II SAB/Bk 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi T. J. na bezczynność P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w sprawie, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala wniosek skarżącego o przyznanie od organu sumy pieniężnej w kwocie 1000 (słownie: tysiąca) złotych, 5. zasądza od P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. na rzecz skarżącego T. J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. W dniu [...] kwietnia 2016 roku drogą elektroniczną skarżący Pan T. J. wystąpił do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w B. o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia w formie elektronicznej zanonimizowanych kopii wszystkich zawiadomień o znalezieniu zabytku archeologicznego kierowanych do właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków lub właściwego Wójta (burmistrza, prezydenta piasta) złożonych od 2010 roku do chwili obecnej przez przypadkowych znalazców w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Skarżący w dniu [...] maja 2016 roku wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, po czym w dniu [...] czerwca 2016 roku wywiódł skargę na bezczynność za pośrednictwem organu, którą przesłano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w dniu 27 lipca 2016 roku. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Konserwator Zabytków, wnosząc o umorzenie postępowania, podkreślił, że [...] lipca 2016 roku udostępniono stronie skarżącej wymagane informacje. Zwłoka zaś nastąpiła z uwagi na długą nieobecność pracownika zajmującego się archiwum – o czym poinformowano skarżącego telefonicznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo (k. 3 akt sądowych), z którego wynika, iż skarżący ustanowił żonę Panią K. Ł. swoim pełnomocnikiem do występowania przed sądem administracyjnym. Z dalszej treści powyższego pełnomocnictwa i pieczątki w podpisie zawarta jest informacja, że zona skarżącego pełni funkcję doradcy podatkowego i z tego tytułu wnosi o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w piśmie z dnia 7 października 2016 roku (k. 31 akt sądowych). Sąd informuje, że zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem strony w sprawie niniejszej. Skoro jednak w pełnomocnictwie znalazło się stwierdzenie: "udzielam pełnomocnictwa mojej małżonce K. Ł." – Sąd dopuścił małżonkę skarżącego do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika, bowiem taki rodzaj pełnomocnictwa spełnia przesłanki zawarte w cytowanym powyżej art. 35 § 1 – jednak nie zasądził zwrotu kosztów zastępstwa z uwagi na okoliczności wskazane powyżej. Należy jeszcze dodać, że zgłoszony przez pełnomocnika strony skarżącej, w trakcie postępowania administracyjnego, wniosek w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] maja 2016 roku (k.5) nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów prawa, ponieważ ustawa z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej nie zawiera takiego obowiązku t.j. DZ. z 2015 roku, poz. 2058 ze zm.). Przechodząc do meritum sprawy Sąd uznał, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej a P. Konserwator Zabytków w B. był podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Informacją publiczną, w świetle definicji zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, krąg podmiotów obowiązanych do udzielenia takiej informacji obejmuje władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej, w tym administracji rządowej i samorządowej. W orzecznictwie sądowym akceptowany jest pogląd, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych podmiotów (vide: wyrok NSA z 20 października 2012 roku sygn. II SA 1956/02, Lex nr 78062). Konkretyzując przywołane wyżej w sposób ogólny zasadnicze zapisy ustawy o dostępie do informacji publicznej już w nawiązaniu do przedmiotu sprawy niniejszej, zauważyć należy, iż stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" oraz pkt 5 lit. "c" ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną są dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych także w zakresie jakiegokolwiek dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub w dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu jest sytuacją, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, pomimo dysponowania tą informacją, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Dlatego też, w świetle powyższych wywodów należy uznać, że organ pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie. Z okoliczności sprawy wynika, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 27 czerwca 2016 roku za pośrednictwem organu, złożonej po bezskutecznym upływie 14 dni od daty zgłoszenia wniosku o udzielenie żądanej informacji publicznej, informacja ta była skarżącemu udostępniona. Skarżący otrzymał ją dopiero w dniu [...] lipca 2016 roku (k. 4 akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy zadośćuczynienie obowiązkowi udzielenia żądanej informacji publicznej po wniesieniu skargi uzasadnia jednak umorzenie postepowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku. W tym zakresie żądanie strony skarżącej sprecyzowane w skardze stało się bowiem bezprzedmiotowe (vide: między innymi wyroki wydane w sprawach II SAB/Lu 8/15 z dnia 15 marca 2015 roku i II SAB/ Ol 10/15 z dnia 19 marca 2015 roku - ogólnodostępne w bazie CBOSA). Ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia jednak sądu od stwierdzenia, że bezczynność organu wystąpiła oraz od oceny charakteru tej bezczynności stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1 "a" p.p.s.a. Zważywszy na krótki okres stanu bezczynności, Sąd uznał brak cech rażącego naruszenia prawa stanem bezczynności organu. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił także żądania skarżącego o zasądzenie na jego rzecz kwoty 1000 złotych. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konsekwencją uwzględnienia skargi wskutek stwierdzenia, że organ dopuścił się zarzuconej bezczynności, stało się orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postepowania sądowego stosownie do treści art. 200 cytowanej powyżej ustawy.