II SAB/Bk 41/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej M. B. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). M. B. (dalej powoływana także jako Skarżąca) w dniu [...] maja 2012 r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., w postaci niewszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia samowoli budowlanej w działaniach inwestora (Prezydenta Miasta B.) i wykonawcy robót (M.) polegających na niezgodnym z prawomocną i ostateczną decyzją Wojewody P. Nr [...] z dnia [...] października 2010 roku (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę - realizacją inwestycji drogowej polegającej na "Budowie przedłużenia ulicy P., w ciągu drogi krajowej Nr 19, na odcinku od ul. S. do przedłużenia ul. G. w B. oraz "Budowie przedłużenia ulicy P., w ciągu drogi wojewódzkiej, na odcinku od przedłużenia ul. G. do ul. W. w B." wraz z budową i przebudową niezbędnej infrastruktury technicznej oraz zatwierdzeniem podziału nieruchomości demontażem wjazdu z ulicy R. na działkę położną przy ulicy W. (działka o numerze ewidencyjnym [...]), a także demontażem ogólnodostępnego parkingu usytuowanego w na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Przed wniesieniem skargi, w dniu [...] maja 2012 r. Skarżąca wraz z mężem – J. B. złożyli zażalenie do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. na niezałatwienie w terminie wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. o stwierdzenie samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w chwili złożenia skargi, organ wyższego stopnia, nie rozpoznał jeszcze zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., Nr 270; dalej: p.p.s.a.), przesłanką dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia. Wskazany przepis stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: K.p.a.). Skorzystanie z tego środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi warunkuje jej dopuszczalność. Przepis art. 37 K.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z przywołanej regulacji wywieść zatem należy, iż skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji winna zostać poprzedzona wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a. W kwestii wyczerpania trybu zażaleniowego na bezczynność organu, choć w sprawie podatkowej i instytucji ponaglenia z art. 141 § 1 o.p. wypowiedział się WSA w Opolu, który w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I SAB/Op 2/09 (Lex nr 565842) stwierdził, że samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 o.p. nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest bowiem od jego rozpatrzenia w terminie nie późniejszym niż 30 dni od daty jego wniesienia do organu właściwego. Dopiero bezskuteczny upływ tego terminu otwiera drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca złożyła zażalenie z art. 37 § 1 K.p.a. do organu wyższego stopnia - Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. w dniu [...] maja 2012 r. i nie czekając na jego rezultat, w dniu [...] maja 2012 r. złożyła skargę do sądu administracyjnego. Stosując odpowiednio art. 35 § 3 K.p.a., organ wyższego stopnia miał 30 dni na ustosunkowanie się do złożonego zażalenia. Tym samym należało przyjąć, że dopiero brak działania ze strony tegoż organu, ewentualnie wydanie rozstrzygnięcie zdaniem strony niezasadnego, mogłoby prowadzić do kontroli sądowoadministracyjnej. Nie jest dopuszczalne nakładanie się w tym samym czasie kompetencji, z jednej strony organu wyższego stopnia i sądu administracyjnego z drugiej, do oceny, czy w sprawie nastąpiła bezczynność organu administracji publicznej. Przyjąć zatem należy, iż samo wniesienie do organu wyższego stopnia zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej uzależnione jest bowiem od rozpatrzenia zażalenia w terminie nie późniejszym niż 30 dni od daty jego wniesienia do organu właściwego. Dopiero bezskuteczny upływ tego terminu otwiera drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 – p.p.s.a należało odrzucić. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka Skarżącej drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego, po upływie terminu 30 dni od złożenia zażalenia określonego w art. 37 K.p.a., bądź uzyskania niezadowalającego rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia.