II SAB/Bk 41/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w B. na bezczynność Wojewody Podlaskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę obywatela Republiki Indonezji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , G. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej powoływana jako: "Skarżąca", "Spółka") wniosła skargę na bezczynność Wojewody Podlaskiego w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 24 listopada 2023 r. o zezwolenie na pracę na terytorium RP dla B. P. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 marca 2024 r. wezwano pełnomocnika Spółki do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez: - złożenie do akt postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi aktualnego na datę sporządzenia skargi, - złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, odpis KRS lub inny dokument), - złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpisy ww. zarządzeń zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej 3 kwietnia 2024 r. (k. 20). W wyznaczonym terminie, który upłynął 10 kwietnia 2024 r. nie usunięto braków formalnych skargi. W dniu 28 marca 2024 r. złożone zostało pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zanim sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi oraz formalną poprawność jej wniesienia. Powinność ta wynika m. in. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym odrzuceniu podlega skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie (pkt 3). Badanie merytoryczne legalności aktów administracyjnych zaskarżonych do sądu administracyjnego możliwe jest zatem wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie stwierdzono braki formalne takie jak brak pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi aktualnego na datę sporządzenia skargi (art. 46 § 3 p.p.s.a.) oraz brak dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, odpis KRS lub inny dokument) aktualnego na datę podpisania pełnomocnictwa (art. 29 w zw. z art. 28 p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że do skargi dołączony został co prawda dokument pełnomocnictwa, jednak w braku przedłożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, odpis KRS lub inny dokument) aktualnego na datę podpisania pełnomocnictwa nie można stwierdzić, by dokument pełnomocnictwa został podpisany przez osoby uprawnione. Ponadto stwierdzono brak polegający na niezłożeniu dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy (art. 52 i art. 53 § 2b p.p.s.a.), gdyż w przypadku skargi na bezczynność powinna być ona poprzedzona wyczerpaniem środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, którego brak skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej został zobowiązany przez sąd do uzupełnienia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a termin na wykonanie tego obowiązku upływał 10 kwietnia 2024 r. Żaden z ustalonych braków skargi nie został wyeliminowany mimo pouczenia o skutku odrzucenia skargi w wypadku wystąpienia takiej sytuacji. W szczególności strona nie udzieliła odpowiedzi w przedmiocie złożenia ponaglenia, przez co uniemożliwiła sądowi stwierdzenie czy skarga jest dopuszczalna (czy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. znajduje zastosowanie), a tym samym nie uzupełniła braku, co obliguje sąd do odrzucenia skargi również z tego względu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło być uznane za wiążące dla sądu z dwóch przyczyn. Po pierwsze, cofnąć można skargę jedynie po jej skutecznym wniesieniu, a stwierdzone braki skargi, nieuzupełnione w wyznaczonym terminie, powodują, że skarga nie została skutecznie wniesiona i jako podlegająca odrzuceniu nie może być cofnięta. Po drugie zaś oświadczenie o cofnięciu skargi zostało złożone przez pełnomocnika, który również przy tym piśmie nie wykazał umocowania do reprezentowania skarżącej. W tych okolicznościach skarga podlega odrzuceniu jako dotknięta nieuzupełnionymi brakami formalnymi. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.