II SAB/Bk 29/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres od 1 maja 2007 roku do dnia 31 października 2007 roku zobowiązuje Burmistrza Miasta Z. do wydania w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt organowi, decyzji rozstrzygającej o wniosku K. M. z dnia 11 kwietnia 2007r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres od 1 maja 2007 roku do 31 października 2007r. Skarga została wywiedziona przy następującym stanie faktycznym. Skarżący K. M. złożył w dniu 11 kwietnia 2007 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Z. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia 16 kwietnia 2007r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. wezwał K. M. do skorygowania danych dotyczących powierzchni mieszkaniowej domu, dochodu z gospodarstwa rolnego oraz do udokumentowania poprzez złożenie odpowiedniego zaświadczenia wysokości otrzymywanego zasiłku z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jak również do udokumentowania ponoszonych wydatków, w terminie 7 dni od dni doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W przepisanym terminie K. M. nie uzupełnił wskazanych przez MOPS w Z. braków i z tego też powodu na mocy art. 64 § 2 kpa MOPS w Z. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 08 maja 2007 r. Pismem z dnia 14 maja 2007 r. K. M., nie precyzując zarzutów, wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie, w którym wnosił o stwierdzenie bezczynności Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego z wniosku z dnia 11 kwietnia 2007 r. Postanowieniem o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało zażalenie K. M. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu swego orzeczenia podało, że postępowanie organu I instancji znajdowało swe oparcie w art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71 poz. 734 ze zm. ), ponieważ K. M. nie skorygował w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w zakresie dotyczącym powierzchni mieszkaniowej lokalu mieszkalnego, wysokości otrzymywanego dochodu z gospodarstwa rolnego, jak również nie udokumentował wysokości otrzymywanego zasiłku z ZUS, a także nie przedstawił odpowiednich faktur dotyczących ponoszonych wydatków. Na tle powyższego stanu faktycznego K. M. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z.. Skarżący podniósł, że w dniu 11 kwietnia 2007r. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jednakże wniosek tenże nie został rozpoznany w przepisanym ustawowo terminie. Dodatkowo K. M. podniósł, iż w zakresie braków formalnych, do usunięcia których wezwał go Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Z., organ I instancji mógł przeprowadzić wywiad środowiskowy, jak również część tychże dokumentów znajduje się w aktach organu I instancji. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm. ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działań organów administracji publicznej wyłącznie pod względem ich zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie podejmowania działań, chyba że ustawa stanowi inaczej. Rozpatrywana w tym aspekcie skarga jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że każda sprawa administracyjna powinna być rozpoznana w określonym terminie. Kodeks postępowania administracyjnego ustala generalną zasadę, że "organy administracji państwowej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki" ( art. 35 § 1 ). Na gruncie przedmiotowej sprawy terminy te są sprecyzowane przez art. 7 ust.7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm.), który stanowi, że decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 11 kwietnia 2007r., natomiast Miejski Ośrodek Pomocy Społeczej w Z. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania powołując się na przepis art. 64 § 2 kpa, stanowiący iż jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Jak to wskazał organ administracji owymi brakami formalnymi uzasadniającymi pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania były braki w zakresie sprecyzowania danych dotyczących powierzchni mieszkaniowej zajmowanego lokalu, dochodu z gospodarstwa rolnego oraz brak udokumentowania wysokości otrzymywanego zasiłku z ZUS, a także brak przedłożenia odpowiedniej dokumentacji dotyczącej ponoszonych przez K. M. wydatków. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było więc ustalenie, czy na etapie ubiegania się o przyznanie dodatku mieszkaniowego dokumentacja powyższa była wymagana przez odpowiednie przepisy prawa, co stanowi przesłankę w świetle art. 64 § 2 kpa do pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Obowiązki strony ubiegającej się o przyznanie dodatku mieszkaniowego zostały ściśle określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. z 2001r., Nr 156, poz. 1817 ze zmianami). Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy dołączyć deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku. Także § 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych stwierdza, że do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy dołączyć deklarację o wysokości dochodów gospodarstwa domowego. Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, że skarżący na etapie składania wniosku o dodatek mieszkaniowy nie miał obowiązku udokumentowania osiąganych dochodów, a jedynie był zobligowany do zadeklarowania ich wysokości. Nie można zatem podzielić argumentacji organu administracji jakoby K. M. na mocy obowiązujących przepisów prawa miał obowiązek udokumentowania uzyskiwanych przez siebie dochodów. W żadnym bowiem ustępie art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie zostało wskazane, że w momencie ubiegania się o dodatek mieszkaniowy strona winna swe dochody udokumentować odpowiednim zaświadczeniem. Kolejnych argumentów za powyższą tezą dostarcza treść art. 7 ust. 3 przedmiotowej ustawy zgodnie, z którym organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja między zadeklarowanymi dochodami a, faktycznym stanem majątkowym strony, w tym także w zakresie ponoszonych wydatków. Tak więc to po stronie organu administracji leży inicjatywa weryfikacji danych zawartych w deklaracji o dochodach, poprzez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Ponadto, zdaniem Sądu, gdyby ustawodawca miał zamiar nałożyć na stronę obowiązek przedłożenia odpowiednich dokumentów na etapie ubiegania się o przyznanie dodatku mieszkaniowego uczyniłby to wprost, tak jak ma to miejsce w treści art. 7 ust. 13, zgodnie z którym osoba będąca w trakcie pobierania dodatku ma obowiązek udostępnić na żądanie organu dokumenty potwierdzające wysokość zadeklarowanych dochodów. Ujawnienie po przyznaniu dodatku mieszkaniowego, oparcia decyzji na nieprawdziwych danych zawartych w deklaracji lub wniosku, stanowić może podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania tego dodatku stosowanie do treści art. 7 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Reasumując więc kwestię przedłożenia odpowiednich zaświadczeń dotyczących dochodów uzyskiwanych przez skarżącego, zauważyć należy, iż nie ma odpowiedniej regulacji prawnej obligującej skarżącego do przedstawienia takich zaświadczeń na etapie ubiegania się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Możliwość weryfikacji zadeklarowanych danych o dochodach została w świetle art. 7 ust. 13 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przewidziana na etapie pobierania już dodatku mieszkaniowego, zatem niezłożenie odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej dochody nie stanowiło przesłanki do zastosowania art. 64 § 2 kpa. W niniejszej sprawie organ administracji wezwał również skarżącego do przedłożenia odpowiednich rachunków, faktur itp. potwierdzających wysokość ponoszonych przez K. M. wydatków. Zdaniem Sądu w świetle dyspozycji art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przesłanką przyznania przedmiotowego dodatku jest jedynie wysokość uzyskiwanego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Żadna z regulacji przedmiotowej ustawy nie uzależnia przyznania dodatku mieszkaniowego od udokumentowania ponoszonych wydatków. W świetle natomiast art. 6 wspomnianej ustawy, nieprzedstawienie rachunków dotyczących wydatków rzutuje jedynie na wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. W przekonaniu Sądu nieudokumentowanie ponoszonych przez skarżącego wydatków będzie miało jedynie skutek dowodowy w postaci przyjęcia, że strona takich wydatków nie poniosła, co będzie miało przełożenie tylko i wyłącznie na wysokość dodatku mieszkaniowego, czy ryczałtu na zakup opału. W świetle powyższego nieprzedłożenie dokumentacji związanej z ponoszonymi przez skarżącego wydatkami również nie mogło stanowić braku formalnego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego a w konsekwencji nie mogło stanowić też przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 64 § 2 kpa . Odnosząc się natomiast do kwestii obowiązku skorygowania przez K. M. powierzchni mieszkaniowej, to na wstępie zauważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych właściciel domu jednorodzinnego jest zobowiązany do złożenia dokumentów potwierdzających wielkość powierzchni użytkowej budynku. W świetle zatem powyższych regulacji skarżący nie dopełnił powyższego obowiązku. Odnosząc się jednak do realiów niniejszej sprawie należy także mieć na uwadze dyspozycję art. 220 § 1 kpa, zgodnie z którą organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, znanych organowi z urzędu bądź możliwych do ustalenia przez organ na podstawie posiadanej ewidencji. Organowi administracji z urzędu znany jest stan majątkowy i mieszkaniowy strony skarżącej z racji dotychczas toczących się licznych postępowań w zakresie przyznania dodatku mieszkaniowego i objęcia od wielu lat pomocą społeczną K. M.. W posiadaniu organu administracji znajduje się odpowiednia dokumentacja dotycząca powierzchni mieszkaniowej zajmowanej przez K. M. w budynku stanowiącym współwłasność skarżącego i jego rodzeństwa, o czym świadczy treść pisma organu z 16 kwietnia 2007r. skierowanego do strony. Będzie miał zatem w niniejszym stanie faktycznym zastosowanie art. 220 § 1 kpa zakazujący żądania od strony dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu administracji, bądź dokumentacji potwierdzającej fakty znane organowi z urzędu. W świetle wyżej przytoczonej argumentacji Sąd doszedł do przekonania, że żądanie przez organ administracji od skarżącego przedłożenia skorygowanych danych dotyczących powierzchni mieszkaniowej domu, dochodu z gospodarstwa rolnego (którego wielkość jest znana organowi a dochód z 1 ha przeliczeniowego jest wielkością normatywną) oraz do udokumentowania poprzez złożenie odpowiedniego zaświadczenia wysokości otrzymywanego zasiłku z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jak również do udokumentowania ponoszonych wydatków było nieuprawnione, a brak tejże dokumentacji nie stanowił w świetle art. 64 § 2 kpa braku formalnego skutkującego pozostawieniem bez rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ administracji był więc zobligowany, na mocy art. 7 ust.7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydać w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a więc od dnia 11 kwietnia 2007 r., decyzję w niniejszej sprawie. Wobec powyższego na mocy art.149 w związku z art. 286§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153 , poz. 1270) oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (DZ.U. nr 71, poz. 734 ze zm.) Sąd zobowiązał organ do wydania w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu akt organowi decyzji rozstrzygającej o wniosku strony z dnia 11 kwietnia 2007r. O zwrocie kosztów dojazdu strony do sądu orzeczono w sprawie IISAB/Bk 30/07, rozpoznawanej w tym samym dniu.