II SAB/Bk 54/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w B. w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący –M. W. złożył do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w B. w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 – 4 w zw. z pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.) skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna, o ile dotyczy niewydania przez właściwy organ: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo postanowienia, które kończy postępowanie, czy też postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej jeżeli ten akt lub czynność dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego (vide: postanowienia WSA w Warszawie z 3 lipca 2008 r., II SAB/Wa 71/08, z 7 czerwca 2011 r., II SAB/Wa 75/11, z 16 grudnia 2011 r. orzeczenia dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA https://cbois.nsa.gov.pl oraz J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2006 r., s. 47). Postępowanie dyscyplinarne wobec sędziów sądów powszechnych normują przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 133 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Stosownie do treści art. 110 ustawy, w sprawach dyscyplinarnych sędziów orzekają w pierwszej instancji - sądy apelacyjne (pkt 1). Drugą instancją jest Sąd Najwyższy (pkt 2). Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy od wydanych w pierwszej instancji wyroków sądu dyscyplinarnego oraz postanowień i zarządzeń zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu, a także Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości. Natomiast zgodnie z art. 122 ustawy od wyroku sądu dyscyplinarnego drugiej instancji kasacja nie przysługuje. Z powyższej regulacji wynika, że ustawodawca nie poddaje kontroli sądu administracyjnego, jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli takiego postępowania, nie ma też wpływu na jego wszczęcie. Skoro przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.