmistrza Michałowa na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego. Organ złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji. Pismem z 13 listopada 2023 r. skarżąca złożyła ponaglenie, a następnie w dniu 17 stycznia 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Burmistrza Michałowa. Postanowieniem z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Bk 15/24 WSA w Białymstoku odrzucił skargę. Sąd wskazał, że strona skarżąca podnosi okoliczności, które były kontrolowane w postępowaniu zakończonym w wyroku z 8 września 2023 r. Ponowne zobowiązanie organu przez sąd do wydania rozstrzygnięcia nie ma aktualnie racji bytu i nie jest dopuszczalne. Stoi temu na przeszkodzie przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy należy przyjąć, ze sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2024 r. sygn. akt III OSK 3110/23, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Burmistrza od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 8 września 2023 r. sygn. akt II SAB/Bk 40/23. Pismem z dnia 3 marca 2025 r. skarżąca złożyła kolejną skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie o naruszenie stosunków wodnych na gruncie działki nr [...] obręb [...], gmina [...], powiat białostocki. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 12 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie jednego z podstawowych praw obywatelskich, jakim jest prawo do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki; - art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, wyrażające się w niestosowaniu się przez organ do zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku, dotyczących załatwienia sprawy w terminie; - art. 35 § 3 k.p.a. i art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie terminu wyznaczonego przez Sąd Administracyjny do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej oraz niezałatwienie w sprawy bez zbędnej zwłoki. Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniosła o stwierdzenie bezczynności organu, z uwagi na niezałatwienie sprawy w terminie, ewentualnie stwierdzenie przewlekłości postępowania; stwierdzenie, że bezczynność organu lub przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do podjęcia niezbędnych czynności w celu załatwienia sprawy w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie działki nr [...] położonej w [...]; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości obliczonej na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. - w maksymalnej możliwej wysokości; na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Złożona w tej sprawie skarga dotyczy bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez Burmistrza Michałowa w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z 16 stycznia 2017 r. w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych. Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Chociaż treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w sytuacji wystąpienia przeszkód formalnych a więc np. w razie braku przedmiotu zaskarżenia czy gdy sprawa jest już objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami lub została już prawomocnie osądzona, ewentualnie występują inne przyczyny powodujące, że skarga jest niedopuszczalna. Skarga na bezczynność i skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, choć są odrębnymi środkami, to rozstrzygnięcia w przypadku uznania ich skuteczności zasadniczo się nie różnią. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. § 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W sytuacji, gdy w sprawie występuje przewlekłość postępowania a sąd, dostrzegając tę przewlekłość, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, to w postępowaniu tym niejako zostaje skonsumowane stwierdzenie bezczynności. W tej sprawie tut. Sąd wypowiadał się już kilkakrotnie. Szczególne znaczenie dla obecnego rozstrzygnięcia miał wyrok z 8 września 2023 r. o sygn. akt II SAB/Bk 40/23, który został wydany w wyniku złożonej przez skarżącą skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd orzekł o przewlekłości postępowania, zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 16 stycznia 2017 r. – w terminie 3 miesięcy od daty zwrotu akt organowi. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 8 września 2023 r. został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 27 sierpnia 2024 r. sygn. akt III OSK 3110/23 oddalił złożony przez Burmistrza środek zaskarżenia. Uwzględniając okoliczność, że zasadniczym przedmiotem postępowania zarówno w sprawie ze skargi na bezczynność organu jak i przewlekłe prowadzenie postępowania stanowi ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania tego organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jak też ocena charakteru stwierdzonej zwłoki, jak też mając na uwadze fakt, że w sytuacji gdy w następstwie uwzględnienia wcześniej wniesionej w tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawie administracyjnej skargi, prawomocnym wyrokiem sądu (II SAB/Bk 40/23) stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Michałowa, mające miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązano organ do załatwienia wniosku skarżącej w określonym w wyroku terminie - wykluczona jest dopuszczalność przyjęcia do merytorycznego rozpoznania kolejnej wniesionej przez ten sam podmiot skargi, której istota sprowadza się ponowienie do zarzutu nieterminowego rozpoznania przez organ ww. sprawy administracyjnej dotyczącej naruszenia stosunków wodnych na gruncie. Problem wniesienia ponownej skargi na bezczynność organu, w sytuacji, gdy postępowanie sądowe dotyczące pierwszej skargi, jeszcze trwa bądź zostało zakończone prawomocnym wyrokiem był już poruszany w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie. Między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 sierpnia 1993 r. sygn. akt II SAB 34/93 stwierdził, że ponowna skarga na bezczynność w sytuacji, gdy wcześniejsze rozstrzygnięcie Sądu uwzględniło w całości żądanie skargi w odniesieniu do tej samej osoby musi ulec odrzuceniu. W postanowieniu tym Sąd uznał, że merytoryczne orzekanie w stosunku do skargi na bezczynność wniesionej po uprawomocnieniu się pierwszego wyroku w takim przedmiocie, w sytuacji zachodzenia tożsamości podmiotowej i przedmiotowej, naruszyłoby zasadę powagi rzeczy osądzonej. Za takim stanowiskiem opowiedziała się także doktryna. Prof. dr hab. Barbary Adamiak, w glosie do ww. wyroku także podkreśliła, że ponowne złożenie skargi na milczenie organu, który nadal zwleka z wydaniem decyzji, do której wydania został już raz sądownie zobowiązany poprzez wyrok stwierdzający bezczynność i nakazujący działanie, musi skutkować jej odrzuceniem (vide: postanowienie WSA w Krakowie z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 150/14). Powracając na grunt analizowanej sprawy sąd zwraca uwagę, że kilkukrotne zobowiązywanie organu poprzez wydawanie kolejnych wyroków nakazujących organowi załatwienie sprawy skarżącej, jawi się w okolicznościach tego przypadku jako nie mające racji bytu, wobec wyartykułowania już takiego obowiązku w prawomocnym wyroku sądowym. Na tym etapie, strona – uważając, że jej sprawa nadal nie jest załatwiana w terminie – powinna wykorzystać przede wszystkim instrument w postaci skargi na niewykonanie wyroku. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zwrócić należy uwagę, że oceniając zasadność skargi wniesionej w tym trybie sąd bada m.in. okres jaki upłynął od daty zobowiązania organu, do wykonania danej czynności. Skarga na niewykonanie wyroku jest odrębnym środkiem od skargi na bezczynność, względnie przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd zaś nie jest władny snuć domysłów, z którego z nich strona korzysta, zwłaszcza w sytuacji gdy reprezentowana jest przez profesjonalistę. Reprezentujący skarżącą fachowy pełnomocnik jednoznacznie zaś sformułował skargę jako skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, o czym świadczy także przywołana podstawa prawna środka zaskarżenia (art. 50 § 1, art. 53 § 2b, art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W związku z powyższym sąd skargę odrzucił orzekając po myśli art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.