II SAB/Bk 86/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Miejskiego Komendanta Policji w B. w przedmiocie nieprzekazania odwołania od opinii o służbie do organu wyższego stopnia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę; W. F. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Miejskiego Komendanta Policji w B. w przedmiocie nieprzekazania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B. odwołania od wydanej opinii o służbie. Komendant Miejski Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wniesienia ponaglenia ewentualnie o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 września 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi na bezczynność, w terminie 7 dni, poprzez złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia lub zażalenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 16 września 2019 r. skarżący wyjaśnił, że w związku z tym, że skarga dotyczy nieprzekazania odwołania organowi odwoławczemu, na co nie przysługuje zażalenie lub ponaglenia, to w przedmiotowej sprawie takie ponaglenie nie zostało złożone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) – dalej jako "k.p.a.", stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 k.p.a. powinno być skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. Jak stanowi z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wyczerpanie przez skarżącego trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a., poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia (Wojewódzkiego Komendanta Policji w B.), warunkowało zatem złożenie do sądu skargi na bezczynność Miejskiego Komendanta Policji. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący złożył takie ponaglenie. W piśmie z dnia 16 września 2019r. skarżący jednoznacznie zaś przyznał, że takiego ponaglenia w sprawie nie składał. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.