II SAB/Bk 71/11

PostanowienieWSA w Białymstoku2011-12-01

Skład orzekający: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na przewlekłość postępowania przez skarżącego, który jednocześnie był pełnomocnikiem pozostałych skarżących, jest skuteczne i prowadzi do umorzenia postępowania?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie, uznając cofnięcie skargi za skuteczne. Skarżąca H. O. skutecznie cofnęła skargę w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących, ponieważ udzielone jej pełnomocnictwo nie wyłączało takiej czynności. Sąd uznał, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy wadliwego aktu. Wobec skutecznego cofnięcia skargi, sąd uznał, że dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe i orzekł o umorzeniu, a nie o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych.
Stan faktyczny
H. O., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych skarżących, wniosła skargę na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta B. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. Sąd wezwał skarżącą do wykazania złożenia zażalenia na przewlekłość oraz do uiszczenia wpisu. W terminie skarżąca złożyła oświadczenia o wycofaniu skargi, argumentując, że organ podjął działania mające na celu usunięcie stanu niezgodności z prawem, co czyni dalsze postępowanie bezzasadnym. Wniosła o umorzenie postępowania.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowe.

Pełny tekst orzeczenia

II SAB/Bk 71/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 01 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2011 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O., L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S., B. G. na przewlekłość Prezydenta Miasta B. w postępowaniu w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość p o s t a n a w i a umorzyć postępowania sądowe w sprawie H. O., w imieniu własnym i jako pełnomocnik L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S., B. G. – wniosła skargę na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta S. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. Skarga ta została przekazana do rozpoznania w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym tutejszego sądu przez Przewodniczącego Wydziału I Finansowego – jako wniesiona przez wymienione osoby łącznie ze skargami na decyzje Prezydenta Miasta S. w sprawach podatkowych (które to skargi pozostawiono w Wydziale I). Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z 31.10.2011 r. H. O. została, jako skarżąca i pełnomocnik pozostałych skarżących, wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi składano zażalenie do organu wyższego stopnia na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta S. oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie doręczono wskazanej stronie 07.11.2011 r. (k. 52), zatem termin na uzupełnienie braków mijał 14.11.2011 r. W dniu 14.11.2011 r. H. O. złożyła dwa oświadczenia o wycofaniu skargi (k. 53, 54). Argumentowała, że Prezydent Miasta podjął czynności mające na celu usunięcie stanu niezgodności z prawem, w związku z czym dalsze postępowanie ze skargi na bezczynność staje się bezzasadne. Wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie podlegało umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach: jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania; gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie oświadczeniem z dnia 14.11.2011 r. skarżąca H. O. cofnęła skargę i uczyniła to w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych skarżących. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że sąd oceni, iż jest ono niedopuszczalne, bowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie sądu wymienione negatywne przesłanki w niniejszej sprawie nie zachodzą. Skarżąca w złożonym oświadczeniu wprost wyjaśniła, że wobec podjęcia działań przez Prezydenta Miasta uznaje podtrzymywanie skargi za bezzasadne. Wskazać też trzeba, że H. O. mogła złożyć oświadczenie o wycofaniu skargi również w imieniu pozostałych skarżących, bowiem czynności tej nie wyłączono w treści udzielonego jej pełnomocnictwa (k. 13). Reasumując cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. Co prawda skarżąca była wzywana do uzupełnienia braków skargi (wpisu i wykazania złożenia zażalenia na przewlekłość), jednak z uwagi na to, że termin ich uzupełnienia mijał 14.11.2011 r. i tego samego dnia zostało nadane na poczcie oświadczenie o wycofaniu skargi – należało przyznać pierwszeństwo w skutkach procesowych ostatnio wymienionemu oświadczeniu. Brak jest podstaw do wywodzenia negatywnych dla strony skutków nieuzupełnienia braków formalnych skargi w sytuacji, gdy rezygnuje ona w ogóle z jej popierania. Dlatego sąd orzekł o umorzeniu postępowania, a nie o odrzuceniu skargi. Jedynie marginalnie wskazać można, że zarówno umorzenie postępowania, jak i odrzucenie skargi jest rozstrzygnięciem procesowym niemerytorycznie kończącym postępowanie, zaskarżalnym skargą kasacyjną. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło