II SAB/Bk 31/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie wykupu lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący S. K. w dniu 14 listopada 2005 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku ze skargą na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu 4 grudnia 1989 r. wystąpił do Urzędu Miasta w S. (Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami) z prośbą o sprzedaż mieszkania nr [...] w budynku położonym w S. przy ul. [...] M. [...]. Urząd Miasta w S. pismem z dnia 05.01.1990 r., znak [...], wniosek skarżącego przesłał do Urzędu Spraw Wewnętrznych w S. zgodnie z właściwością. Komenda Wojewódzka Policji w S. w piśmie z dnia 6 marca 1991 r. znak: [...] dokonała zrzeczenia na rzecz Urzędu Miasta w S. mieszkania M-4 położonego w S. przy ul. [...] Maja [...]. Skarżący złożył skargę do Komendanta Policji w S. (list polecony nadany 20 czerwca 1991 r.), w której prosił o wyjaśnienie, dlaczego jego wniosek z dnia 4 grudnia 1989 r. nie został załatwiony przez okres ponad 2 lat oraz wyjaśnienie: dlaczego nie został powiadomiony o wysłaniu, przez Komendę Policji, zgody na sprzedaż mieszkania objętego wnioskiem z dnia 4 grudnia 1989 r. oraz dlaczego nie odesłano jego podania do Urzędu Miasta w S. wraz z wyrażoną zgodą na sprzedaż mieszkania. Skarga została przesłana do Dyrektora Biura Zaopatrzenia Komendy Głównej Policji w W. w dniu 7 sierpnia 1991 r. Pismem z dnia 8 sierpnia 1991 r. Komenda Wojewódzka Policji w S. zwróciła skarżącemu podanie z dnia 4 grudnia 1989 r. Skarżący oryginał zwróconego mu podania, przesłał do J. K. - Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wraz z pismem z dnia 27 października 2000 r., w którym wyjaśnił, że nie prosił o zwrot podania o wykup mieszkania. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że po analizie materiału dowodowego oraz obowiązujących w tym względzie przepisów jak i uwzględnieniu okresu czasu, jaki upłynął od daty powyższych czynności trudno jest ustalić o wydanie, jakiej decyzji domaga się skarżący. W efekcie powyższego podnoszone przez skarżącego zarzuty uznano za bezzasadne, podnosząc, że brak jest aktualnie materii prawnej i faktycznej podlegającej ustaleniu w takiej formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. W myśl postanowień art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia jednakże, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 tejże ustawy tj. aktów innych niż: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie w sprawie, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na bezczynność polegającą na powstrzymaniu się od wydania w terminie decyzji lub postanowienia, na które służy zażalenie, skarżący jest zobowiązany w pierwszej kolejności wykorzystać środek prawny określony w art. 37 kpa tj. złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Nie można uznać, że takim zażaleniem, o którym mowa we wspomnianym przepisie art. 37 kpa jest pismo nadane listem poleconym dnia 20 czerwca 1991 r. skierowane do P. H. Komendanta Policji w S., zatytułowane "Skarga" wystosowane przez skarżącego po zrzeczeniu się przez Komendę Wojewódzką Policji w S. praw do lokalu będącego w dyspozycji Komendy Wojewódzkiej Policji (pismem z dnia 6 marca 1991 r., K-8), gdyż jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie w dniu 8 sierpnia 1991 r. tj. już po dacie skargi przesłanej przez Komendę Wojewódzką w S. do Dyrektora Biura Zaopatrzenia Komendy Głównej Policji w W., wniosek skarżącego z dnia 4 grudnia 1989 r. został mu zwrócony (K-9, pismo znak [...]). Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że wniosek o wykup mieszkania (oryginał podania z dnia 4 grudnia 1989 r.) został ponownie złożony przez skarżącego, do Komendanta Wojewódzkiej Policji w B. dopiero w dniu 27 października 2000 r. ( K-15). Natomiast z treści pisma skarżącego z dnia 1 maja 2006 r. (K-81), stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 20 kwietnia 2006 r. wynika, że skarżący na niezałatwienie sprawy w terminie składał jedynie skargę do MSW (pismo wystosowane " natychmiast po powzięciu wiadomości, że zrzeczono się bez mojej zgody i wiedzy mojego mieszkania służbowego"). Należy, uznać, że jest to pismo nadane listem poleconym dnia 20 czerwca 1991 r. (K-21). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia tj. nie złożył do organu wyższego stopnia zażalenia na nie załatwienie w terminie podania datowanego 4 grudnia 1989 r., a złożonego ponownie dnia 27 października 2000 r. (vide: pismo skarżącego K-15), o wykup mieszkania. Tym samym skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd w trybie art. 58 §1 pkt 6) i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).