II SAB/Bk 74/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. K. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a oddalić wniosek o dopuszczenie A. M. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W dniu 11 października 2010r. do tutejszego sądu administracyjnego wpłynęła skarga J. K.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie nie rozpatrzenia żądania stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta B. P. nr [...] z dnia [...] marca 2004r. ustalającej warunki zabudowy dla terenu oznaczonego jako działka nr [...] i część działki nr [...] w zakresie realizacji inwestycji polegającej na budowie zjazdu do nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] zabudowanej budynkiem przeznaczonym na przychodnię zdrowia. Na rozprawie sądowej w dniu 2 marca 2011r. A. M. złożył wniosek o dopuszczenie go do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego poparł powyższy wniosek. Z kolei Prezes SKO w Białymstoku D. K. zaoponował przeciwko uznaniu A. M. za uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek A. M. o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania podlegał oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 33 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) udział w postępowaniu w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Brzmienie powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym może być tylko taka osoba, której przysługiwała w postępowaniu administracyjnym legitymacja materialnoprawna do uczestnictwa w tymże postępowaniu, ale która nie brała w nim udziału. Pojęcie "interes prawny", użyte w przepisie art. 28 kpa, rozumiane w bezpośrednim jego znaczeniu, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, interes prawny w rozumieniu omawianego przepisu, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Pojęcie strony może być, bowiem wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (tak: NSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 1998r., sygn. akt II SA 1104/98). Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (vide: wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepubl.). Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz wyrok WSA w Warszawie z 14.09.2004 r. II S.A. 2160/03, LEX nr 160419). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku J. K. S. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta B. P. nr [...] z dnia [...] marca 2004r. ustalającej warunki zabudowy. W ramach tego postępowania sąd zobowiązany będzie dokonać kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy J. S. przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Uwzględniając powyższe okoliczności nie sposób uznać, aby wynik postępowania sądowego ze skargi J. K. S. na bezczynność SKO w B. dotyczył w jakimś stopniu interesu prawnego A. M. Jak wskazano, bowiem wyżej najważniejszymi cechami interesu prawnego w rozumieniu art. 33 p.p.s.a. są bezpośredniość i realność tego interesu. Bezpośredniość dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi. Nie sposób natomiast uznać, aby w sprawie ze skargi na bezczynność organu osoba trzecia, jaką w niniejszej sprawie jest A. M., posiadała własny interes prawny w tym postępowaniu (tak m.in. NSA w postanowieniu z 14 stycznia 2010r. II OZ 1171/09). Sam fakt wystąpienia J. K. S. ze skargą na bezczynność SKO w B. nie miał żadnego wpływu na zakres praw, którymi dysponuje A. M. i które (co wiadome jest Sądowi z urzędu) realizuje w innych postępowaniach administracyjnych (stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudpowy). Ponadto należy podkreślić, że sam wnioskodawca A. M. nie wykazał we wniosku o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu, w jaki sposób wynik postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność SKO w B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, dotknąłby jego interesu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstawy materialnoprawnej do przypisania A. M. legitymacji do bycia uczestnikiem niniejszego postępowania sądowego na prawach strony i dlatego, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., odmówił uwzględnienia jego wniosku.