II SAB/Bk 42/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie zameldowania p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie, 2. stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 29 marca 2013 r. H. W. M. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie braku załatwienia jego wniosku o zameldowanie. Jednocześnie skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego i orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo, że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. W uzasadnieniu skarżący podał, że wniosek o zameldowanie złożył w dniu 1 marca 2013r., a wobec niezałatwienia przez organ sprawy w terminie, złożył w dniu 20 marca 2013r. zażalenie do Wojewody P., które do dnia wniesienia skargi nie zostało rozpoznane. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta G. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ przedstawił ciąg czynności, jakie były podejmowane w sprawie po wpłynięciu wniosku skarżącego o zameldowanie, konkludując, że w dniu [...] kwietnia 2013r. została wydana decyzja nr [...] o zameldowaniu H. W. M. i B. G. oraz małoletnich dzieci na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące w lokalu mieszkalnym położonym w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana, albowiem postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm. - dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 w/w ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe – pkt 3. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji lub dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 ). Przedstawione wyżej sposoby rozstrzygnięć w sprawie ze skargi na bezczynność są uwarunkowane specyfiką postępowania z tej skargi, w którym - odmiennie niż w postępowaniu ze skargi na działanie organu - sąd uwzględnia stan faktyczny z daty wyrokowania. W niniejszej sprawie po wniesieniu przez H. M. skargi na bezczynność Burmistrza Miasta G. w załatwieniu jego wniosku o zameldowanie, w dniu 23 kwietnia 2013r. została wydana stosowna decyzja o zameldowaniu. W momencie zatem rozpoznawania przez Sąd przedmiotowej skargi, Burmistrz Miasta G. nie pozostawał już w bezczynności. W świetle powyższego stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji pkt 1 postanowienia. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Sąd w pkt 2 postanowienia orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja o zameldowaniu została wprawdzie wydana po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 35 § 3 kpa, jednakże z uwagi na niewątpliwie skomplikowany charakter sprawy uzasadnione to było przeprowadzeniem dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Analiza czynności podejmowanych przez organ w przedmiotowej sprawie nie daje jednak podstaw do stwierdzenia, aby kontrolowane postępowanie prowadzone było przez organ opieszale, czy też z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia sprawy. Z podanych względów Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.