II SAB/Bk 82/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. T. K. w W. na bezczynność P. Komendanta Wojewódzki Policji w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. P. T. K. z siedzibą w W. wysłało w dniu [...] sierpnia 2014 roku pocztą elektroniczną, wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o udostępnienie informacji publicznej w postaci zanonimizowanych decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich wydanych przez organ w okresie od dnia [...] stycznia 2011 roku do dnia złożenia wniosku. W dniu [...].08.2014 r. specjalistka Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w B. sporządziła notatkę urzędową dotyczącą nakładu pracy niezbędnego do załatwienia wniosku, na który składają się następujące czynności: wyłonienie ze zbioru około 6500 akt osób posiadających pozwolenie na broń tych podmiotów, które mają zezwolenie na broń kolekcjonerską, przeanalizowanie akt, wykonanie kserokopii decyzji i ich anonimizacji. W dniu [...].08.2014 r. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. wystosował pismo do wnioskodawcy zobowiązujące do wykazania, w terminie 14 dni, interesu publicznego w żądaniu informacji, uważając że żądana informacja nie jest informacją prostą lecz przetworzoną. Wymaga analizy dokumentacji źródłowej składającej się z około 6500 akt, co wiąże się z dużym nakładem pracy, zaangażowania środków osobowych i finansowych. Pismo z dnia [...].08.2014 r. zostało wysłane drogą elektroniczną i zostało odebrane na adres e-mail, natomiast egzemplarz wysłany pocztą nie został odebrany przez P. T. K. z adnotacja poczty "brak osoby upoważnionej" do odbioru, dwukrotnie awizowano w dniach: [...] i [...] września 2014 r. W dniu [...].08.2014 r. wnioskodawca przesłał drogą elektroniczną odpowiedź na pismo organu z dnia [...].08.2014 r., z której wynika, iż Towarzystwo nie zamierza wykazywać interesu publicznego, a jednocześnie przypomina o biegu terminu do wydania decyzji odmownej. Podobne pismo, droga elektroniczną wypłynęło do organu [...].08.2014 r., w którym wnioskodawca uprzedza, że nie dochowanie terminu w wydaniu decyzji będzie skutkowało skargą na bezczynność organu. W dniu [...].09.2014 r. wnioskodawca droga elektroniczną poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., że wobec nie wydania decyzji składa skargę na bezczynność do Sądu. Decyzją z dnia [...].09.2014 r. o nr [...] P. Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił P. T. K. w W. udzielenia dostępu do informacji publicznej. W dniu [...].09.2014 r. wpłynęła skarga na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (akta przekazano Sądowi 26.09.2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę). P. T. K. w W., zastępowane przez radcę prawnego B. B., wniosło o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił przebieg postępowania. Stwierdził, że organ niesłusznie uznał żądaną informację za przetworzoną zobowiązując Towarzystwo do wykazania interesu publicznego. Przeprowadził szeroki wywód na temat informacji przetworzonej z powołaniem się na orzecznictwo sądowe i "poprawną praktykę administracyjną". Skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z pism Komendantów Wojewódzkich Policji w: K., K., W., G. W. na okoliczność że tamtejsze organy pozytywnie załatwiły analogiczne wniosku skarżącego, udzielając mu żądanej informacji publicznej. Skarżący twierdzi, że Komendant Wojewódzki Policji w B. pozostawał w bezczynności, gdyż nie załatwił wniosku skarżącego w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę P. Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej odrzucenie bądź o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarżący złożył skargę na bezczynność w dniu [...].09.2014 r. i w tym samym dniu organ wysłał wnioskodawcy decyzję w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Wobec wydania decyzji, od której przysługuje tryb odwoławczy, niezasadnym było żądanie, by Sąd zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji do udzielenia żądanej informacji. Organ stwierdził, że podjął wszelkie czynności i nie uchybił terminom przewidzianym w k.p.a. i w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Organ zwrócił uwagę na fakt, że na wniosku i wszystkich pismach przesyłanych poczta elektroniczną zabrakło podpisów osób uprawnionych do reprezentacji Towarzystwa. Oświadczenia woli nie spełniały wymogu z art. 30 § 3 k.p.a. Pełnomocnik organu wyjaśnił na rozprawie sądowej w dniu 2.12.2014 r., że wszelka korespondencją wysyłana do skarżącego pocztą wracała z adnotacją, że brak jest osoby upoważnionej do jej odbioru, zaś radca prawny ujawnił się dopiero w postępowaniu sądowym, składając skargę na