II SAB/Bk 6/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze II SAB/Bk 19/24 na bezczynność Burmistrza Sokółki p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , J. B. (dalej powoływany jako skarżący) wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem z 9 października 2024 r. wydanym w sprawie II SAB/Bk 19/24, którym odrzucono jego skargę na bezczynność Burmistrza Sokółki (dalej powoływany jako: "Burmistrz", "organ") w przedmiocie uznania drzewa za pomnik przyrody. Wykazując zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie skarżący przywołał treść art. 277 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), a następnie podniósł, że o podstawie wznowienia dowiedział się z chwilą, gdy radca prawny odmówił wniesienia skargi kasacyjnej. Opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jako strona otrzymał w dniu 2 stycznia 2025 r. Stąd też trzymiesięczny termin do wniesienia skargi liczony od wskazanej daty upływał w dniu 2 kwietnia 2025 r. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego wskazano art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim stwierdza, że podstawą wznowienia jest pozbawienie strony możności działania wskutek naruszenia przepisów przez sąd. Wskazał, że zaskarżonemu skargą o wznowienie postanowieniu zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci: 1) art. 90 § 2 w zw. 96 § 1 p.p.s.a., w stopniu skutkującym nieważnością postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., polegające na tym, że sędzia referent wbrew zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału zarządziła zdjęcie sprawy z wokandy i skierowanie jej na posiedzenie niejawne w dacie i miejscu przewidzianym na odbycie rozprawy oraz w składzie innym niż pierwotnie, co spowodowało, że skarżący został pozbawiony możności obrony swych praw przed pełnym składem orzekającym i prawa do udziału w jawnej rozprawie, w następstwie czego zaskarżone postanowienie zostało oparte na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, 2) art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odrzucenie skargi wobec błędnie zastosowanego art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., pomimo naruszenia przez organ administracji art. 61a i 65 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: k.p.a.), które to przepisy organ powinien zastosować, aby zakończyć postępowanie administracyjne jakie weszło w stadium wstępne i zdaniem organu doprowadziło do ustalenia niedopuszczalności postępowania przed organem administracji publicznej jakim jest Burmistrz – co miało wpływ na treść postanowienia, gdyż spowodowało, że sąd (w świetle swej motywacji) nie zobowiązał Burmistrza do wydania zaskarżalnego postanowienia o jakim mowa w art. 61a k.p.a., a czynność przekazania stanowiska Burmistrza do wiadomości Przewodniczącego Rady Miejskiej uznał za dopełnienie obowiązku z art. 65 k.p.a. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy wskutek, a polegające na tym, że sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnił podstawy prawnej czynności dokonania przez Burmistrza (jako organu zdaniem sądu niewłaściwego) oględzin drzewa w celu zebrania materiału dowodowego do wydania końcowego rozstrzygnięcia (o odmowie lub przyznaniu pomocy w ochronie wiekowego drzewa) oraz dlaczego nie uznał tej czynności za dowód uznania pisma skarżącego jako podanie w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a., a nie wniosek w rozumieniu art. 241 k.p.a. (jak to niedwuznacznie przekonuje pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę) – co spowodowało, że kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona została przez sąd pierwszej instancji w sposób wybiórczy, nieuwzględniający w całości żądania strony z podania do organu, zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowiska skarżącego z e-maila (którego został zmuszony złożyć wobec zdjęcia sprawy z wokandy), co uniemożliwia merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych. Skarżący podniósł, że w sprawie, której wznowienia żąda, sąd dokonał na posiedzeniu bez udziału stron błędnego ustalenia faktu prawotwórczego i w następstwie czego pominął ustawy szczególne, mające wpływ na sposób załatwienia sprawy. Na potwierdzenie swojego twierdzenia wskazał na następujące zdarzenia: 1) Podanie skarżącego "o udzielenie niezwłocznej pomocy w ochronie 200 letniego drzewa" z 12 lipca 2022 r., na którym to podaniu Burmistrz dokonał dekretacji przekazującej podanie do Wydziału Ochrony Środowiska jako sprawa z zakresu ochrony środowiska. Dekretacja przesądzała, że sprawę potraktowano jako podanie do Burmistrza, a nie jako podanie do Rady Miejskiej o podjęcie uchwały. Skarżący stwierdził, że niezbędne jest podjęcie przez Radę Miejską uchwały o uznaniu drzewa za pomnik przyrody, a nie żądał podjęcia uchwały. Po wstępnej kontroli podania urzędnik prowadzący sprawę naniósł na podaniu zapisek: "Przekazać do Przewodniczącego Rady", ale do niezwłocznego przekazania podania nigdy nie doszło. 2) Zamiast przekazania podania do Rady Miejskiej jako podanie o podjęcie uchwały o uznaniu drzewa za pomnik przyrody - Burmistrz jako organ w tej sytuacji niewłaściwy zarządził w dniu 12 lipca 2022 r. (w dacie wpływu podania) o dokonaniu czynności oględzin drzewa. Zawiadomienie wprowadzało stronę w błąd co do rzeczywistych intencji Burmistrza Sokółki, albowiem jak wynika z treści zawiadomienia – oględziny miały służyć jedynie formalistycznemu uznaniu, bądź nieuznaniu drzewa za pomnik przyrody, a nie celowi udzielenia pomocy w ochronie drzewa (jak swoje podanie zatytułował J. B). Działanie takie nie korzysta z ochrony prawnej jako tzw. działanie w złej wierze. 3) Wypaczenie treści podania z żądania udzielenia pomocy, na żądanie ustanowienia drzewa jako pomnik przyrody powoduje następujące konsekwencje prawne: a) Burmistrz Sokółki jest nadal bezczynny co najmniej w rozpatrzeniu tej części podania w której wnoszący wnosi o udzielenie mu pomocy (w domyśle; technicznej i prawnej) w ochronie 200-letniego drzewa; b) Burmistrz Sokółki przekroczył swoje uprawnienia, w ten sposób, iż za stosowną Komisję Rady Miejskiej dokonał oględzin drzewa na potrzeby podjęcia uchwały co do uznania lub nieuznania drzewa za pomnik przyrody; c) Burmistrz Sokółki działał w zlej wierze, gdyż oględziny drzewa będącego obiektem przyrodniczym w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego przeprowadza się przy zgłoszeniu wycinki tego drzewa (czego bezsprzecznie skarżący nie zgłosił) oraz wniesienia ewentualnego sprzeciwu wobec tego zamiaru – co wywołuje tożsamy skutek prawny jak uznanie drzewa za pomnik przyrody. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: uchylenie w całości postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Bk 19/24 i zniesienie postępowania objętego zarzutem nieważności, uwzględnienie skargi lub ewentualne uzupełnienie postanowienia co do zarzutu bezczynności w załatwieniu przez Burmistrza Sokółki podania z dnia 12 lipca 2022 r. w części określonej jako sprawa "o udzielenie niezwłocznej pomocy w ochronie 200-letniego drzewa", a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą o wznowienie, przy wliczeniu w ich skład kosztów postępowania pierwotnego. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z wokandy spraw WSA w Białymstoku wyznaczonych na dzień 9 października 2024 r., s. 2, na okoliczność, że sąd w osobie sędzi Justyny Siemieniako orzekał tego dnia na rozprawie, a nie na posiedzeniu, w tym w jeszcze jednej sprawie skarżącego – I SA/Bk 241/24, g. 9:20. oraz o dopuszczenie dowodu z treści e-maila skarżącego żądającego przywrócenia mu prawa do rozprawy jawnej w celu dopuszczenia dodatkowych dowodów oraz wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do zgodnego działania organu w zakresie procedowania z podaniem wniesionym do organu niewłaściwego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. skarżący w trybie art. 105 p.p.s.a. wniósł zastrzeżenia co do naruszenia przepisów postępowania przez sąd, pozbawiających skarżącego jego praw, w ten sposób, że sąd nie zawiadomił skarżącego o terminie rozprawy, a zawiadomił radcę prawnego P. R., który nie ma uprawnień do jego reprezentowania w niniejszym postępowaniu, ponieważ jego pełnomocnictwo wygasło z chwilą sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący podniósł również, że w dniu wczorajszym nie zostały mu udostępnione w sądzie akta administracyjne. Podniósł ponadto, że w dniu dzisiejszym o godzinie 15.00 odbędzie się posiedzenie przed Okręgową Izbą Radców Prawnych w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania przeciwko radcy prawnemu P. R. ze skargi skarżącego. Pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wnioski w niej zawarte oraz wniósł o przyznanie dodatkowego wynagrodzenia związanego ze skargą o wznowienie postępowania i obecnością na rozprawie, oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Skarżący okazał potwierdzenie Komendanta Powiatowego PSP w Sokółce przekazania terenu objętego działanie ratowniczym z 19 czerwca 2021 r., godzina 9.30 związanego z jego zgłoszeniem faktu pęknięcia drzewa na okoliczność, że został zobowiązany do nadzorowania i zabezpieczenia terenu obiektu (drzewo jesion ok. 200 lat nadpęknięty 1 konar i pień). Przedłożył również wniosek o zasądzenie kosztów procesowych z 28 maja 2025 r. z załącznikiem. Przewodniczący poinformował, że treść maila, będącego przedmiotem wniosku dowodowego zawartego w skardze znajduje się w aktach sprawy, natomiast treść wokandy z dnia 9 października 2024 r. znana jest sądowi z urzędu. Przewodniczący zamknął rozprawę i po naradzie ogłosił postanowienie przez odczytanie sentencji. Sędzia sprawozdawca podał ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia. Podczas podawania ustnych motywów rozstrzygnięcia skarżący zachowywał się wulgarnie, przerywał sędziemu sprawozdawcy i opuścił salę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Skarżący wywiódł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SAB/Bk 19/24, zakończonej prawomocnym wyrokiem oddalającym jego skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie uznania drzewa za pomnik przyrody. Na wstępie wymaga podkreślenia, że wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów nadzwyczajnych, ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania określone są w art. 271, art. 272 oraz art. 273 p.p.s.a. Zgodnie z art. 271 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Skarżący w skardze jako podstawę wznowienia wskazał art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w części odnoszącej się do pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto zawierać, stosownie do art. 279 p.p.s.a., oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Elementy te pozwalają na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania. Podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie postawy wznowienia winno polegać na dokładnym i precyzyjnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Zgodnie natomiast z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Przepis art. 281 powołanej ustawy ustanawia bowiem obowiązek zbadania przez sąd w pierwszej kolejności, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednej z tych przesłanek sąd ma obowiązek taką skargę odrzucić. Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest zatem od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 cytowanej ustawy oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy po pierwsze, że skarga o wznowienie została wniesiona w terminie, choć argumentacja przedstawiona przez skarżącego w tym względzie nie jest prawidłowa. Wymaga podkreślenia, że skoro skarżący podniósł podstawę odnoszącą się do pozbawienia możności działania to termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania zgodnie z treścią art. 277 p.p.s.a. liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, nie zaś od daty dowiedzenia się przez stronę o podstawie wznowienia. Postanowienie z dnia 9 października 2024 r. o sygn. akt II SAB/Bk 19/24 zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 października 2024 r. (k. 92 akt sprawy II SAB/Bk 19/24) i skarżący już w tej dacie dowiedział się o orzeczeniu. Należy mieć jednak na uwadze, że postanowienie to stało się prawomocne 4 lutego 2025 r. (k. 123 akt sprawy II SAB/Bk 19/24). Tymczasem, jeżeli podstawą wznowienia postępowania jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, to trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego, albowiem tylko prawomocne orzeczenie może być kwestionowane w drodze tego środka zaskarżenia (art. 270 p.p.s.a.). Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że łączna analiza art. 277 i 270 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania może zacząć swój bieg najwcześniej w dniu uprawomocnienia się orzeczenia, ponieważ dopiero po tej dacie wniesienie takiej skargi jest dopuszczalne (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 277). Skarga nie została jednak oparta na ustawowej podstawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew wskazaniom skarżącego nie doszło do pozbawienia strony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. O pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania albo gdy z przyczyny niezależnej od strony zainteresowanej nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu lub w istotnej jego części. Brak możności działania jest wyrazem naruszenia procedury, polegającym na tym, że dany podmiot miał ustawowe prawo czynnego udziału w postępowaniu, lecz został tego prawa w praktyce pozbawiony (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt I FSK 1492/20 i przywołane tam orzecznictwo). W ocenie sądu żadna z tych sytuacji w analizowanej sprawie nie miała miejsca. Skarżący został zawiadomiony o odwołaniu rozprawy wyznaczonej na dzień 9 października 2024 r. w wykonaniu zarządzenia z 4 października 2024 r. (k. 73 akt sprawy II SAB/Bk 19/24), które doręczono skarżącemu w dniu 7 października 2024 r. (k. 81 akt sprawy II SAB/Bk 19/24). W dniu 8 października 2024 r. skarżący w wiadomości e-mail wniósł o zmianę ww. zarządzenia i skierowanie sprawy na rozprawę. W dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sąd wydał postanowienie o odrzuceniu skargi w sprawie II SAB/Bk 19/24. Wbrew wskazaniom skarżącego rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, w szczególności powołanych przez skarżącego art. 90 § 2 i art. 96 § 1 p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów przewiduje jedynie możliwość wyznaczenia rozprawy w przypadku, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Wyznaczenie rozprawy nie było więc obowiązkiem sądu i nie doszło do naruszenia przepisu. Zgodnie z art. 58 § 3 zd. 2 p.p.s.a. odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Sąd skorzystał więc z uprawnienia przewidzianego w przepisach p.p.s.a. Wskazany ponadto art. 96 § 1 p.p.s.a. bez wątpienia nie znajdował zastosowania i nie doszło do jego naruszenia. Posiedzenie przy drzwiach zamkniętych pozostaje posiedzeniem jawnym z ograniczeniem jawności w stosunku do publiczności, tymczasem sąd dostrzegł podstawy do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym z uwagi na uznanie, że skarga podlega odrzuceniu. Należy też podkreślić, że w pełni uprawnione było zdjęcie sprawy z wokandy i wyznaczenie posiedzenia niejawnego również z tego względu, że zarządzenia przewodniczącego wydziału stosownie do treści art. 167 w zw. z art. 165 p.p.s.a. mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Natomiast z art. 91 § 1 p.p.s.a. wynika, że posiedzenia sądowe wyznacza przewodniczący z urzędu, ilekroć wymaga tego stan sprawy, z tym że należy przez to rozumieć zarówno przewodniczącego wydziału, jak i przewodniczącego składu orzekającego lub sędziego sprawozdawcę (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 91). Wobec powyższego sędzia sprawozdawca w sprawie II SAB/Bk 19/24 była uprawniona do wyznaczenia posiedzenia niejawnego. W przedmiocie składu sądu należy zaś wyjaśnić, że ogólną zasadą jest orzekanie w składzie trzyosobowym (art. 16 § 1 p.p.s.a.), jednak reguła ta nie tyczy się posiedzeń niejawnych, w których z zasady skład jest jednoosobowy (art. 16 § 2 p.p.s.a.). Stąd też postanowienie o odrzuceniu skargi w sprawie II SAB/Bk 19/24 prawidłowo zostało wydane w składzie jednego sędziego. Wobec powyższego nie doszło do naruszeń procedury. Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego, przy tym przed wydaniem orzeczenia o odrzuceniu skargi sąd zapoznał się z argumentacją wyrażoną w wiadomości e-mail z 8 października 2024 r., której wydruk skarżący podpisał w dniu 9 października 2024 r. Pozostałe zarzuty i twierdzenia skargi nie odnoszą się do powołanej podstawy wznowienia z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., lecz do merytorycznej zasadności postanowienia z 9 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Bk 19/24, wobec czego nie mogły mieć znaczenia na tym etapie rozpoznawania skargi o wznowienie postępowania. Wobec powyższego należy uznać, że ze złożonej skargi wynika wprawdzie, że skarga o wznowienie postępowania sądowego formalnie oparta została na ustawowej podstawie wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje. Powyższe uzasadnia odrzucenie skargi o wznowienie postępowania sądowego, o czym sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 281 p.p.s.a. W przedmiocie umocowania radcy prawnego P. R. należy wyjaśnić, że został on ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w sprawie II SAB/Bk 19/24 (k. 96 akt sprawy II SAB/Bk 19/24). Zgodnie z art. 244 § 2 w zw. z art. 39 pkt 1 p.p.s.a. umocowanie obejmowało również postępowanie wywołane wniesieniem skargi o wznowienie postępowania (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10). Nie ma więc racji skarżący, że pełnomocnictwo r. pr. P. R. wygasło z chwilą sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Białymstoku nie wyznaczyła skarżącemu innego pełnomocnika. Przy tym pomimo doręczenia zawiadomienia o rozprawie pełnomocnikowi, skarżący również przybył na rozprawę i aktywnie w niej uczestniczył. Końcowo należy dodać, że niezadowolenie skarżącego z rozstrzygnięcia nie może usprawiedliwiać zakłócania czynności sądu, w tym wyrażania wulgaryzmów, a ostatecznie może prowadzić do zastosowania sankcji stosownie do treści art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 49 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 334).