II SAB/Bk 37/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.),, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w sprawie; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] lutego 2014 r. Z. K. (dalej przywoływany też jako: Skarżący) zawnioskował do Wójta Gminy K. u udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek [...] marca 2014 r. Wójt Gminy K. udzielił wyjaśnień, co do większości żądanych informacji. Jednak odnośnie jednego z punktów wniosku, dotyczącego przesłania kserokopii wszystkich dokumentów znajdujących się w Urzędzie Gminy K., a związanych z opracowaniem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy K., stwierdził, że stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j. t. Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej przywoływana jako: u.d.i.p."): "(...), iż w związku na obszerność dokumentów oraz spiętrzeniem prac bieżących na stanowisku – udzielenie odpowiedzi nie jest możliwe w terminie ustawowym. Informacje będą udostępnione w terminie do [...].04.2014 r.". W dniu [...] maja 2014 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznych wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego Z. K. Skarżący wskazał na naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielanie informacji zgodnie z wnioskiem w określonym terminie i wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz ukaranie osoby odpowiedzialnej za przekroczenie wyznaczonego terminu udzielenia informacji. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wskazał, że Skarżący otrzymał informację publiczną w skarżonym zakresie w dniu [...] maja 2014 r., a powodem opóźnienia w udzieleniu informacji publicznej była obszerność żądanych informacji. W związku z powyższym organ wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 roku poz. 270) sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 ww. ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe - pkt 3. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji lub dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został, przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skarg, na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu czyni, postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 roku, sygn. akt l OPS 6/08 oraz postanowienia Sądów Administracyjnych w Warszawie - l SAB/Wa 119/10, l SAB/Wa 149/10, l SA/Wa 109/10 - dostępne w systemie prawnym LEX). Odnosząc powyższe wywody prawne do niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że postępowanie sądowe na bezczynność Wójta Gminy K. stało się bezprzedmiotowe, bowiem organ pismem z dnia [...] maja 2014 roku udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Dlatego tez Sąd w pkt 1 wyroku zawarł postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie. Nie można stwierdzić również przewlekłości postępowania organu, z uwagi, że Skarżący nie wykazał, iż przed wystąpieniem do Sądu ze skargą wyczerpał wszystkie środki zaskarżenia, przysługujące w postępowaniu administracyjnym. Skarżący nie wystąpił bowiem do organu wyższego stopnia z zażaleniem w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził, ze w sprawie nie można również uznać, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Informacja publiczna została udzielona wnioskodawcy w żądanym zakresie i formie w związku z czym jeżeli nie zaszła bezczynność w sprawie to tym bardziej nie mogła mieć ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Dlatego tez Sąd w pkt 2 wyroku zawarł postanowienie o stwierdzeniu, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższych okoliczności Sąd nie znalazł podstaw zastosowania z urzędu art. 149 § 2 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny. Końcowo odnosząc się do wniosku Skarżącego, dotyczącego ukarania osoby odpowiedzialnej za przekroczenie wyznaczonego terminu udzielenia informacji, należy stwierdzić, że Sąd nie ma kompetencji do orzekania w tym zakresie Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 149 § 1 i art. 232 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, poz. 270).