II SAB/Bk 49/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Burmistrza G. w przedmiocie informacja publicznej 1. Zobowiązuje Burmistrza G. do załatwienia wniosku J. P. z dnia [...] kwietnia 2013r. w formie przewidzianej prawem w terminie 7 dni od daty zwrotu organowi przez Sąd akt administracyjnych. 2. Stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. 3. Zasądza od Burmistrza G. na rzecz skarżącego J. P. kwotę [...] zł. ([...]) tytułem zwrotu wpisu sądowego. J. P. złożył skargę na bezczynność Burmistrza G. w zakresie informacji publicznej W dniu [...].04.2013 r. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie zestawienia delegacji służbowych Burmistrza G. p. T. K. za lata 2011 – 2012 z wyszczególnieniem numeru delegacji, daty wyjazdu służbowego, miejsca docelowego wyjazdu i wypłaconej kwoty kosztów wyjazdu. Pismem z dnia [...].05.2013 r. (doręczonym petentowi dnia [...].05.2013 r.) Urząd Miejski G. wezwał J. P. do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie, czy domaga się informacji publicznej przetworzonej, a jeżeli tak, to należy uzasadnić to szczególnie istotnym interesem publicznym bądź też sprecyzować kserokopii jakich dokumentów żąda wnioskujący. Organ wyjaśnił, że nie posiada zestawień delegacji według schematu podanego przez J. P. a ich wykonanie jest informacją przetworzoną, wymagającą podjęcia czynności, o jakich stanowią przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Organ pouczył wnioskodawcę o konieczności poniesienia kosztów w zależności od tego, jakiej informacji ostatecznie będzie się domagał. Zakreślił termin 14 dni na udzielenie odpowiedzi, czego skarżący nie uczynił. W dniu [...].05.2013 r. J. P. złożył skargę do sądu (za pośrednictwem organu) na bezczynność Burmistrza G. W odpowiedzi na skargę Burmistrz G. wniósł o jej oddalenie. Podał, że skarżący nie uzupełnił wniosku, a w dniu, w którym mijał termin do jego uzupełnienia złożył skargę do sądu. Burmistrz zamierzał wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego jednakże nie uczynił, ponieważ sprawa zawisła w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 paragraf 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 paragraf 2 pkt 1-4 tej ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu, albo nie podjął czynności z zakresu administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. W świetle art. 149 p.p.s.a. Sąd ma również obowiązek orzec, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a fakultatywnie – wymierzyć organowi grzywnę. Przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 paragraf 1 p.p.s.a.). Jednakże w przypadku bezczynności w zakresie informacji publicznej, nie ma obowiązku składania środka zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu (vide wyrok WSA w Warszawie z 8.09.2006 r. IISAB/Wa 40/2006, Lex 265495). Jest to wyjątek w odniesieniu do innych postępowań o bezczynność. Aby móc stwierdzić, że podmiot pozostaje w bezczynności należy rozstrzygnąć, czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej (vide wyrok NSA z dnia 10.01.2007 r. IOSK 50/06, Lex 291197). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W świetle w/w regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd nie miał wątpliwości, że wniosek Skarżącego z dnia [...].04.2013r. dotyczył udzielenia informacji publicznej, ponieważ burmistrz jest osobą publiczną, a wykonywane przez niego czynności (w tym przypadku wyjazdy służbowe) podlegają kontroli społecznej. Organ również nie miał wątpliwości co do charakteru żądanej informacji, a wynika to z wezwania do uzupełnienia wniosku Skarżącego. Na temat słuszności wezwania z dnia [...].05.2013 r. Sąd nie zajmuje stanowiska, bo nie dotyczy ono meritum sprawy. Przedmiotem sprawy jest "bezczynność". Art. 14 i art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej określają terminy 14-dniowe na załatwienie sprawy przez organ, liczone w zależności od konieczności uzupełnienia wniosku przez petenta, bądź nie. W sprawie niniejszej termin ten nie został zachowany. Prawdą jest, że J. P. wywiódł skargę do sądu na bezczynność w dniu, w którym upływał termin do uzupełnienia wniosku, do czego został zobowiązany pismem organu z dnia [...].05.2013 r. Jednakże w ocenie Sądu nie było powodu, aby organ zwlekał z ostatecznym załatwieniem sprawy tylko dlatego, że sprawa została skierowana do sądu administracyjnego. Organ powinien skorzystać z przepisu art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej (jak to zamierzał uczynić) nie czekając na wyrok sądowy. Sąd nie jest kompetentny do załatwienia sprawy za organ, natomiast bada, czy na datę wyrokowania organ zakończył sprawę poprzez wydanie stosownego aktu, bądź podjął inne czynności W sprawie niniejszej przed datą orzekania przez Sąd organ nie załatwił wniosku Skarżącego z dnia [...].04.2013 r., a zatem pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu stwierdzonej bezczynności nie można jednak przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Wyjaśnienie tego pojęcia musi zostać osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (vide: wyrok NSA z dnia 21.06.2012 r. – IOSK 675/12). W rozpoznawanej sprawie organ nie pominął milczeniem wniosku Skarżącego z dnia [...].04.2013 r., lecz niezwłocznie wezwał go do uzupełnienia wniosku, czemu jednak nie podporządkował się sam Skarżący. Okoliczność nie zakończenia sprawy do dnia wyrokowania przez Sąd wynikała (jak się wydaje) z błędnego przekonania, iż zawisła sprawa w sądzie stanowi przeszkodę do zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem Skarżącego o udostepnienie określonej informacji publicznej. Sąd nie dopatrzył się też potrzeby wymierzenia organowi grzywny z przyczyn podanych powyżej. Nadto Skarżący w treści skargi sądowoadministracyjnej nie przyznał okoliczności, iż nie spełnił zobowiązania organu nałożonego wezwaniem z dnia [...].05.2013 r., co pośrednio przyczyniło się do pozostawania organu w bezczynności. Mając na względzie powyższe i na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O zasądzeniu kosztów postępowania od organu na rzecz Skarżącego orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.