II SAB/Bk 70/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Burmistrza Tykocina w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. W dniu 11 maja 2025 r. (data wpływu do organu, niedziela) W. S. (dalej: "skarżąca") złożyła za pośrednictwem poczty elektronicznej (adres: [...]) do Burmistrza Tykocina wniosek o udzielenie informacji publicznej, w zakresie kar za zajęcie pasa drogowego na lata 2020, 2022, 2023, 2024, 2025 (do 11 maja 2025 r.) zadając następujące pytania: - Ile było postępowań na dzień urzędu Miejskiego w Tykocinie naliczania kary z tytułu zajęcia pasa drogowego? - Jakiej wysokości kary (kwota w zł) zostały naliczone z tytułu kary za zajęcia pasa drogowego? W piśmie z dnia 26 maja 2025 r., podpisanym elektronicznie, Burmistrz sformułował odpowiedź, w której wskazał, że w określonym przez Wnioskodawczynię przedziale czasowym prowadzone było 1 postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi gminnej bez zezwolenia zarządcy drogi prowadzącego do naliczenia kary administracyjnej oraz jej wysokość wyniosła 9.497,50 zł. organ przesłał żądane dokumenty na podany przez skarżącą adres. (k. 2 akt adm.). W dniu 27 maja 2025 r. (data nadania) Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność (data wpływu do organu 28 maja 2025 r. Zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 dalej: "u.d.i.p."). Wskazała, że Urząd Miejski w Tykocinie do dnia 27 maja 2025 nie udzielił jej odpowiedzi na wniosek z dnia 11 maja 2025 (17 dni). Z uwagi na to wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku, wymierzenie mu grzywny oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 26 maja 2025 r. na skrzynkę mailową skarżącej ([...]) przesłał pismo opatrzone podpisem elektronicznym z odpowiedzią na zadane pytania. Udzielona odpowiedź była stosowna do sformułowanego pytania, poziomu jego szczegółowości oraz odnosiła się do całości zagadnień poruszonych przez Wnioskodawczynię, tj. dotyczyła przedziału czasowego określonego we wniosku, podana została liczba przeprowadzonych postępowań oraz podano kwotę naliczonej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ nie pozostawał bezczynny, a udzielając odpowiedzi działał w dobrej wierze starając się w całości zaspokoić żądanie Wnioskodawczyni. Odpowiedzi udzielono najszybciej, jak było to możliwe do zrealizowania przez odpowiedni Referat uwzględniając czas potrzebny na odszukanie i przeanalizowanie dokumentacji. Organ przedstawił w załączeniu m.in. odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej znak RO. 1431.48.2025 z dnia 26 maja 2025 r. wraz z potwierdzeniem wysłania na adres email Wnioskodawczyni (wydrukiem ze skrzynki mailowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.). Skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie jest sporne pomiędzy stronami to, że żądane przez skarżącą informacje stanowiły informację publiczną. Organ nie kwestionuje też istniejącego po jego stronie obowiązku udostępnienia tej informacji. Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy w okolicznościach sprawy zawnioskowana informacja została prawidłowo udostępniona przez podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek to uczynić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zagadnienie sposobu i formy udostępniania informacji reguluje art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W myśl tej regulacji, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do jej udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy E-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie. To wnioskodawca określa w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chce otrzymać żądane informacje. Skarżąca w złożonym wniosku nie wskazała, w jaki sposób chce otrzymać informację. Uzasadnionym było w takiej sytuacji przyjęcie, że wolą strony jest udzielenie jej odpowiedzi na adres mailowy, z którego wpłynął wniosek. W takiej też formie organ w ostatnim dniu 14-dniowego terminu liczonym od 12 maja 2025 r. (poniedziałek), wszak wniosek został złożony w dzień niepracujący (11 maja 2025 r. to niedziela), informację tę udostępnił. Zatem organ wypełnił prawidłowo swój obowiązek i udostępnił skarżącej informację. Fakt sporządzenia informacji i jej wysłania na adres skarżącej został wykazany przez Burmistrza w ten sposób, że przedstawił on pismo zawierające odpowiedź na wniosek z 26 maja 2025 r. wraz ze złożonym w tym dniu podpisem elektronicznym (w aktach administracyjnych sprawy), a ponadto wydruk z poczty elektronicznej, z którego wynika, że 26 maja 2025 r. o godz. 14.50 wiadomość z załączoną odpowiedzią będącą udostępnieniem żądanej informacji, została wysłana na adres skarżącej: [...]. Sąd zauważa, że nie wystąpiła w sprawie sytuacja przewidziana w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w której to środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do jej udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Droga poczty elektronicznej jest dopuszczalną i prawidłową formą udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Nic nie wskazuje na to, aby w sprawie wystąpiła sytuacja przewidziana w tym przepisie, o której organ miałby wiedzę. Organ nie wskazuje, aby istniały po jego stronie jakiekolwiek bariery w udostępnieniu wniosku na adres skarżącej, z którego otrzymał wniosek. Należy uznać, że Burmistrz udostępnił informację zgodnie z wnioskiem. W braku wyraźnego wskazania sposobu i formy udzielenia informacji, prawidłowo przyjęto, że wolą strony jest, aby odpowiedzi udzielono na jej adres mailowy. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, że ustawodawca nie zobowiązał podmiotu obowiązanego do udzielania informacji do ustalania, w jaki sposób wnioskodawca chce uzyskać odpowiedź, ani do poszukiwania potwierdzenia, że informacja została prawidłowo dostarczona. Zdaniem Sądu, co do zasady należy przyjąć, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie pozostaje w bezczynności, gdy udostępnia tę informację w ustawowym terminie w sposób zgodny z wnioskiem. Nie można czynić mu zarzutu z tego powodu, że udostępnienie informacji w sposób zgodny z wnioskiem okazało się nieskuteczne. Przeciwnie, to wnioskodawca powinien zadbać o to, aby wskazany przez niego sposób i forma udostępnienia informacji były możliwe i skuteczne. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że organ powinien działać w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej. Każdą sytuację należy oceniać indywidualnie. W tym kontekście należy zauważyć, że z odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że w ustawowym terminie Burmistrz sporządził odpowiedź na wniosek skarżącej. W tym samym dniu dokonano jego wysyłki na prawidłowy adres poczty elektronicznej. Nie sposób w tych okolicznościach przypisać mu pozostawania w bezczynności. Uwagę Sądu zwraca natomiast postawa skarżącej, która nie podejmując próby dowiedzenia się o losy wniosku (chociażby poprzez podjęcie kontaktu telefonicznego), już następnego dnia po upływie 14–dniowego terminu na udostępnienie informacji, złożyła skargę do sądu administracyjnego. Jest to postawa wskazująca na przedłożenie chęci generowania sporu z organem nad potrzebę uzyskania informacji. Okoliczności sprawy pozwalają bowiem przyjąć, że gdyby skarżąca skontaktowała się z organem, natychmiast uzyskałaby żądaną informację publiczną. Podsumowując: w ocenie Sądu okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, że Burmistrz nie pozostawał w bezczynności. Niezasadnym byłoby zobowiązywanie go do udostępnienia informacji, gdyż została ona udostępniona w sposób zgodny z wnioskiem. To po stronie wnioskodawcy leży wskazanie takiego sposobu udostępnienia informacji, który okaże się skuteczny. Zarzuty skargi Sąd uznaje za całkowicie bezzasadne. Jak wskazano, organ w ustawowym terminie udostępnił informację publiczną. Nie wykazano, że przyczyna braku jej otrzymania leży po stronie Burmistrza, i nie może ona obciążać podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.