II SAB/Bk 74/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie pomocy społecznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pan S.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B., uzasadniając powyższe, iż jako bezdomny i "niekatolik" jest nierówno traktowany w stosunku do osób wierzenia rzymskokatolickiego. W skardze tej strona zarzuciła, iż organy nie wykonują względem niej obowiązków wynikających z "ustawy z 12.03.2004 r. Nr 64, poz. 593" (tj. ustawy o pomocy społecznej). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż na wszelkie kierowane do urzędu pisma i prośby skarżącego zostały udzielone odpowiedzi, zaś skarżący nie sprecyzował czego dokładnie przedmiotowa skarga dotyczy. W Urzędzie Miejskim w B. nie były natomiast prowadzone żadne postępowania administracyjne z wniosku skarżącego z zakresu pomocy społecznej. Zarządzeniem przewodniczącego wydziału II WSA w Białymstoku z dnia 22 grudnia 2008 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, iż składał on zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1 i 7). Przedmiotowe wezwanie skarżący odebrał w dniu 2 stycznia 2009 r., nie ustosunkowując się do niego w przewidzianym terminie (k. 9). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga na bezczynność organu winna dotyczyć konkretnego postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, w której to sprawie organ zobowiązany jest do wydania jednego z rozstrzygnięć o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 artykułu 3 § 2 tejże ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W niniejszej sprawie zarówno ze skargi jak i odpowiedzi na skargę nie wynika, aby przed organem, któremu zarzucono bezczynność, toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne w indywidualnej sprawie S.K. Wszelkie pisma i wnioski skarżącego kierowane do Prezydenta Miasta B. załatwiane były w formie pisemnych odpowiedzi. Nie zostało zatem wszczęte w stosunku do skarżącego żadne postępowanie administracyjne, w którym organ zobowiązany byłby do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, w wymaganym prawem terminie. Tylko w przypadku, gdy organ w postępowaniu administracyjnym, zobowiązany do dokonania jakiejś czynności, nie dokonał jej we wskazanym terminie, można by mówić o jego bezczynności. Skarga na bezczynność nie może bowiem zarzucać ogólnego braku działania organu, a odnosić się do konkretnych jego czynności w konkretnym postępowaniu. Na marginesie należy też wskazać, iż nawet przy przyjęciu, że toczyło się przed organem jakieś postępowanie, to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu z racji braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 ww. ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego byłoby zażalenie do właściwego Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby takie zażalenie było wniesione. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. Reasumując, skarga jako niedopuszczalna musiała ulec odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.