II SAB/Bk 48/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w przedmiocie wydania zaświadczenia o korzystaniu ze świadczeń ośrodka pomocy społecznej z tytułu niepełnosprawności, choroby oraz ubóstwa p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , L. C. reprezentowana przez kuratora D. Ł. wniosła skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w przedmiocie wydania zaświadczenia o korzystaniu ze świadczeń ośrodka pomocy społecznej z tytułu niepełnosprawności, choroby oraz ubóstwa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 kwietnia 2024 r. wezwano kuratora skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez: - podanie numeru PESEL strony wnoszącej skargę – L. C. - złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie do uzupełnienia ww. braków zostało doręczone kuratorowi skarżącej 22 kwietnia 2024 r. (k. 15). W odpowiedzi pismem z 26 kwietnia 2024 r. kurator skarżącej wskazał numer PESEL skarżącej, zaś w przedmiocie ponaglenia podał, że otrzymał ustną odpowiedź, że w zaświadczeniu nie będzie adnotacji o "gospodar. w ubóstwie", udał się do Kierownika OPS z upomnieniem ustnym i otrzymał odpowiedź Kierownika OPS wskazującego, że zdania nie zmieni. Dodał, że ma dużo spraw sądowych i poważnie choruje, dlatego nie dotrzymał procedury pisemnego upomnienia. W celu wykazania twierdzeń powołał się na zeznania świadków: E. P. – Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. i A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie sąd stwierdza z urzędu w związku z wcześniejszymi sprawami skarżącej (m. in. II SA/Bk 549/23), że D. Ł. jest kuratorem ubezwłasnowolnionej częściowo L. C., wobec czego nie został wezwany do przedłożenia stosownego dokumentu w tym przedmiocie. Zaistniały jednak inne okoliczności, których zaistnienie pociągnęło za sobą konieczność odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym odrzuceniu podlega skarga, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W sprawie stwierdzono brak polegający na niezłożeniu dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy (art. 52 i art. 53 § 2b p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność powinna być ona poprzedzona wyczerpaniem środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. W braku wniesienia tego środka zaskarżenia skarga na bezczynność podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Kurator skarżącej, mieszcząc się w wyznaczonym w wezwaniu 7-dniowym terminie, udzielił odpowiedzi, z której wynika, że ponaglenie nie zostało złożone, a jedynie ustnie upomniano organ. Instytucja ponaglenia uregulowana jest w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 poz. 572 ze zm., dalej jako: k.p.a.), nie regulując odrębnie formy tego podania. Jedną z naczelnych zasad w k.p.a. jest jednak zasada pisemności (art. 14 k.p.a.). Ponadto w myśl art. 63 § 1 zd. 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Stosownie do § 3 tego przepisu podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z pisma kuratora skarżącej wynika, że nie zaistniały okoliczności wskazujące na skuteczne wniesienie podania (ponaglenia), gdyż nie zostało wniesione ustnie do protokołu. Skoro wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wymogiem formalnym umożliwiającym wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, a w tej sprawie skarżąca reprezentowana przez kuratora tego wymogu nie spełniła, gdyż ustnego upomnienia nie można zakwalifikować jako podanie w rozumieniu k.p.a., za zasadne należało uznać odrzucenie skargi. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.