II SAB/Bk 5/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach sportowych oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. K. K. (zwana dalej także "skarżącą") zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (zwanego dalej: "KWP") o wydanie jej pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach sportowych, w łącznej ilości 9 egzemplarzy tj.: 4 egzemplarzy broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm, 4 egzemplarzy broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm oraz 1 egzemplarza broni gładkolufowej. Do wniosku skarżąca dołączyła m.in: orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], w którym stwierdzono, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "u.b.i.a.") oraz może dysponować bronią; orzeczenie psychologiczne z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], w którym stwierdzono, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.i.a. oraz może dysponować bronią; licencję nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. z datą ważności do [...] grudnia 2016 r., wydaną przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego w W. na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa; patent strzelecki Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], potwierdzający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa; zaświadczenie Prezesa Klubu Strzeleckiego L. z dnia [...] lutego 2016 r. potwierdzające przynależność klubową skarżącej od [...] sierpnia 2015 r.; protokoły zawierające wyniki zawodów strzeleckich, w których w okresie od [...] października 2015 r. do [...] lutego 2016 r. brała udział skarżąca; kserokopię patentu żeglarza jachtowego; kserokopię patentu sternika motorowodnego; kserokopię prawa jazdy oraz kserokopię zaświadczenia o uczestnictwie i pozytywnym ukończeniu szkolenia z doskonalenia techniki jazdy. W dniu [...] lutego 2016 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wystąpił do Komendanta Komisariatu Policji IV w B. o udzielenie opinii dotyczącej wnioskodawczyni, ubiegającej się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Kierownik Sekcji ds. Pozwoleń na Broń Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. poinformował wnioskodawczynię, że dotychczas zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do rozpatrzenia ww. wniosku w całości, tj. pozwala na jego uwzględnienie jedynie co do 5 egzemplarzy broni, w tym po 2 egzemplarze broni bocznego i centralnego zapłonu oraz egzemplarz broni palnej gładkolufowej, w związku z czym w przypadku podtrzymania żądania w całości, wezwano skarżącą do przestawienia w terminie 7 dni, materiału dowodowego mogącego potwierdzić współzależność pomiędzy formą uprawniania sportu strzeleckiego, a pozostałymi 6 egzemplarzami wnioskowanej broni. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu [...] marca 2016 r. W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia [...] marca 2016 r. wyraziła swoje stanowisko kwestionując umocowanie Kierownika Sekcji ds. Pozwoleń na Broń Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. do wystosowania do niej ww. pisma oraz zasadność skierowanego do niej wezwania. Do pisma skarżąca załączyła protokoły zawierające wyniki zawodów strzeleckich, w których skarżąca brała udział w dniu [...] marca 2016 r. Pismo skarżącej wpłynęło do organu dnia [...] marca 2016 r. W dniu [...] marca 2016 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] kwietnia 2016 r., ze względu na czas oczekiwania na opinię dotyczącą skarżącej od Komendanta Komisariatu Policji IV w B. Przedmiotowa opinia (pozytywna) wpłynęła do organu w dniu [...] marca 2016 r. W punkcie 9 opinii, dotyczącym okoliczności wskazujących na to, że osoba opiniowana może stwarzać zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, wskazano, że w dniu [...] maja 2011 r. w systemie ERI została odnotowana interwencja Policji, zdefiniowana jako próba samobójcza, zaś z posiadanych materiałów (tj. notatki urzędowej z interwencji) wynika, że skarżąca zażyła wówczas większą dawkę leków i twierdziła, że chce popełnić samobójstwo, w związku z czym karetką pogotowia została przetransportowana do szpitala. Do przedmiotowej opinii dołączono notatkę urzędową z ww. interwencji Policji, w której opisano przebieg zdarzeń z dnia [...] maja 2011 r. W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ wniósł do Dyrektora P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. (dalej: "Dyrektor PWOMP") odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołanie od orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tych odwołań, wnosząc o wyznaczenie terminu badania wnioskodawczyni w związku z ujawnieniem okoliczności wynikającej z ww. notatki urzędowej, która wskazuje, że skarżąca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 u.b.i.a. Odwołania zostały doręczone właściwym organom medycznym w dniu [...] kwietnia 2016 r. W dniu [...] kwietnia 2016 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej zawierające jej stanowisko odnoszące się do przebiegu toczącego się postępowania, w którym przedstawiła ona własną wersję wydarzeń z dnia [...] maja 2011 r. oraz przytoczyła okoliczności oraz załączyła dowody wskazujące, w jej ocenie, na dobry stan jej zdrowia psychicznego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ odpowiedział skarżącej na podnoszone przez nią zastrzeżenia, co do toczącego się postępowania oraz wyjaśnił przesłanki, które podlegają analizie w jego toku. W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] czerwca 2016 r., ze względu na wniesienie wyżej powołanych odwołań. W dniu [...] kwietnia 2016 r. do organu wpłynęły wezwania Dyrektora PWOMP do uzupełnienia wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołań przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy odwołującego się organu. Organ odpowiedział na ww. wezwania w dniu [...] kwietnia 2016 r. W dniu [...] maja 2016 r. do organu wpłynęły dwa pisma Dyrektora PWOMP informujące o braku możliwości uwzględnienia ww. odwołań ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. organ zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji IV w B. o sporządzenie szczegółowej opinii dotyczącej wnioskodawczyni, przy uwzględnieniu zawartych w tym piśmie wskazań. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ zwrócił się do Wojewody P. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji Dyrektora PWOMP dotyczącej odmowy wykonania badania lekarskiego i psychologicznego w trybie odwoławczym. W dniu [...] czerwca 2016 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawczyni zawierające jej stanowisko w sprawie, do którego załączyła ona zaświadczenia o ukończeniu kursu dla prowadzących strzelania oraz o ukończeniu szkolenia z udzielania pierwszej pomocy medycznej, a także protokoły zawierające wyniki zawodów strzeleckich, w których brała ona udział w dniu [...] maja 2016 r. Organ wystosował odpowiedź na ww. pismo do skarżącej w dniu [...] czerwca 2016 r. W dniu [...] czerwca 2016 r. do organu wpłynęła notatka urzędowa sporządzona przez Policjanta Komisariatu Policji IV w B. dotycząca skarżącej, informująca o przebiegu rozmowy telefonicznej ze skarżącą z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz wskazująca na brak ustaleń o miejscu pracy skarżącej. Dnia [...] czerwca 2016 r. do organu wpłynęło kolejne pismo skarżącej zawierające jej stanowisko w sprawie oraz wniosek o wyłączenie młodszego inspektora T. K. – pełniącego funkcję Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w B., od udziału w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] organ odmówił wyłączenia młodszego inspektora T. K. od udziału w przedmiotowym postępowaniu. W dniu [...] czerwca 2016 r. do organu wpłynęła kolejna notatka urzędowa sporządzona przez Policjanta Komisariatu Policji IV w B. zawierająca informacje uzyskane w toku rozmowy przeprowadzonej z Prezesem Sądu Rejonowego w B., gdzie skarżąca wykonywała obowiązki sędziego. Z uzyskanych informacji wynikało, że na mocy prawomocnej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] października 2015 r. nr [...] została ona przeniesiona w stan spoczynku. Z notatki nie wynikały powody, dla których wydana została przedmiotowa uchwała. Dnia [...] czerwca 2016 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] sierpnia 2016 r., ze względu na uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty pochodzące od innych organów. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ wystąpiło do Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa o wskazanie przyczyn dla których wnioskodawczyni została przeniesiona w stan spoczynku. W dniu [...] czerwca 2016 r. do organu wpłynęła odpowiedź Wojewody P. na wniosek z dnia [...] czerwca 2016 r. o przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji Dyrektora PWOMP dotyczącej odmowy wykonania badania lekarskiego i psychologicznego w trybie odwoławczym, w której wskazano, że Wojewoda nie jest organem właściwym w przedmiotowej kwestii. W dniu [...] lipca 2016 r. organ wywiódł do Dyrektora PWOMP wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegające na niewydaniu postanowienia w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wykonania badań lekarskich i psychologicznych w trybie odwoławczym. Dnia [...] lipca 2016 r. do organu wpłynęła odpowiedź Wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa wskazująca, że o uznaniu wnioskodawczyni za trwale niezdolną do wykonywania obowiązków sędziego zdecydowano na podstawie analizy sporządzonych opinii specjalistycznych wydanych przez neurologa, psychologa i psychiatrę oraz informacji pulmonologicznej. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. wnioskodawczyni poinformowała organ o braku możliwości odbioru w dniach od [...] lipca 2016 r. do [...] sierpnia 2016 r., kierowanej do niej korespondencji. Do pisma załączyła protokoły zawierające wyniki zawodów strzeleckich, w których brała udział w dniu [...] czerwca 2016 r. i w dniach [...] lipca 2016 r. Organ wystosował odpowiedź na ww. pismo dnia [...] sierpnia 2016 r. Dnia [...] sierpnia 2016 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] października 2016 r., ze względu na uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty pochodzące od innych organów. W dniu [...] sierpnia 2016 r. organ zwrócił się do Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji w B. o rozważenie skierowania skargi wobec Dyrektora PWOMP w B. Następnie organ wniósł do tut. Sądu skargi na bezczynność Dyrektora PWOMP z dnia [...] sierpnia 2016 r., wnosząc o zobowiązanie tego organu do wydania rozstrzygnięć w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia psychologicznego nr [...] oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenie lekarskiego nr [...]. Dnia [...] października 2016 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] grudnia 2016 r., ze względu na uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty pochodzące od innych organów. Postanowieniami tut. Sądu z dnia 17 listopada 2016 r. wydanymi w sprawach II SAB/Bk 97/16 i II SAB/Bk 98/16 odrzucono ww. skargi na bezczynność Dyrektora PWOMP, ze względu na ich niedopuszczalność. Odpisy tych orzeczeń doręczono organowi w dniu [...] listopada 2016 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. organ wezwał wnioskodawczynię do dostarczenia w terminie 14 dni aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, wyjaśniając przy tym wystosowane do skarżącej wezwanie, które zostało doręczone skarżącej dnia [...] grudnia 2016 r. Dnia [...] grudnia 2016 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] stycznia 2017 r., ze względu na zobowiązanie skarżącej do dostarczenia ww. orzeczeń. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ zawiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz poinformował o przysługujących jej uprawnieniach procesowych. Dnia [...] stycznia 2017 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania na dzień [...] lutego 2017 r., ze względu na zawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono skarżącej dnia [...] stycznia 2017 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] organ odmówił wydania skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej przeznaczonej do celów sportowych w ilości wnioskowanych 11 sztuk. Decyzję doręczono skarżącej dnia [...] marca 2017 r. Odwołaniem z dnia [...] marca 2017 r. wnioskodawczyni zaskarżyła ww. decyzję. W odwołaniu skarżąca zawarła zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania, wskazując, że składa ona "skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego" (punkt II.1 odwołania). Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję organu odwoławczego doręczono skarżącej dnia [...] maja 2017 r. W dniu 6 czerwca 2017 r. skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie od [...] lutego 2016 r. Skarga ta została przekazana wedle właściwości tut. Sądowi do rozpoznania na mocy prawomocnego postanowienia WSA w Warszawie z dnia 22 października 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 325/18). W skardze skarżąca wniosła o: zobowiązanie właściwego organu do wydania decyzji w określonym terminie ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, stwierdzenie że właściwy organ administracyjny dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, mającego miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") oraz poinformowanie właściwych organów administracyjnych oraz ich organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa i okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji liczne naruszenia prawa procesowego, w tym: art. 12 k.p.a., art. 35 k.p.a., art. 36 k.p.a., art. 44 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a., art. 73 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a., art. 24 § 3 k.p.a., art. 67 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., które w jej ocenie skutkowały wyjątkowo przewlekłym rozpoznawaniem sprawy przez niecałe 12 miesięcy, tj. od [...] lutego 2016 r. do [...] lutego 2017 r. bez żadnej racjonalnie uzasadnionej przyczyny, w sposób merytorycznie bezcelowy i nieefektywny, świadczący o braku woli załatwienia sprawy. Wskazała przy tym, że sprawa była gotowa do rozpoznania już [...] lutego 2016 r. tj. w dniu złożenia wniosku, do którego załączyła wszystkie wymagane ustawą dowody, w tym orzeczenia lekarskie i psychologiczne, które przez niespełna rok, organ usiłował bezskutecznie podważyć, prowadząc postępowanie opieszale, przekraczając wszystkie terminy oraz środkami nie prowadzącymi do załatwienia sprawy. Podała, że każdorazowo kiedy organ zawiadamiał o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, nie wskazywał na konkretną i obiektywnie uzasadnioną przyczynę zwłoki. Wskazała również, że prawo wglądu do akt jest uprawnieniem strony, które nie jest ograniczone żadnym terminem, zaś żaden przepis k.p.a. nie wymaga, aby wydanie decyzji było poprzedzone zapoznaniem się strony z aktami. Podniosła także, że organ nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych zgodnie z przepisami k.p.a., a także, że gromadził informacje metodami niedopuszczalnymi. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2018 r. organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na przebieg postępowania i podejmowane w sprawie czynności oraz wyjaśniając, że prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym, w związku z czym organ prowadzący przedmiotowe postępowanie nie mógł mieć żadnych wątpliwości, co do zdolności psychofizycznej i psychologicznej, dających rękojmię bezpiecznego posługiwania się bronią przez skarżącą. W sprawie zaś ujawniono okoliczności, które obligowały organ do sprawdzenia i wyjaśnienia powyższej kwestii względem skarżącej, zaś o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczeniu nowych terminów organ informował skarżącą, pouczając ją jednocześnie o przysługujących jej uprawnieniach procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty wówczas określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wyjaśnić przy tym należy, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego, występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe, nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na tej podstawie wyprowadzić można dla organów po pierwsze obowiązek podejmowania, nie jakichkolwiek, lecz celowych działań, ukierunkowanych na załatwienie sprawy przez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia; a po drugie obowiązek szybkiego prowadzenia postępowania. Realizacji tych obowiązków służy zaś art. 35 k.p.a., który precyzuje terminy załatwiania spraw. Wedle § 1 tego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, z kolei zgodnie z § 3 załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jak stanowi zaś § 5 tego przepisu, do ww. terminów nie wlicza się jednak m.in. terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego będzie zatem miało miejsce wówczas, gdy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie (w szczególności zaś w ustawowych terminach wskazanych w art. 35 k.p.a.), względnie zarzut nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy, w tym wskutek przeprowadzania czynności (np. dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia, tj. które mogą być ocenione jako zbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (czynności pozorne), bowiem nie przybliżają organu do jej merytorycznego zakończenia (por. m.in. wyrok NSA z 18 lipca 2018 r., II OSK 2474/16, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Jak wynika z treści skargi, skarżąca wskazuje, że w okresie objętym skargą, tj. od dnia [...] lutego 2016 r. (tj. od dnia złożenia przez skarżącą wniosku wszczynającego postępowanie) do dnia [...] lutego 2017 r., w którym to dniu została wydana decyzja odmowna, Komendant Wojewódzki Policji w B. (zwany dalej: "Komendantem"), pozorował czynności i w sposób świadomy niezasadnie przedłużał tok prowadzonego postępowania, które w ocenie skarżącej, już w chwili złożenia przez nią wniosku, było "gotowe do rozpoznania". Zarzuty skarżącej, koncentrują się przede wszystkim na kwestionowaniu zasadności kilkukrotnego przedłużania terminu załatwienia sprawy, w tym w szczególności przez usiłowanie podważenia przez organ przedłożonych przez nią orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego, co następowało, w jej ocenie, z użyciem środków nie prowadzących do załatwienia sprawy i z naruszeniem prawnie chronionych dóbr skarżącej, a także przez gromadzenie przez organ informacji na jej temat, przy użyciu – w jej ocenie - niedopuszczalnych procesowo metod tj. na podstawie notatek funkcjonariuszy Policji. Kwestią najbardziej istotną dla oceny, czy w sprawie niniejszej zachodziła przewlekłość postepowania, było zatem ustalenie, czy organ przedłużając (siedmiokrotnie) termin załatwienia sprawy, działał w sposób zgodny z art. 12 k.p.a., w szczególności zaś, czy posiadał uzasadnione podstawy, aby po pierwsze kwestionować przedłożone przez skarżącą orzeczenia – lekarskie i psychologiczne oraz po drugie, aby pozyskiwać i gromadzić informacje o skarżącej, w tym za pomocą takich źródeł dowodowych jak notatki funkcjonariuszy Policji. Odnotować przy tym należy, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z wniosku skarżącej w dniu [...] lutego 2016 r. oraz zakończyło się [...] lutego 2017 r., wydaniem decyzji odmawiającej udzielenia jej pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej przeznaczonej do celów sportowych w ilości wnioskowanych 11 sztuk. Postępowanie prowadzone było zatem niespełna rok. W jego toku organ, stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., siedmiokrotnie zawiadamiał skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przy tym przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Jako przyczyny niezałatwienia sprawy, organ wskazywał kolejno na: oczekiwanie na opinię dotyczącą skarżącej od Komendanta Komisariatu Policji IV w B.; wniesienie odwołań od przedstawionych przez skarżącą orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tych odwołań); oczekiwanie na dokumentację pochodzącą od innych organów (trzykrotnie), zobowiązanie skarżącej do dostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego oraz bieg terminu wynikającego z zawiadomienia skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Oceniając zasadność i prawidłowość ww. przebiegu postępowania nie można tracić z pola widzenia, że, jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie (i co wynika wprost z przepisów u.b.i.a.), posiadanie i używanie broni palnej, stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii konstytucyjnych wolności i praw osobistych obywatela. Dostęp do broni poddany został istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma zaś fakt, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją określone ustawowo okoliczności oraz spełnione zostaną warunki stanowiące podstawę jego wydania (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09; CBOSA). Poza zaś wypadkami określonymi w u.b.i.a., nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. To zaś zobowiązuje organy do każdorazowej, ścisłej kontroli spełnienia oraz przestrzegania ustawowych zasad nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni. Wskazać przy tym należy, że wedle art. 10 ust. 1 u.b.i.a., właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Jednocześnie przepisy u.b.i.a. wyraźnie wskazują na negatywne przesłanki, których zaistnienie skutkuje bezwzględną odmową wydania pozwolenia na broń. I tak, zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt. 2-4 u.b.i.a. nie wydaje się go osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (punkt 2); wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (punkt 3) oraz uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (punkt 4). Z tego też względu, stosownie do art. 15 ust. 3 u.b.i.a., osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w wyżej cytowanym ust. 1 pkt 2-4 i potwierdzające, że może dysponować bronią, wydane przez upoważnionych lekarza i psychologa nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Organ odmawia zaś wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 u.b.i.a. (vide: art. 17 ust. 4 u.b.i.a.). Celem ww. regulacji jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie takich sytuacji, w których pozwolenie na broń palną uzyskują osoby, których stan zdrowia (np. ograniczona sprawność psychofizyczna) nie pozwala na dysponowanie bronią w sposób bezpieczny dla społeczeństwa (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2017 r., II SA/Wa 656/17, CBOSA). Jak wynika więc z powyższego, nawet jeżeli wnioskodawca przedstawi istnienie ważnej przyczyny posiadania broni (w tym przypadku do celów sportowych), nie zwalnia to organów Policji od dokonania szczegółowej i restrykcyjnej oceny, czy nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W tym zaś względzie w orzecznictwie wskazuje się, że zagrożenie takie może stanowić nie tylko osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne bądź nieumyślne, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b u.b.i.a., ale także osoba np. wykazująca skłonność do agresji, czy też mająca trudności z kontrolowaniem swojego zachowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 września 2017 r., II SA/Wa 753/17, CBOSA). Rolą organów jest zaś ustalenie w tym zakresie okoliczności relewantnych, przez podjęcie wymaganych prawem działań, których celem powinno być ustalenie, czy względem wnioskodawcy takie okoliczności nie zachodzą. Ustaleń tych organ zaś winien dokonywać w sposób odpowiadający procedurze administracyjnej oraz ogólnym zasadom postępowania, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., która nakłada na organ obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W toku prowadzonego postępowania organ miał zatem obowiązek należytego i kompleksowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a więc przede wszystkim określenia jakie dowody oraz czynności są w sprawie niezbędne oraz ich przeprowadzenia. Jak stanowi przy tym art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z tych względów nie sposób czynić organowi zarzutu, że po uzyskaniu opinii Komendanta Komisariatu Policji IV w B. z dnia [...] marca 2016 r. oraz po zapoznaniu się z treścią notatki urzędowej z interwencji Policji, mającej miejsce w mieszkaniu skarżącej w dniu [...] maja 2011 r., (zdefiniowanej jako próba samobójcza skarżącej), a także z zawartego tam opisu zachowania skarżącej w trakcie interwencji (narastająca agresja oraz bezcelowe bieganie po mieszkaniu), powziął on wątpliwości co do tego, czy wnioskodawczyni spełnia wymogi z art. 10 ust. 1 u.b.i.a. Wprost przeciwnie, taki stan rzeczy uprawniał organ, do podjęcia czynności zmierzających do zweryfikowania powyższej okoliczności – tj. zarówno do wystąpienia w dniu [...] maja 2016 r. do Komendanta Komisariatu Policji IV w B. o sporządzenie szczegółowej opinii dotyczącej skarżącej, przy uwzględnieniu zawartych w tym piśmie wytycznych, a także do złożenia odwołań od orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego. Nie sposób przy tym uznać, że podejmując owe działania, organ działał bez podstawy prawnej, a w konsekwencji, że przez sam fakt podjęcia tych czynności, prowadził postępowanie w sposób przewlekły. W ocenie Sądu, czynności te, wbrew twierdzeniom skarżącej, znajdowały umocowanie prawne oraz nie były zbędne. Po pierwsze bowiem, owa opinia (a w istocie wywiad środowiskowy), stanowi szczególny środek dowodowy w omawianej procedurze. W orzecznictwie wskazuje się, że wywiad środowiskowy przeprowadzany w miejscu zamieszkania osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń, jest niezbędny dla wykazania, m.in. czy osoba składająca wniosek o wydanie pozwolenia na broń posiada miejsce stałego pobytu, czy ma określone uzależnienia, czy osoby zamieszkujące wspólnie z wnioskodawcą nie będą czuły się zagrożone, jeżeli pozwolenie na broń zostanie wydane, a więc czy daje ona rękojmię bezpiecznego przechowywania i posługiwania się bronią (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 listopada 2017 r., II SAB/Wa 410/17, CBOSA). Z tych przyczyn nie można czynić organowi Policji zarzutu, że po uzyskaniu ww. informacji, zlecił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a następnie sukcesywnie wchodził w posiadanie informacji mogących wskazywać na dodatkowe okoliczności, które choćby w najmniejszym stopniu, mogłyby potwierdzać wnioski wypływające z treści notatki z interwencji Policji z dnia [...] maja 2011 r. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że informacje te uzyskano m.in. w wyniku rozmowy przeprowadzonej w byłym miejscu pracy skarżącej, a organ dowiedział się o nich z treści sporządzanych "na bieżąco" notatek funkcjonariusza Policji, któremu powierzono przeprowadzenie owego wywiadu. Dodać przy tym należy, że na szybkość przeprowadzenia wywiadu, nie wpłynęła pozytywnie także sama postawa skarżącej, która odmawiała udzielenia odpowiedzi na kierowane do niej, przez funkcjonariusza Policji zapytania oraz kwestionowała niemalże każdą, podjętą przez organ czynność. W tym zaś względzie zasadne jest przypuszczenie, że gdyby na tym etapie, udzielała ona odpowiedzi na kierowane do niej pytania oraz współpracowała z przeprowadzającym wywiad środowiskowy funkcjonariuszem Policji, organ prowadziłby omawiane czynności szybciej i sprawniej. Po drugie, kwestię uprawnienia organu do kwestionowania orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych w toku ubiegania się o pozwolenie na broń, reguluje art. 15h ust. 2 u.b.i.a. Zgodnie z art. 15h ust. 1 u.b.i.a., od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które wraz z uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych (vide: art. 15h ust. 3 pkt 1 – 3 u.b.i.a.). Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie, ww. przepisy stanową procedurę odrębną od procedury administracyjnej, w związku z czym k.p.a. nie znajduje tu zastosowania (por. m.in. wyrok NSA z 13 sierpnia 2014 r., II OSK 1943/13, CBOSA). Jest to bowiem procedura o charakterze tzw. wpadkowym, która została uregulowana w sposób pełny i kompletny w przepisach u.b.i.a. W przypadku zatem wniesienia odwołania od orzeczenia wydanego przez upoważnionego lekarza bądź psychologa, procedura ta kończy się wydaniem przez uprawniony podmiot orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego posiadającego, zgodnie z art. 15h ust. 7 u.b.i.a., walor ostateczności, a więc takiego, które nie podlega weryfikacji przez organy Policji. Mając przy tym na uwadze, wspomniane już wyżej okoliczności, wynikające z notatki z interwencji Policji w dniu [...] maja 2011 r., (mogące wskazywać na brak posiadania przez skarżącą zdolności psychofizycznych do dysponowania bronią), w ocenie tut. Sądu, organ posiadał podstawy faktyczne ku temu, aby wyjaśnić zaistniałe wątpliwości w trybie przewidzianym w art. 15h u.b.i.a. (a więc przez zakwestionowanie przedłożonych przez skarżącą orzeczeń), co przesądza o dopuszczalności złożenia przez organ odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Jakkolwiek zawarcie w przedmiotowych odwołaniach wniosków o przywrócenie terminu do ich wniesienia, z uwagi na instrukcyjny charakter tego terminu (por.: teza nr 2 do wyroku WSA w Warszawie z 26 stycznia 2018 r., II SA/Wa 538/17, Lex nr 2452171) oraz brak zastosowania w tej procedurze przepisów k.p.a. (o czym mowa była wyżej), nie było czynnością znajdującą swoje oparcie w przepisach prawa, to jednak w owym czasie organ i tak oczekiwałby na rozpatrzenie przedmiotowych odwołań. Oczekując na rozpatrzenie ww. odwołań, w dniu [...] kwietnia 2016 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na [...] czerwca 2016 r. W owym czasie organ pozostawał w (wadliwym) przeświadczeniu, że wszczęta przez niego procedura przywrócenia terminu do wniesienia ww. odwołań jest prawidłowa, które to przeświadczenie niewątpliwie utwierdzał fakt, że Dyrektor PWOMP w dniu [...] kwietnia 2016 r. wezwał go, do uzupełnienia wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołań (przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy odwołującego się). To zaś z kolei świadczy o braku świadomości samego organu uprawnionego do rozpatrzenia przedmiotowych odwołań, co do prawidłowości procedowania w tym zakresie. Organ zadośćuczynił ww. wezwaniu pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. W dniu [...] maja 2016 r. organ uzyskał odmowę uwzględnienia ww. odwołań (ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia), co stanowiło asumpt do podjęcia dalszych czynności w sprawie. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. skierowano zatem do Komendanta Komisariatu Policji IV prośbę o sporządzenie opinii o skarżącej, w wyniku czego uzyskano dwie notatki urzędowe funkcjonariusza Policji. Pierwsza z nich – datowana na [...] czerwca 2016 r. opisywała przebieg rozmowy telefonicznej ze skarżącą, która odmówiła wówczas udzielenia odpowiedzi na zadawane jej pytania, w tym o skonkretyzowanie miejsca wykonywania obowiązków sędziego oraz o przebieg ewentualnego leczenia zdrowia psychicznego. Druga notatka wpłynęła do organu w dniu [...] czerwca 2016 r. Zawierała ona informacje uzyskane w toku rozmowy przeprowadzonej z Prezesem Sądu Rejonowego w B., gdzie skarżąca wykonywała obowiązki sędziego, z których wynikało, że na mocy prawomocnej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] października 2015 r., została ona przeniesiona w stan spoczynku. Z notatki nie wynikały jednak powody, dla których wydana została ww. uchwała. Powyższe zaś uzasadniało kolejne wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy do [...] sierpnia 2016 r., w którym to czasie wystąpiono do Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa o wskazanie tych powodów, uzyskując w dniu [...] lipca 2016 r. uzyskano stosowną odpowiedź. Kolejne zaś dwukrotne wyznaczenie nowych terminów załatwienia sprawy, spowodowane było wszczęciem przez organ procedury poprzedzającej wniesienie do tut. Sądu skargi na bezczynność Dyrektora PWOMP w B., a następnie wniesieniem do tut. Sądu owych skarg, w których organ wniósł o zobowiązanie Dyrektora PWOMP do wydania rozstrzygnięć w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia psychologicznego nr [...] oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenie lekarskiego nr [...]. Skargi te zostały prawomocnie odrzucone przez tut. Sąd w dniu 17 listopada 2017 r., W postanowieniach wydanych w sprawach II SAB/Bk 97/16 i II SAB/Bk 98/16, tut. Sąd przesądził, że niewydanie przez Dyrektora PWOMP postanowienia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniesionego przez właściwy organ Policji na podstawie art. 15h ust. 2 u.b.i.a., nie stanowi bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., bowiem (jak wyżej wskazano) przepisy u.b.i.a., w zakresie wydawania orzeczeń lekarskich wymaganych od ubiegającego się o pozwolenie na broń, stanowią regulację kompletną oraz odrębną od jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Postanowienia te, jakkolwiek przesądziły niejako o bezzasadności podjętych przez organ działań, to jednak wykazały, że po pierwsze Dyrektor PWOMP niezasadnie odmówił przeprowadzenia badań skarżącej w trybie odwoławczym, a po drugie, że organy Policji nie posiadają w rzeczywistości narzędzi prawnych, służących do faktycznego wyegzekwowania od podmiotów odwoławczych, rozpatrzenia odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, w przypadku uzyskania materiału dowodowego, mogącego mieć wpływ na treść tych orzeczeń, po upływie terminu z art. 15h ust. 3 u.b.i.a. Powyższe zaś skutkowało niezwłocznym i słusznym (ze względu na termin ważności tych orzeczeń wynikający z art. 15 ust. 3 u.b.i.a.) wezwaniem skarżącej, do ponownego przedstawienia, w terminie 14 dni, orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego na podstawie ww. przepisu. Z uwagi na powyższe, termin rozpoznania sprawy przedłużono do [...] stycznia 2017 r. Skarżąca jednak owych orzeczeń nie przedłożyła w wyznaczonym jej terminie (tj. do 3 stycznia 2017 r.). Skarżąca wskazuje również, że organ w dniu [...] stycznia 2017 r. niezasadnie przedłużył termin rozpoznania sprawy do dnia [...] lutego 2017 r. z uwagi na zawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, które zostało nadane na adres skarżącej [...] stycznia 2017 r. Poprzednio wyznaczony termin upływał dnia [...] stycznia 2017 r., jednakże w tym czasie organ nie otrzymał zwrotnego potwierdzenia doręczenia ww. zawiadomienia skarżącej, które wpłynęło do organu dopiero po [...] stycznia 2017 r. (tj. po dacie doręczenia zawiadomienia skarżącej). W tym zaś względzie zwrócić uwagę należy na brzmienie art. 10 k.p.a., regulującego zasadę czynnego udziału strony w postepowaniu. Wedle tego przepisu, przed wydaniem decyzji, organ jest obowiązany umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś odstąpienie od tej zasady może nastąpić jedynie w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (vide: art. 10 § 1 i 2 k.p.a.). Jakkolwiek zgodzić się należy ze skarżącą, że skorzystanie przez nią z prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do niego, leży w sferze jej uprawnień, a nie obowiązków (strona nie jest zobowiązana do brania udziału w postępowaniu i organ administracji nie może jej zmusić do skorzystania z przysługującego jej uprawnienia), to stworzenie jej możliwości skorzystania z tego uprawnienia, należy jednak do obowiązków organu, który musi nie tylko zapewnić stronie warunki do realizacji tego uprawnienia, ale też wziąć pod rozwagę wypowiedzi strony i ustosunkowanie się do tych wypowiedzi, co pociąga za sobą obowiązek określenia terminu, w jakim organ oczekiwać będzie na jej stanowisko w sprawie. Do tego zaś czasu organ jest obowiązany wstrzymać się od wydania decyzji (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 grudnia 2007 r., II SA/Kr 569/07, Lex nr 479288). Słusznie przy tym organ oczekiwał na doręczenie mu urzędowego potwierdzenia odbioru korespondencji przez skarżącą, bowiem stosownie do art. 39 § 1 k.p.a. i art. 46 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem, zaś odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Tym samym jedynie zwrotne potwierdzenie odbioru jest dowodem doręczenia pisma stronie postępowania w określonej dacie, zaś wydruk z internetowego portalu Poczty Polskiej, umożliwiającego tzw. śledzenie przesyłek (na który powołuje się skarżąca), nie posiada mocy prawnej i ma charakter jedynie poglądowy (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 31 lipca 2017 r., II SA/Kr 682/17, CBOSA). Brak zatem w aktach sprawy dowodu, że organ pouczył stronę o przysługującym jej ww. uprawnieniu, skutkowałoby naruszeniem obowiązku z art. 10 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2007 r., IV SA/Wa 411/07, Lex nr 337775), które to naruszenie, potencjalnie mogłoby skutkować stwierdzeniem naruszenia ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które z kolei jest kwalifikowaną wadą procesową, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z 12 września 2000 r., III SA 1082/00, Lex nr 47981). Tym samym uznać należało, że ostatnie, dokonane w sprawie przedłużenie terminu jej rozpoznania, było uzasadnionym działaniem Komendanta, ukierunkowanym na dopełnienie obowiązku z art. 10 k.p.a. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zarzuty skarżącej nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Analiza harmonogramu podejmowanych przez organ czynności oraz dokonana przez Sąd ocena ich zasadności oraz celowości, w kontekście konieczności wydania w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia skarżącej pozwolenia na posiadanie broni, nie doprowadziła do wniosku, który byłby zbieżny z zarzutami skarżącej. Jakkolwiek czynności podejmowane przez organ, niewątpliwie wpłynęły na długość prowadzonego postępowania, to jednak w ocenie Sadu, nie można uznać ich za pozorne i zbędne, czyli przyczyniające się do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Organ podejmował bowiem działania, których celem było doprowadzenie do ustalenia, czy zaistniały obligatoryjne przesłanki uprawniające do wydania skarżącej pozwolenia na broń, dążąc do wyeliminowania uzasadnionych, powziętych w toku postępowania wątpliwości, co do zdolności skarżącej do bezpiecznego dysponowania bronią. Kolejność i rodzaj podejmowanych przez niego działań, nie wskazuje zaś na zaistnienie w niniejszej sprawie stanu przewlekłości postępowania. W ocenie tut. Sądu przyczyny, dla których organ siedmiokrotnie odraczał termin załatwienia wniosku skarżącej, korelowały z ówczesnym etapem postępowania oraz znajdowały stosowne uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Na marginesie zauważyć również należy, że wyrokiem z dnia 16 marca 2018 r. (sygn. akt II SA/Wa 988/17, dostępnym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA" – wyrok nieprawomocny) WSA w Warszawie oddalił skargę skarżącej na ww. decyzję organu II instancji, wyrażając w jego uzasadnieniu aprobatę dla stanowiska organów obu instancji, że załączenie przez skarżącą do wniosku o wydanie pozwolenia na broń orzeczeń: lekarskiego nr [...] oraz psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. było niewystarczające dla wydania decyzji zgodnej z żądaniem wniosku, bowiem zaistniały w sprawie przesłanki do zakwestionowania przez organy obu ww. orzeczeń. Wyrok WSA w Warszawie nie posiada jednak, w chwili orzekania w przedmiotowej sprawie, przymiotu prawomocności. Z wyżej wskazanych powodów, tut. Sąd skargę na przewlekłość postepowania oddalił, orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a.