II SAB/Bk 31/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Wójta Gminy W. w przedmiocie utworzenia drogi gminnej p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. , A. J. złożył do tutejszego sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy W. M. w przedmiocie nie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. o utworzenie drogi gminnej. Wójt Gminy W. M. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ podkreślił, że narzucenie obowiązku budowy drogi do pola skarżącego, przez nieruchomości innych mieszkańców nie jest zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty o jakich mowa w art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sformułowany w niej przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zakres kognicji sądu administracyjnego określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Jak wynika z powyższego o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., tj.: decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nienależący do niego skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że z żadnych powołanych wyżej przepisów prawa nie wynika, aby sprawa objęta wnioskiem z [...] listopada 2015 r. była załatwiana przez organ administracji publicznej w drodze aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Powołany zaś we wniosku przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wskazuje jedynie, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dróg gminnych należy do zadań własnych gminy. Nie wynika jednak z tego, że organy administracji samorządowej, po wpłynięciu wniosku o wykonanie drogi, uregulowanie jej stanu prawnego, jej utwardzenie i usprawnienie, są obowiązane do wydania któregoś z aktów lub czynności, określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Innymi słowy, z obowiązku budowy dróg gminnych, nałożonego na gminy, nie wynika uprawnienie do żądania wybudowania określonej drogi (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 9 kwietnia 2014 r. I OSK 771/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. W konsekwencji, nierozpoznanie wniosku z 12 listopada 2015 r. nie mogło rodzić stanu bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. należało ją odrzucić, o czym orzeczono w sentencji.