II SAB/Bk 40/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie załatwienia wniosku o wypłatę nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. D. R., po uprzednim złożeniu ponaglenia, złożył do tut. Sądu skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B., zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że [...] grudnia 2018 r. skierował wniosek o wypłatę kwoty 650 zł wraz z ustawowymi odsetkami, tzn. kwoty, której omyłkowo nie otrzymał, zaś otrzymali ją pozostali policjanci za wykonywanie obowiązków za funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich. Skarżący wniósł o: zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; dokonanie kontroli przewlekłości postępowania; zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Odpowiadając na skargę Komendant Miejski Policji w B. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Zdaniem organu w sprawie nie istniała przesłanka do prowadzenia postępowania w ramach procedury administracyjnej. Jednocześnie organ wskazał, że nie uzyskał przedmiotowego wniosku, zatem nie mógł dopuścić się bezczynności Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) wskazuje, że poza aktami wydawanymi w sprawach indywidualnych (decyzjami administracyjnymi; postanowieniami; innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) we właściwości sądu administracyjnego pozostaje także kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Przepisy te kolejno stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - pkt 8 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, - pkt 9 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Ustawa przewiduje przy tym kategorie spraw, które nie podlegają sądowej kontroli, nawet wówczas, gdy działanie bądź bezczynność organu przybrało jedną z form przewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wśród tych spraw wymienione zostały sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (zob. art. 5 pkt 2 p.p.s.a.). W analizowanym przypadku Skarżący skarży bezczynność Komendanta Miejskiego Policji wyrażającą się jego zdaniem w niewypłaceniu – pomimo złożonego wniosku – określonej kwoty nagrody, za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich. Aby można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, takiego działania nie podejmuje. Zgodnie z art. 121g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019, poz. 161), środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich. Stosownie do treści ustępu drugiego tego przepisu, środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród i zapomóg dla policjantów. Natomiast, rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów (art. 121g ust. 3 ustawy). Nagrody, o których mowa w przywołanym przepisie są nagrodami motywacyjnymi i stosownie do postanowień § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 września 2014 r. w sprawie nagród i zapomóg dla policjantów oraz tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1314), są przyznawane przez przełożonego, z własnej inicjatywy lub na wniosek innego przełożonego policjanta, w oparciu o udokumentowane w formie pisemnej okoliczności, o których mowa w art. 110a ust. 1 lub art. 121g ust. 1 o Policji. Z powyższych uregulowań wynika zdaniem Sądu, że przyznanie nagrody, o której mowa, pozostawione jest uznaniu przełożonego, bowiem tylko do przełożonego należy inicjatywa w tym zakresie. Nawet istnienie środków, o których mowa w art. 121g ust. 1 ustawy, tzn. uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim i zwiększających fundusz nagród, nie oznacza, że funkcjonariusz zastępujący funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim, nabywa roszczenie o wypłacenie kwoty nagrody. W jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że fakt przyjęcia w przepisie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 września 2014 r. formy uznaniowej rozstrzygnięcia wskazuje jedynie na możliwość przyznania takiej nagrody. Istniejąca natomiast prawna możliwość przyznania nagrody nie jest równoznaczna z nabyciem do niej prawa (wyrok z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 496/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozkaz personalny przyznający określonym funkcjonariuszom nagrody motywacyjne, choć ma doniosły służbowy charakter, jednak – jako realizowany wyłącznie w związku z uznaniową inicjatywą przełożonego – stanowi akt wewnętrzny, który nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a, ani też innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Prawo do decydowania o nagrodzie za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich, pozostawione zostało w wyłącznej gestii przełożonego funkcjonariusza policji i to od uznania przełożonego zależy, czy w ogóle dany funkcjonariusz otrzyma taką nagrodę. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej policjanta. Konsekwencją powyższego jest zatem konkluzja, że bezczynność w tym zakresie wymyka się spod kontroli sądów administracyjnych. Z tych względów Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi.