II SAB/Bk 52/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. do załatwienia wniosku D. Z. z dnia [...] września 2015 roku, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. dopuściło się bezczynności w przedmiotowej sprawie; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego D. Z. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę złożoną za pośrednictwem organu (z datą wpływu do organu administracji 12.05.2016 r.) skarżący D. Z., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego K. C. Ł., zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 11.09.2015 roku o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie doręczenia na adres poczty elektronicznej decyzji wydanych w 2015 roku przez organ na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wnosił także o uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co powinno skutkować orzeczeniem grzywny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie, podnosiło okoliczność braku bezczynności w swoim działaniu. Organ podkreślał, że w dniu 14.09.2015 roku odebrał anonimową wiadomość przesłaną drogą elektroniczną o adresie ujawnionym w BIP, na która odpowiedział pismem z dnia 23.09.2015 roku. Pismo to informowało, że wniosek z dnia 11.09.2015 roku nie zawierał danych pozwalających na ustalenie, iż żądanie pochodzi od podmiotu uprawnionego do żądania udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na wyżej wymienione wątpliwości o charakterze podmiotowym organ nie mógł spełnić oczekiwań skarżącego. Dopiero po otrzymaniu skargi na bezczynność, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. przesłało skarżącemu żądane odpisy decyzji w dniu 19.05.2016 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W świetle przedstawionego materiału dowodowego w sprawie niezbicie wynika, że organ spełnił żądanie skarżącego wysyłając mu odpisy decyzji dotyczących informacji publicznej za rok 2015 (pismo z dnia 19.05.2016 r.). Z uwagi jednak na fakt, iż skarżący nie cofnął skargi – Sąd musiał się wypowiedzieć w sprawie merytorycznie w części objętej wyrokowaniem. Bezprzedmiotowe w sprawie stało się bowiem jedynie zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udzielenie żądanej informacji publicznej skoro ta została skarżącemu udostępniona. W tym zakresie Sąd, kierując się treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 rok – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o umorzeniu postepowania sądowego. Sąd nie podzielił stanowiska organu w kwestii uznania, że w sprawie nie nastąpiła bezczynność po jego stronie. W świetle orzecznictwa i interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - samo ujawnienie we wniosku przesłanego droga elektroniczną adresu w BIP – czyni spełnienie przesłanki o charakterze podmiotowym. Tak więc organ pozostawał w bezczynności do chwili wysłania stronie skarżącej żądanych odpisów decyzji w przedmiocie informacji publicznej za rok 2015. Oceniając charakter bezczynności Sąd uznał, że nie można jej przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiłoby racjonalności przepisu art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności lub przewlekłości postępowania. W konkretnej sprawie Sąd stwierdził, że pismo organu z dnia 23.09.2015 roku, wysłane w terminie 14 dni w odpowiedzi na wniosek skarżącego – zawiera szereg interesujących przemyśleń i rozważań dotyczących kwestii interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej nie znajdują one oparcia w aktualnym brzmieniu cytowanej powyżej ustawy – stanowią jednak przyczynek do dyskusji zmierzające w szerokim zakresie do nowelizacji przedmiotowej ustawy, która powinna być podjęta przez władzę ustawodawczą. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że bezczynność organu w sprawie niniejszej nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Z tego samego powodu Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu Sąd może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje takie uprawnienie w razie uznania, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zaś w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to tym samym brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Mając całokształt powyższych rozważań na względzie Sąd orzekł jak w wyroku, o kosztach zaś rozstrzygnął na podstawie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).