II SAB/Bk 47/05

PostanowienieWSA w Białymstoku2005-10-20

Skład orzekający: Elżbieta Trykoszko, Grażyna Gryglaszewska, Stanisław Prutis

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, w szczególności nie wniosła zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest niedopuszczalna, jeżeli strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, takich jak zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia. Brak takiego zażalenia stanowi formalny warunek niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Stan faktyczny
Skarżąca I.W. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w sprawie robót remontowych budynku. Organ I instancji po wyroku WSA uchylającym poprzednie decyzje, podejmował czynności, w tym oględziny i wydanie postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia ekspertyzy. Skarżąca zarzuciła organowi przewlekanie sprawy i ponoszenie dodatkowych kosztów. Skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu, bez wcześniejszego zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi I.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w sprawie dotyczącej robót remontowych w budynku p o s t a n a w i a odrzucić skargę, - Skargą nadaną bezpośrednio do sądu w dniu [...] czerwca 2005r. (dowód: koperta k. 27 akt [...]) I.W. zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. bezczynność w sprawie dotyczącej robót remontowych budynku skarżącej w B. położonego przy ul. W. [...], co do których wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z [...].11.2004r. wydanym pod sygnaturą [...]. Jednocześnie skarżąca wniosła o ukaranie organu grzywną w związku z niewykonaniem wspomnianego wyroku (skargę o ukaranie organu grzywną zarejestrowano pod sygn. [...]). Z akt sprawy wynika, że wydanym w listopadzie 2004r. wyrokiem tutejszy sąd administracyjny uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji zobowiązujące skarżącą w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego do wykonania czynności doprowadzających roboty związane z remontem dachu budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez zdemontowanie rynien i skrócenie okapu do poprzedniego stanu od strony działki S.B., poprzez wykonanie urządzeń do odprowadzania wód opadowych z dachu na własną posesję i poprzez wykonanie w istniejących lukarnach od strony działki S.B., okien o wymiarach 0,84 x 1,03 m tj. takich, jakie istniały pierwotnie. Sąd stwierdził, iż zamierzony przez inwestorkę zakres czynności remontowych dachu budynku winien być poprzedzony stanowiskiem konserwatora zabytków albowiem nieruchomość skarżącej oznaczona jako działka Nr [...], zabudowana spornym budynkiem, położona jest w części miejscowości wpisanej do rejestru zabytków decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 1977r. pod numerem [...] a co wynikało z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z [...] września 2003r. zezwalającej na przebudowę i rozbudowę spornego budynku na etapie ubiegania się przez skarżącą z zatwierdzenie projektu przebudowy, rozbudowy i zmiany przeznaczenia spornego budynku. Wyrok Sądu uchylający poprzednie decyzje organów nadzoru budowlanego jako prawomocny, wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wraz z aktami administracyjnymi, dnia [...] lutego 2005r. Tenże organ – jak wynika z akt sprawy – do momentu złożenia niniejszej skargi przeprowadził następujące czynności związane z wyjaśnieniem sprawy: - wyznaczył pierwsze oględziny na [...].02.2005r., które z racji nieobecności skarżącej, nie odbyły się, - wyznaczył kolejne oględziny na [...].03.2005r. i te się odbyły, - postanowieniem z [...] kwietnia 2005r. nałożył na skarżącą w oparciu o art. 81 "c" ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, obowiązek przedłożenia uzgodnionej z P. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ekspertyzy określającej sposób skrócenia okapu dachu i sposób odprowadzenia wód opadowych z połaci dachu. To postanowienie po zażaleniu skarżącej zostało postanowieniem organu II instancji z [...] maja 2005r. utrzymane co do zasady w mocy, że zmianą terminu dostarczenia ekspertyzy do końca lipca 2005r. Nadto organ I instancji przeprowadził w dniu [...] czerwca 2005r. kontrolę stanu technicznego komina i balkonu spornego budynku w związku z informacją skarżącej o pilnej potrzebie zgody organu na remont tychże elementów stwarzających zagrożenie dla otoczenia a w dniu [...] czerwca 2005r. organ I instancji, powołując się na ustalenia z kontroli, wydał decyzję nakazującą skarżącej doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego (mimo wstrzymanych robót budowlanych kontrola wykazała fakt ich prowadzenia). Niniejszą skargę na bezczynność organu skarżąca wniosła przed doręczeniem jej decyzji z [...] czerwca 2005r. i bez poprzedzenia skargi zażaleniem na bezczynność organu I instancji skierowanym do organu II instancji. W skardze na bezczynność I.W. podniosła, że czynności podjęte przez organ po wyroku sądu były zbyteczne gdyż nic nowego do sprawy nie wniosły a wydawanie postanowień nakładających na nią wykonanie kolejnych kosztownych ekspertyz o sposobie skrócenia dachu, który ma taką samą długość od 76 lat, służy tylko przewlekaniu sprawy, naraża skarżącą na dodatkowe koszty, oddala termin wydania decyzji i stanowi zagrożenie dla zabytkowej budowli. Skarżąca podkreśliła, że od wydania poprzedniego wyroku sądu upłynął ponad 7 miesięcy a od jego uprawomocnienia się ponad 6 miesięcy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi uznając postawiony mu zarzut bezczynności za nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżąca służącego jej w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w/ ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkami zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kodeksu administracyjnego, jak zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym przypadku do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Z akt sprawy i z przebiegu zdarzeń (chronologicznie przedstawionych na wstępie) nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane art. 37 § 1 kpa zażalenie skarżącej na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy. Wpis od skargi uiszczony przez skarżąca nie podlegał zwrotowi albowiem do odrzucenia skargi już po doręczeniu jej odpisu organowi, jako że skarżąca skargę niniejszą wniosła bezpośrednio do sądu a nie za pośrednictwem organu (argumentum a contrario do treści art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło