II SAB/Bk 69/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. S. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu [...] sierpnia 2010r. C. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wojewody P. w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2010r. o zmianę za zgodą stron decyzji Wojewody P. z dnia [...] września 2000r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2000r. w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie uzasadniając, że skarżący przed złożeniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu na podstawie art. 37 § 1 kpa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 6 października 2010r. wezwano skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi, składał do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Wojewody P., pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 października 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k.35). W wyznaczonym terminie, tj. do 20 października 2010r., skarżący nie zadośćuczynił powyższemu wezwaniu. Natomiast pisma złożonego przez skarżącego w dniu 28 października 2010 r. nie można uznać za odpowiadające żądaniu Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. W sprawie niniejszej skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi wyczerpał opisany wyżej tryb zażaleniowy. Skarga podlega, zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, o czym orzeczono w sentencji.