II SAB/Bk 40/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi W. U. na bezczynność Starosty Powiatu B. w przedmiocie nieujawnienia w ewidencji gruntów prawidłowych udziałów własności nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę , Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skierowanym do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B., W. U. (Skarżący) wezwał do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nie ujawnieniu w ewidencji gruntów prawidłowych udziałów własności w terminie 30 dni od doręczenia wezwania. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. przekazał wezwanie Staroście Powiatu B., jako jednostce administracji publicznej, wykonującej zadania w przedmiotowym zakresie. Starosta Powiatu B. pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i jednocześnie wezwał Skarżącego do dostarczenia dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej niezbędnej do wprowadzenia żądanej zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu (data wpływu skargi to [...] maja 2014 r.) na bezczynność Starosty Powiatowego w B., polegającej na nie ujawnieniu w ewidencji gruntów prawidłowych udziałów własności nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; przywoływana dalej jako: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Przepis ten określa związek pomiędzy postępowaniem administracyjnym, obejmującym akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, obejmującym kontrolę tych aktów i czynności. Wyraża on zatem zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, co oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać przeprowadzone dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać przeprowadzone, jeżeli nie zostały wyczerpane środki przysługujące stronie w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie Skarżący powinien był zastosować się do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej powoływana jako: "k.p.a."), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w art. 37 § 1 k.p.a., uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Zatem skoro Skarżący potwierdził na rozprawie, że nie składał do Wojewody P. zażalenia na bezczynność Starosty Powiatu B., Sąd był zobligowany do oceny skargi jako niedopuszczalnej i umorzenia postępowania bez merytorycznej jego oceny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.