bezczynność. Pełnomocnik organu okazał Sądowi oryginał koperty, w której została wysłana decyzja z dnia [...].09.2014 r. na adres Towarzystwa, na której w dniu [...].09.2014 r. istnieje adnotacja o dokonaniu awiza i braku osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sąd uznał skargę na bezczynność za nieuzasadnioną. Przede wszystkim należy wskazać, co było przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. Nie ulega wątpliwości, że zadaniem Sądu było rozpoznanie skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. Specyfiką skargi na bezczynność jest rozważenie zachowania przez organ terminów oraz podejmowanych działań zmierzających do załatwienia sprawy, nie zaś rozstrzyganie o sposobie załatwienia wniosku skarżącego. Tymczasem treść skargi (a w szczególności jej uzasadnienie) zawiera, w zdecydowanej większości, argumentację skarżącego na okoliczność, że żądana przez niego informacja złożona dnia [...].08.2014 r., ma charakter informacji prostej, a nie przetworzonej. Skarżący podjął więc polemikę zarówno z treścią pisma organu z dnia [...].08.2014 r. jak i z treścią decyzji nr [...] z dnia [...].09.2014 r. Dotyczy ona meritum sprawy tj. sposobu rozstrzygnięcia wniosku, co znalazło odzwierciedlenie dopiero w decyzji organu z dnia [...].09.2014 r. i pozostaje poza kognicją Sądu w tej sprawie, która dotyczy jedynie bezczynności organu. Dlatego też chybione są wnioski skarżącego o przeprowadzenie w niniejszej sprawi dowodu z dokumentów wydanych prze inne organy, tj. Komendantów Wojewódzkich Policji w: K., W., K., G. W. oraz powoływanie się na "poprawną praktykę administracyjną". Obrona stanowiska skarżącego twierdzącego, ze informacja której żądał ma charakter informacji publicznej prostej, a nie przetworzonej mogłaby mieć znaczenie tylko w zarzutach odwołania od decyzji z dnia [...].09.2014 r. P. Komendanta Wojewódzkiego Policji i ewentualnie, w późniejszej skardze do sądu administracyjnego również od decyzji merytorycznej. W sprawie niniejszej Sąd nie miał wątpliwości (a także organ), że żądanie przez skarżącego dostarczenia kopii decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni do celów kolekcjonerskich – stanowi prawo skarżącego dostępu do informacji publicznej w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art.. 13 ust.1 i 2 u.d.i.p. informacja powinna być udostępniona nie później niż w terminie 14 dni , a w przypadku przeszkód występujących po stronie organu, w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące (po zawiadomieniu strony o powodach opóźnienia ). Są to terminy instrukcyjne, stanowiące lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a.. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie znajduje tu zastosowania art. 35 § 3 k.p.a. Nadto należy zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy i zbywa wnioskodawcę "milczeniem". Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można stwierdzić, że organ pozostawał w bezczynności, nie udzielając skarżącemu informacji publicznej, ponieważ: podjął wewnętrzne czynności urzędowe w celu wyjaśnienia sprawy (pisma z dnia [...] i [...].08.2014 r.), a następnie zwrócił się do wnioskodawcy pismem z dnia [...].08.2014 r. o wykazanie interesu prawnego, zakreślając 14 dni na udzielenie odpowiedzi. Pomimo udzielenia przez wnioskodawcę odpowiedzi odmownej w dniu [...].08.2014r., organ miał prawo, w ocenie Sądu, odczekać do upływu zakreślonego terminu 14 dni, aby podjąć następne działania. Termin 14 dni upływał 3.09.2014 r. Skoro wniosek nie został uzupełniony do tej daty, to w terminie następnych 14 dni organ winien wydać decyzję, co też uczynił w dniu [...].09.2014r. Zatem, w ocenie Sądu, organ zachował termin 14 dni do załatwienia sprawy, nie przekraczając terminu 2 miesięcy, o jakich stanowi art. 13 u.d.i.p., wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Skarga na bezczynność organu została wniesiona przedwcześnie, bo w dniu [...].09.2014 r., a więc podczas biegu terminu dla organu do wydania decyzji. Termin ten upływał w dniu [...].09.2014 r. i w tym dniu została wydana decyzja, której wnioskodawca w dniu [...].09.2014 r. nie odebrał z poczty tak, jak nie odebrał innej korespondencji organu (brak osoby upoważnionej do odbioru). Treść decyzji z dnia [...].09.2014 r., jakkolwiek nie satysfakcjonująca dla skarżącego nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy i może być zaskarżona (zgodnie z pouczeniem) do wyższej instancji. Nie stwierdziwszy bezczynności, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.09.2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270). Przy tej treści rozstrzygnięcia skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego.