II SAB/Bk 53/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacja "P." w Białymstoku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Białymstoku w przedmiocie załatwienia wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej Wójta Gminy N. do zwrócenia "skradzionych pieniędzy u Fundacji pod przykrywką podatkową" p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Pismem z 22 kwietnia 2024 r. Fundacja "P." w Białymstoku (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: "SKO") w załatwieniu wniosku Fundacji o wydanie przez SKO decyzji zobowiązującej Wójta Gminy N. do zwrócenia "skradzionych pieniędzy u Fundacji pod przykrywką podatkową w okresie z 14 września 2010 r. do 18 października 2011 r." Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 22 maja 2024 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez: 1) złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia do załatwienia sprawy, 2) złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (status, odpis KRS lub inny dokument) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone 7 czerwca 2024 r. (k. 17). W dniu 12 czerwca 2024 r. Skarżąca uzupełniła drugi z ww. braków formalnych skargi poprzez przesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Ponadto Skarżąca przesłała do tut. sądu zawiadomienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "PWINGiK") z 3 października 2013 r. o przekazaniu wniosku Fundacji z 20 września 2013 r. według właściwości do SKO. Skarżąca wskazała, że jest to "dowód kłamstwa SKO, że SKO nie jest właściwym organem rozpatrywania skargi dot. pkt a wezwania". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej" "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024 poz. 572, dalej: "k.p.a."), to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarżąca w wykonaniu zarządzenia z 22 maja 2024 r. została wezwana m.in. do usunięcia braku formalnego przez złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia do załatwienia sprawy, pod rygorem odrzucenia skargi. Brak wniesienia ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność musi skutkować jej odrzuceniem, jako wniesionej bez wyczerpania trybu określonego w art. 37 k.p.a. do jej wniesienia. Wezwanie zostało doręczone 7 czerwca 2024 r. Mimo upływu terminu, Skarżąca nie przesłała ponaglenia. W niniejszej sprawie nie sposób uznać za ponaglenie zawiadomienia PWINGiK z 3 października 2013 r. o przekazaniu wniosku Skarżącej z 20 września 2013 r. według właściwości do SKO (k. 24). Powyższe pismo PWINGiK z oczywistych względów nie spełnia warunków ponaglenia określonego w art. 37 k.p.a. Przyjmuje się, że ponaglenie powinno zawierać: oznaczenie strony, która je wnosi, adres tej strony, żądanie stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości, ewentualnie także żądanie stwierdzenia, że bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z naruszeniem prawa. Ponadto ponaglenie zawiera uzasadnienie, czyli przytoczenie okoliczności, twierdzeń i ocen uzasadniających żądania ponaglenia. W uzasadnieniu można przedstawiać argumenty uzasadniające zarzut, że bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Sopot 2020, art. 37). Należy zatem uznać, że wymóg wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. nie został w sprawie spełniony (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r., II OSK 2203/20, dostępny w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.