II SAB/Bk 30/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2012 r. wniosku J. W. o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r., II SAB/Bk 30/11 w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w przedmiocie niezałatwienie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a odmówić sprostowania sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r., II SAB/Bk 30/11 Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r. wydanym w sprawie niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. do załatwienia sprawy z wniosku J. W. z [...] sierpnia 2007 r. poprzez wydanie aktu administracyjnego w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi (pkt 1). Sąd nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i stosowny zapis w tym przedmiocie zawarł w pkt 2 sentencji wyroku. Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2011 r. skarżąca – J. W. zwróciła się o sprostowanie sentencji wyżej wymienionego wyroku poprzez skreślenie punktu drugiego w sentencji orzeczenia. Wywiodła, że w złożonej skardze z dnia 11 maja 2011 r. nie składała wniosku o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a jedynie wnosiła tylko cyt. " o stwierdzenie, że przedmiotowa bezczynność wystąpiła". Wskazała, że logicznym jest, że bezczynność trwająca od 8 sierpnia 2007 r. do 8 listopada 2011 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 35 k.p.a.). W ocenie strony skarżącej Sąd nie miał obowiązku z urzędu do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca podniosła również, że PINB zrozumiał dosłownie pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność trwająca przez 4 lata i 3 m-ce nie stanowi rażącego naruszenia prawa, co w efekcie prowadzi do dezorientacji organów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z treści wyżej powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotowe nieprawidłowości powinny mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności, a w następstwie błędnego jej odnotowania. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W rozpoznawanej sprawie, w wyroku z dnia 8 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku orzekł, iż "nie stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa". W ocenie Sądu, taki zapis nie stanowi niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Zawarte w sentencji wyroku rozstrzygnięcie nie jest żadnym z wyżej wymienionych uchybień, lecz wypełnieniem dyspozycji art. 149 §1 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 marca 2011 r. (Dz. U. Nr 76, poz. 409), która weszła w życie 12 lipca 2011 r.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność – co miało miejsce w niniejszej sprawie – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Brzmienie przepisu jest jednoznaczne – ustawodawca zobowiązał sąd do tego, aby każdorazowo orzekając w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania orzekał on również w przedmiocie tego, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek zawarcia takiego stwierdzenia nie został też uwarunkowany wnioskiem skarżącej – obowiązek taki istnieje niezależnie od tego, czy wniosek taki został złożony, czy też nie. Końcowo zaakcentować należy, iż sprostowanie orzeczenia w żadnym razie nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.