II SAB/Bk 72/10
PostanowienieWSA w Białymstoku2010-11-23
Skład orzekający: Anna Sobolewska – Nazarczyk
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy skarżący wyczerpał środki zaskarżenia przewidziane w postępowaniu administracyjnym, w szczególności złożył zażalenie do organu wyższego stopnia. Brak wykazania wyczerpania tych środków skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Stan faktyczny
K. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Burmistrza C. w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew. Sąd wezwał skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia oraz do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżąca uiściła wpis, lecz nie wykazała wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę i zwrócił skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Burmistrza C. w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej K. M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
K. M. pismem z dnia 8 września 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Burmistrza C. w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 18 października 2010 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, czy przed wniesieniem skargi, składała do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Burmistrza C. Jednocześnie wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwania doręczono skarżącej 26 października 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k.13).
W dniu 28 października 2010 r. skarżąca uiściła jedynie wpis sądowy od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny
z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r.
w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany
w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia"
w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy.
Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Przepis zaś art. 52 § 2 p.p.s.a. dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację,
w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005,
s. 235). W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie skarżącej.
W sprawie niniejszej skarżąca nie wykazała, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu wyczerpała tryb zażaleniowy służący jej
w postępowaniu administracyjnym. Skoro, zatem skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi, wniesiona przez nią skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło