II SAB/Bk 84/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie wypłaty należnego uposażenia oraz równoważnika mundurowego 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do załatwienia wniosku T. D. z dnia [...] lipca 2015 roku; 2. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w B. dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący Pan T. D. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B. bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 6.07.2015 roku, sprecyzowanego pismem z dnia 10.07.205 roku, w przedmiocie przyznania prawa do wypłaty należnego mu uposażenia wraz z odsetkami oraz równoważnika mundurowego za okres od dnia 1.04.2014 roku do chwili obecnej, z tytułu wadliwego zwolnienia go ze służby. Komendant Wojewódzki Policji w B., odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. Komendant podkreślił, że skarżący został zwolniony ze służby, zaś rozkaz personalny o zwolnieniu uchylono nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w dniu 23.06.2015 roku w sprawie II SA/Bk 328/15. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Pan T. D., jednak nie została ona rozpoznana. Skarżący w skardze, jak również w kolejnych pismach, wskazuje, że rozstrzygnięcie w wyżej wymienionym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w pkt. II na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30.08.2003 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) daje mu podstawy do precyzowanych wyżej żądań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W toku analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie Sąd stwierdził, że w dniu [...].11.2015 roku została wydana decyzja przez Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu uposażenia za okres od 1.04.2015 roku, od której to decyzji Pan T. D. wniósł odwołanie. W dniu [...].12.2015 roku Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego jest ostateczna, a skarżący nie wniósł od niej skargi. W tym miejscu podkreślenia wymaga okoliczność, iż pomimo wydania decyzji nr [...] przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. przed terminem rozprawy sądowej – Sąd nie mógł umorzyć w całości postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Obecne brzmienie przepisu art. 149 ustawy z dnia 30.08.2003 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), stanowiącego podstawę orzekania przez sąd przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność organu, nakłada na sąd także obowiązek wypowiedzenia się czy bezczynność organu właściwego do załatwienia sprawy miała charakter rażącego naruszenia prawa. Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 cytowanej wyżej ustawy, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z 26.07.2012, sygn. akt II OSK 1360/12). W myśl powyższych rozważań Sąd uznał, że bezprzedmiotowe stało się w sprawie jedynie zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony z dnia [...].07.2015 roku, sprecyzowanego w piśmie z dnia 10.07.2015 roku, bowiem organ rozstrzygnął w zakresie żądań skarżącego poprzez wydanie decyzji nr [...] przez organ I instancji u decyzji nr [...] przez organ odwoławczy. Decyzje te nadal pozostają w obrocie prawnym, dlatego też Sąd nie jest władny do oceny ich zgodności z prawem w toku niniejszej sprawy, która dotyczy bezczynności. W tej konkretnej sprawie Sąd jedynie stwierdził, że skoro skarga do Sądu została wywiedziona 4.1.2015 roku, zaś wniosek skarżącego wniesiony do organu w dniu 6.07.2015 roku spowodował wydanie decyzji w dniu [...].11.205 roku (I instancja) i w dniu [...].12.2015 roku (II instancja), to należy uznać, że organ pozostawał w bezczynności. Oceniając jednak charakter bezczynności Sąd uznał, że nie można jej przypisać cechy rażącego naruszenia prawa, bowiem nie wynikała ona z lekceważenia wnioskodawcy (obszerne odpowiedzi organu na pisma skarżącego), czy też innych naruszeń prawa. Nie ma też podstaw do wymierzenia organowi grzywny. W świetle powyższego Sąd na podstawie cytowanych w uzasadnieniu przepisów orzekł jak w wyroku.