II SAB/Bk 36/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie przywrócenia pełnienia służby trwającej po 12 godzin p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący D. R. w skardze do sądu administracyjnego zarzucił bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w zakresie rozpoznania jego wniosku dotyczącego przywrócenia mu służby po 12 godzin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do prowadzenia postępowania w ramach procedury administracyjnej, zaś skarżący uzyskał stosowną odpowiedź w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność oznaczony jest w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 powołanej ustawy. Skarga ta może być wniesiona w wyniku nie wydania przez organ w określonym przepisami terminie: decyzji administracyjnych; postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tak, więc aby można było mówić o bezczynności organu administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, takiego działania nie podejmuje. Ustawa P.p.s.a. przewiduje przy tym kategorie spraw, które nie podlegają sądowej kontroli, nawet wówczas, gdy działanie bądź bezczynność organu przybrało jedną z form przewidzianych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Wśród tych spraw wymienione zostały sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 P.p.s.a.). W sprawie niniejszej skarżący zarzucił Komendantowi Miejskiemu Policji w B. bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku dotyczącego przywrócenia mu służby po 12 godzin. Kwestię dotyczącą rozkładu czasu służby policjantów reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 131, poz. 1471 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w jednostkach organizacyjnych Policji wprowadza się rozkład czasu służby zmianowy lub podstawowy. Jak stanowi § 4 ust. 1 rozporządzenia, policjant w zmianowym rozkładzie czasu służby pełni służbę na zmiany trwające po 8 godzin, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis ust. 2 § 4 rozporządzenia, stanowi że w szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony właściwy w sprawach osobowych, może wprowadzić pełnienie służby na zmiany trwające po 12 godzin na dobę. Z powyższej regulacji wynika, że zasadą jest pełnienie służby na zmiany trwające po 8 godzin. Zmiany trwające po 12 godzin na dobę wprowadzane są w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zmiany takie wprowadza przełożony w sprawach osobowych. Zdaniem sądu rozkład czasu pracy policjanta stanowi akt wewnętrzny, który nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a, ani też innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej policjanta. Sprawa nie może być zatem załatwiona w jednej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. Stąd też formułowanie zarzutu bezczynności pod adresem organu należy uznać za niedopuszczalne. Z tych względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.