II SAB/Bk 55/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku w przedmiocie działania policji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. , J. K. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku w przedmiocie działania policji. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącej Wydziału Informacji Sądowej z 26 czerwca 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wniesienie dowodu wniesienia ponaglenia w sprawie oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2024 r., sygn. akt II SPP/Bk 114/24, skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Przesyłkę pocztową zawierającą wezwania, wobec niemożności doręczenia pod wskazanym adresem skarżącego, pozostawiono w placówce pocztowej, skąd została odebrana przez skarżącego w dniu 26 lipca 2024 r. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie wraz z dniem 2 sierpnia 2024 r., skarżący nie przesłał wymaganego dowodu wniesienia ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści ww. przepisów wynika zatem, że uprzednie wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi niezbędny warunek skutecznego złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Komendanta wniósł do organu wyższego stopnia ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. Wobec czego, w wykonaniu zarządzenia z 26 czerwca 2024 r. został wezwany do złożenia dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia do załatwienia sprawy, pod rygorem odrzucenia skargi. Brak wniesienia ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność musi bowiem skutkować jej odrzuceniem, jako wniesionej bez wyczerpania trybu określonego w art. 37 k.p.a. Wezwanie zostało skutecznie doręczone 26 lipca 2024 r. Mimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu, skarżący nie przesłał ponaglenia. Należy zatem uznać, że wymóg wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. nie został w sprawie spełniony (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r., II OSK 2203/20, dostępny w CBOSA). Tym samym należało przyjąć, że skarżący nie spełnił przesłanki formalnej do wniesienia skargi na bezczynność Komendanta, o której mowa w ww. przepisach. Brak wniesienia do organu wyższego stopnia ponaglenia, za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, czyni skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.