II SAB/Bk 71/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na bezczynność Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w B. w przedmiocie stwierdzenia nieprawidłowości działania spółdzielni p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżąca B. O. wniosła skargę na bezczynność Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w B. i zarzuciła opieszałość i przewlekłość postępowania w sprawie wszczętej w dniu 3 listopada 2009 r. dotyczącej "stwierdzenia wszystkich i w całości wskazanych wieloletnich nieprawidłowości zagrażających zdrowiu i życiu mieszkańców bloku nr 14 przy ul. P. oraz trzeciej klatki schodowej tegoż bloku w postępowaniu spółdzielni, a nadzorowanej przez Radę Nadzorczą." Skarżąca wniosła o zobowiązanie Rady Nadzorczej "do wypełnienia niezbywalnego obowiązku w zakresie ustalenia terminu i sposobu usunięcia tych nieprawidłowości, a także rozstrzygnięcia prawnego i rzeczywistego obowiązku ponoszenia kosztów instalacji domofonu w trzeciej klatce oraz kosztów związanych z jego konserwacją i naprawą" oraz zasądzenie rekompensaty pieniężnej w wysokości 20. 000 zł. W uzasadnieniu skargi wywiodła, że przedmiotowy blok jest wadliwy w związku z tym wymaga większego zainteresowania i większych nakładów finansowych. Przy czym, zdaniem skarżącej jest to blok, który zarabia na siebie i daje niemałe przychody z umieszczonej telefonii komórkowej i z lokali użytkowych zajmujących cały parter. Dlatego też usuwanie wszelkich nieprawidłowości powinno następować z tych pożytków a nie z czynszu wnoszonego przez mieszkańców. Podała, że nie podpisywała żadnej umowy o instalację domofonu i w związku z tym nie ma żadnego prawnego obowiązku ponoszenia kosztów związanych z jego eksploatacją. W dalszej części skargi skarżąca skupiła się na wymienieniu nieprawidłowości w działaniu spółdzielni i wskazała m.in. na zaniechanie: wykonania chodnika dla pieszych przed blokiem, sprzątania klatki schodowej, usunięcia wad z niebezpiecznych schodów przed trzecią klatką, założenia uszczelek na klapy od zsypu, zamontowania włączeń oświetlenia na klatce schodowej na parterze w pobliżu windy, wymiany windy w trzeciej klatce, odblokowania dostępu do całkowicie zamkniętego hydrantu, terminowego dostarczania rozliczenia centralnego ogrzewania. W odpowiedzi na skargę Rada Nadzorcza Spółdzielni podała, że nie stwierdziła nieprawidłowości w postępowaniu Spółdzielni i ustosunkowała się do wskazanych w skardze nieprawidłowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 tejże ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej jest niedopuszczalne z tego powodu, że nie jest ona organem administracji publicznej. Spółdzielnie mieszkaniowe działają na podstawie ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. nr 188, poz. 1848 ze zm.) oraz ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. nr 119, poz. 1116 ze zm.). Z przepisów tych ustaw wynika, że spółdzielnia mieszkaniowa jest dobrowolnym zrzeszeniem (korporacją) osób fizycznych, które w tej formie organizacyjnej zmierza do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swoich członków i ich rodzin oraz potrzeb gospodarczych, kulturalnych, oświatowych i innych społecznych potrzeb. Przy czym chodzi tu wyłącznie o potrzeby członków tej spółdzielni. Działalność spółdzielni mieszkaniowych nie może być utożsamiana z wykonywaniem zadań publicznych, skoro działalność ta ogranicza się do realizacji podstawowego celu, jakim jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków tej spółdzielni i ich rodzin. O tym, iż spółdzielnie nie wykonują zadań publicznych świadczy również fakt, że aby stać się członkiem spółdzielni osoba do niej przystępująca zobowiązana jest złożyć pisemne oświadczenie, to znaczy deklarację członkowską, pod rygorem nieważności. Poza tym tylko członkowie spółdzielni decydują o zakresie jej działania, czasie trwania, likwidacji, podziale itp. Spółdzielnie mieszkaniowe nie dysponują także majątkiem publicznym ani też nie reprezentują osób, które dysponują takim majątkiem. Majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków (art. 3 prawa spółdzielczego) i tylko oni o nim decydują. Spółdzielnie mieszkaniowe nie należą do sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że spółdzielnia mieszkaniowa w tym rada nadzorcza tej spółdzielni nie mieści się w pojęciu administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o odrzuceniu skargi.