II SAB/Bk 75/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w W.Oddziału Regionalnego w B. w przedmiocie wydania kserokopii decyzji emerytalnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pan J. T. reprezentowany przez S. T (k. 17) wniósł skargę na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w W. Oddziału Regionalnego w B. w przedmiocie wydania kserokopii decyzji emerytalnych. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w B. w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) bądź też z uwagi na niespełnienie warunków formalnych wymaganych w art. 57 § 1 pkt 3 w/w ustawy. W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego tut. Wydziału z dnia 9 listopada 2010 roku (k. 1) skarżący został wezwany do wykazania, że składał zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia (k. 9). Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 listopada 2010 roku (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 13). W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącego podniósł, iż nie składał zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia (k. 18). WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W BIAŁYMSTOKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm), zwanej dalej kpa, bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Zaś art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. W sprawie niniejszej warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został spełniony. Skarga na bezczynność została złożona w dniu 9 listopada 2010 roku (k. 2) i jej przedmiotem jest wydanie kserokopii decyzji emerytalnych. Pełnomocnik skarżącego przy tym w trakcie postępowania sądowo – administracyjnego wprost wskazał, iż przed wniesieniem skargi nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia tj. nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie. Skład orzekający w sprawie niniejszej uznał, że wymóg art. 52 § 1 p.p.s.a. w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony, bo w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Powtórzyć należy za doktryną, że ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi (obok przesłanki właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i legitymacji podmiotu uprawnionego) – odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (vide: T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 113). Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.