II SAB/Bk 34/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie wniosku z dnia 05 lipca 2004 roku o przyznanie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Zarządzeniem wykonanym dnia 22 grudnia 2004 r. skarżący został wezwany do wykazania – w terminie 7 dni i pod rygorem skutków prawnych – że zgodnie z art. 37 kpa składał zażalenie do organu administracji wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy. Zarządzenie powyższe doręczone zostało skarżącemu w dniu 23 grudnia 2004 roku ( dowód: - k.11 zwrotne poświadczenie odbioru). W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący postulowanego braku formalnego skargi nie usunął. Powyższe, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i czyni koniecznym jej odrzucenie w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami). Dla formalnej skuteczności wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest bowiem wykazanie przez stronę, iż w postępowaniu administracyjnym wyczerpane zostały środki zaskarżenia służące jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 tejże ustawy ). W kontekście w/w przepisu, zakładając jednocześnie racjonalność działań ustawodawcy, a takie założenie w warunkach demokratycznego państwa prawa zdaje się być w pełni uprawnione, nie sposób nie zauważyć, że celem skargi do sądu administracyjnego jest doprowadzenie zgodności działań organów administracji publicznej z prawem. Jeżeli zatem jest szansa na osiągnięcie tego celu w sposób prostszy i tańszy poprzez ewentualne wyeliminowanie naruszenia prawa w drodze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, to szansa ta winna być wykorzystana. (por. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 4 maja 2004 roku, sygnatura akt OSK 55/04, opubl. Wokanda 2004/7-8/56). Środkiem zaskarżenia służącym stronie w postępowaniu administracyjnym dla zwalczania bezczynności organu, jest zażalenie przewidziane art. 37 § 1 kpa. Skarżący spełnienia tego warunku w niniejszej sprawie nie wykazał, mimo wezwania Sądu, co czyni skargę niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaistniała w niniejszej sprawie sytuacja również z racji niewyczerpania (mimo przysługiwania) przez K. M. środków zaskarżenia, stymuluje więc konieczność odrzucenia jego skargi jako niedopuszczalnej. (por. Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2004 r., s.116-117) Z powyższych względów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, należało orzec jak w sentencji postanowienia.