II SAB/Bk 73/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi Sz. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Sz. K. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., uzasadniając ją w ten sposób, iż jako bezdomny i "niekatolik" jest nierówno traktowany w stosunku do osób wierzenia rzymskokatolickiego. W skardze tej strona zarzuciła, iż organy nie wykonują względem niej obowiązków wynikających z "ustawy z 12.03.2004 r. Nr 64, poz. 593" (tj. ustawy o pomocy społecznej). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że na dzień złożenia skargi – 11 października 2008 r. nie toczyło się przed organem żadne postępowanie administracyjne z udziałem skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarga na bezczynność organu winna dotyczyć konkretnego postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, w której to sprawie organ zobowiązany jest do wydania jednego z rozstrzygnięć o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 tejże ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W niniejszej sprawie zarówno ze skargi jak i odpowiedzi na skargę nie wynika, aby przed organem, któremu zarzucono bezczynność, toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne w indywidualnej sprawie Sz. K. Nie zostało zatem wszczęte w stosunku do skarżącego żadne postępowanie administracyjne, w którym organ zobowiązany byłby do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, w wymaganym prawem terminie. Tylko w przypadku, gdy organ w postępowaniu administracyjnym, zobowiązany do dokonania jakiejś czynności, nie dokonał jej we wskazanym terminie, można by mówić o jego bezczynności. Skarga na bezczynność nie może bowiem zarzucać ogólnego braku działania organu, a odnosić się do konkretnych jego czynności w konkretnym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).