II SAB/Bk 45/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi K.O. na bezczynność Wojewody Podlaskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. , , Reprezentowany przez pełnomocnika K.O. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wojewody Podlaskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący nie uiścił od skargi wpisu sądowego. Na skutek zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 marca 2026 r., wezwano skarżącego (na adres wskazanego pełnomocnika) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie do akt postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego obejmującego reprezentowanie przed sądami administracyjnymi oraz złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia na niezałatwienie sprawy. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierające powyższe wezwania została doręczona pełnomocnikowi skarżącego pod adresem wskazanym w petitum skargi (wobec braku odpowiedzi na wezwanie o wskazanie adresu do doręczeń elektronicznych) w dniu 27 marca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 29 akt sądowych). Pełnomocnik w zakreślonym terminie nie usunął braków formalnych skargi. Nie uiścił też wymaganego wpisu od skargi, co wynika z informacji uzyskanej 5 maja 2026 r. z Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w Białymstoku (k. 30). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny. Pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu (art. 36 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Obowiązek dołączenia pełnomocnictwa wynika także z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., który stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1). W niniejszej sprawie z akt sprawy, jak i nadesłanych przez stronę dokumentów nie wynika, aby skarga została poprzedzona ponagleniem. Również skarżący, pomimo wezwania sądu, nie wykazał, że takie ponaglenie zostało złożone. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który ustanawia rygor odrzucenia skargi, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez pełnomocnika braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zawiązku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 powołanej ustawy. Obok wyżej wskazanych przesłanek formalnych wniesienia skargi, wymaganych przez przepisy p.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 p.p.s.a. - uiszczenie od niego wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), wpis stały w niniejszej sprawie wynosi 100 zł. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu sądowego od skargi została nadana poleconą przesyłką pocztową na adres pełnomocnika strony skarżącej, podany w skardze. Przesyłka ta została skutecznie doręczona 27 marca 2026 r. Tym samym termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w piątek 3 kwietnia 2026 r. W terminie tym nie uzupełniono braków formalnych, jak również nie uiszczono wpisu sądowego od skargi. Należy w tym miejscu odwołać się także do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2026 r. o sygn. akt III OPS 2/25, w której uzasadnieniu wyjaśniono, że Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi, jakim jest brak dokumentu pełnomocnictwa upoważniającego sporządzającego skargę pełnomocnika do jej wniesienia, może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Należy zatem uznać termin wyznaczony do usunięcia braku formalnego za niezachowany, jeżeli pełnomocnik w tym terminie w ogóle nie podjął czynności uzupełniającej lub wprawdzie ją podjął, ale w taki sposób, że brak nie został w całości uzupełniony. Nie ma przy tym znaczenia, czy pełnomocnik należy do grupy "profesjonalistów", o których mowa w art. 35 § 1 p.p.s.a., czy też do pozostałych osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a oraz art. 35 § 2-6 p.p.s.a. W każdym przypadku, zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę zawodowego pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2010 r. sygn. akt I FSK 916/10, z 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 138/14, z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I FSK 426/14, z 17 listopada 2014 r. sygn. akt I FSK 1509/15, z 17 listopada 2014 sygn. akt I FSK 1505/14, z 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 825/15, z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2110/16, z 9 lutego 2018 r. sygn. akt I OZ 103/18, z 18 maja 2018 r. sygn. akt II GZ 175/18 oraz z 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OZ 156/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także R. Hauser. M. Wierzbowski (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3. Warszawa 2015 r., str. 362). Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.