II SAB/Bk 89/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta S., do załatwienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosku P. K. z dnia [...] września 2014 roku; 2. stwierdza, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu i że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta S. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta S. została wywiedziona na tle następujących okoliczności. W dniu [...] września 2014 r. P. K. wystąpił do Burmistrza Miasta S. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wyciągów wszystkich rachunków bankowych miasta S. za poprzedni miesiąc. Jako podstawę prawną podał art.61 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 11b ustawy o samorządzie gminnym (art. 8a ustawy o samorządzie powiatowym, art. 15a ustawy o samorządzie województwa) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 782), zwanej dalej: "u.d.i.p." W odpowiedzi na ww. wniosek Burmistrz Miasta S. pismem z dnia [...] września 2014 r., nr [...]poinformował, że wszelkie informacje dotyczące budżetu miasta S. są określone w budżecie miasta uchwalonym uchwałą nr [...]z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie uchwalenia budżetu miasta S. na rok 2014, która jest dostępna na stronie BIP-u w zakładce Budżet Rady Miasta S. na 2014 r. Organ nadmienił również, że wyciągi rachunków bankowych nie są informacją publiczną, gdyż nie są wytwarzane przez urząd. W związku z powyższym P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznej (pismo z dnia 29 września 2014 r.) zgodnie z wnioskiem z dnia [...] września 2014 r., zarzucając w niej naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W skardze wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 8 września 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Ponadto podniósł, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie udostępnił żądanej informacji pomimo, że jest w jej posiadaniu, a także nie wydał decyzji odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta S. wniósł o jej odrzucenie, zaznaczając, że wciągi bankowe nie są dokumentami wytworzonymi przez organ i nie stanowią informacji publicznej. W dniu 11 grudnia 2014 r. Burmistrz Miasta S. poinformował tutejszy Sąd, że udzielił informacji publicznej w sprawie udostępnienia wyciągu rachunku bankowego miasta S. za miesiąc sierpień 2014 r. Dodał również, że w uzgodnieniu z wnioskodawcą wyciągi za miesiąc wrzesień i październik 2014 r. zostaną przekazane do 17 grudnia 2014 r. Wobec powyższego Burmistrz Miasta S. wniósł o umorzenie postępowania. Podczas rozprawy w dniu 11 grudnia 2014 r. Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta S. do udzielenia w terminie 7 dni na piśmie informacji w jakiej dacie został udostępniony wyciąg z rachunku bankowego, ile rachunków bankowych posiada miasto S., a także do złożenia kserokopii udzielonej skarżącemu informacji. Pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. organ poinformował, że wyciąg z rachunku bankowego miasta S. za miesiąc sierpień 2014 r. został przekazany wnioskodawcy osobiście w dniu 10 grudnia 2014 r., zaś za miesiąc wrzesień i październik 2014 r. został wysłany pocztą, listem poleconym w dniu 15 grudnia 2014 r. Zaznaczono również, że miasto S. posiada jeden rachunek bankowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Na wstępie Sąd stwierdza, że postępowanie sądowe nie stało się bezprzedmiotowe z powodu braku konieczności zobowiązywania organu do załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, która została udzielona po wniesieniu skargi. Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. Burmistrz Miasta S. poinformował tutejszy Sąd, że udzielił informacji publicznej w sprawie udostępnienia wyciągu rachunku bankowego miasta S. za miesiąc sierpień 2014 r. Dodał również, że w uzgodnieniu z wnioskodawcą wyciągi za miesiąc wrzesień i październik 2014 r. zostaną przekazane do 17 grudnia 2014 r. Burmistrza Miasta S. z dnia 11 grudnia 2014 r. Z kolei w piśmie z dnia 17 grudnia 2014 r. organ wskazał, że wyciąg z rachunku bankowego miasta S. za miesiąc sierpień 2014 r. został przekazany wnioskodawcy osobiście w dniu 10 grudnia 2014 r., zaś za miesiąc wrzesień i październik 2014 r. został wysłany pocztą, listem poleconym w dniu 15 grudnia 2014 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że obecne brzmienie przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") stanowiącego podstawę orzekania przez sąd przy uwzględnianiu skargi na bezczynność organu, nakłada na sąd obowiązek nie tylko zobowiązania bezczynnego organu do załatwienia sprawy, ale również wypowiedzenia się, czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Na mocy ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) sądy administracyjne z mocą od 17 maja 2011 r. zostały wyposażone w kompetencję do stwierdzania, czy bezczynność organu (lub przewlekłe prowadzenie postępowania) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze stwierdzeniem przez sąd rażącego naruszenia prawa bezczynnością organu (lub przewlekłym prowadzeniem postepowania) wiąże się szczególna odpowiedzialność majątkowa funkcjonariuszy publicznych za rażące zaniedbania. Dochodzenie tej odpowiedzialności otwiera dopiero orzeczenie właściwego sądu kwalifikujące okoliczności danej sprawy do rażąco naruszających prawo. Stąd mimo, iż w zasadniczej części orzekanie o bezczynności organu, po usunięciu stanu bezczynności, staje się rzeczywiście bezprzedmiotowe, to bezprzedmiotowym nie stanie się kwestia oceny charakteru zaistniałej bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wypowiedział się w kwestii takiej wykładni art. 149 p.p.s.a., która nie prowadzi do pozbawiania strony możliwości dochodzenia odszkodowania za szkodę, której źródłem jest niewydanie orzeczenia lub decyzji a tym samym wykładni, która nie wypacza sensu zmian wprowadzonych do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższą wypowiedź ujął w tezie wyroku z dnia 26 lipca 2012 r,. sygn. II OSK 1360/12 stwierdzającej wprost, że "wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przytoczona wyżej teza wyroku NSA znajduje zastosowanie również przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność organu w załatwianiu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W postępowaniu przed sądem administracyjnym taka skarga podlega bowiem rozpoznaniu przy stosowaniu art. 149 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że skarżący nie cofnął skargi, Sąd musiał się wypowiedzieć w sprawie merytorycznie w części objętej wyrokowaniem. Bezprzedmiotowe w sprawie stało się bowiem jedynie zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony o udzielenie żądanej informacji publicznej, skoro ta została skarżącemu udostępniona po wniesieniu skargi. W tym zakresie Sąd kierując się treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania sądowego. Udzieleniem informacji organ potwierdził, że żądana informacja mieściła się w przedmiotowo – podmiotowym zakresie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Taka ocena wniosku strony nie nasuwa wątpliwości Sądu co do jej zgodności z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udzielenie informacji powinno było nastąpić w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., wynoszącym – co do zasady – 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym art. 13 u.d.i.p., że podmiot ten pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). W okolicznościach niniejszej sprawy załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej nastąpiło po upływie ustawowych 14 dni. Wniosek z dnia [...] września 2014 r. został załatwiony po kilku miesiącach po wniesieniu skargi na bezczynność. Oceniając natomiast charakter bezczynności Sąd uznał, że nie można jej przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiałoby racjonalności przepisu art. 149 p.p.s.a., nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności czy przewlekłości postępowania. W okolicznościach sprawy Sąd uznał, że bezczynność nie nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych naruszeń prawa, poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów. Ze względów jak wyżej, w ocenie Sądu, nie zachodziła potrzeba wymierzenia organowi na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny. Mając powyższe na uwadze, na mocy wskazanych przepisów, należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.