II SAB/Bk 91/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Sz. K. na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: S. K. przystąpił do projektu "Przedsiębiorczość przepisem na sukces" realizowany przez Wojewódzki Urząd Pracy w B. w ramach konkursu zamkniętego nr [...] Działanie 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 w województwie p. W dniu [...].11.2013r. złożył formularz rekrutacyjny. Pismem z dnia [...].05.2014r. został poinformowany, że jego wniosek nie został zarekomendowany do dofinansowania w ramach programu. Począwszy od miesiąca czerwca 2014r. S. K. zwracał się wielokrotnie do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. (w skrócie: WUP) z prośbą o udzielenie różnego rodzaju informacji, a także, w siedzibie WUP, uzyskał dostęp do przeglądania dokumentów związanych z projektem "Przedsiębiorczość przepisem na sukces". Uzyskanie od organu odpowiedzi i udostępnione dokumenty nie satysfakcjonowały skarżącego. Wnioskiem z dnia [...].07.2014r. zatytułowanym "Ponowny wniosek o udostepnienie informacji przysługującej uczestnikowi projektu" S. K. sformułował 21 pytań pod adresem Wojewódzkiego Urzędu Pracy, wnosząc o udzielenie na nie niezwłocznej odpowiedzi. Pismem z dnia [...].07.2014r. WUP udzielił skarżącemu odpowiedzi na zadane pytania. Pismo to zostało odebrane przez adresata dnia 04.08.2014r. (po awizacji w dniu 22.07.2014r.). W dniu 15.10.2014r. S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, za pośrednictwem WUP, skargę na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. Skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora WUP do udostepnienia wglądu, możliwości robienia notatek lub fotokopii dokumentacji "Przedsiębiorczość przepisem na sukces", a w szczególności wniosków o przyznanie środków finansowych innym uczestnikom programu. Żądał także ustalenia osób winnych bezczynności, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenia kosztów nakładu pracy skarżącego w kwocie 800zł, a przynajmniej 240zł. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał na wniosek z dnia [...].07.2014r. w którym zwrócił się do WUP o udostepnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek ten wystosował dlatego, że odpowiedzi na wcześniejsze mailowe wnioski z dnia [...].06., [...].06., ...06.2014r. nie były załatwione zgodnie z oczekiwaniem skarżącego. Odpowiedź, jaką otrzymał od WUP w piśmie z dnia [...].07.2014r. skarżący uznał za wybiórczą, wymijającą i pomijającą najważniejsze elementy. Skarżący, w dalszej części skargi, informuje o zażaleniu jakie złożył na bezczynność WUP do Marszałka Województwa P. (w trybie art. 37 k.p.a.) oraz komentuje niesatysfakcjonujące go postanowienie wydane dnia [...].09.2014r. przez tenże organ. Strona uważa, że odpowiedź organu z dnia [...].07.2014r. należy uznać za udzieloną (poza tym, że jest niepełna, wybiórcza, niewyczerpująca) z uchybieniem 14-dniowego terminu, ponieważ e-mailowa korespondencja z organem trwała od [...].06.2014r. i skarżący nie uzyskiwał zadawalających informacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor WUP wniósł jej oddalenie. Jednocześnie poinformował, że kserokopię skargi przekazał do Urzędu Marszałkowskiego w B., uznając, że jest on właściwy również do udzielenia odpowiedzi na część pytań skarżącego. Dyrektor WUP wyjaśnił, że odpowiedział skarżącemu na wszystkie postawione przez niego pytania wnioskiem z dnia [...].07.2014r. Dowodem jest pismo z dnia [...].07.2014r., które skarżący otrzymał [...].08.2014r. Organ przytacza pytania skarżącego i odpowiedzi jakich mu udzielił. Organ przyznaje, że kontakty pracowników WUP ze skarżącym były wielokrotne, lecz nie dochodziło do porozumienia, gdyż skarżący dążył do uzyskania dokumentów tylko i wyłącznie o takiej treści lub odpowiedzi na pytania, które by go satysfakcjonowały, a nie dokumentów i odpowiedzi obrazujących rzeczywisty stan rzeczy. W ocenie organu, udostępnione dokumenty lub udzielone odpowiedzi o treści niezadowalającej skarżącego, uznawane były przez niego jako bezczynność organu. WUP twierdził, że nie dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...].07.2014r., ani też wcześniejszych (z [...].06., [...].06., [...].06.2014r.), na które były udzielane odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) obejmuje również bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa – art. 149 p.p.s.a. Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu – 151 p.p.s.a., bowiem Sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 p.p.s.a. Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., ani też wyczerpanie trybu zażalenia, o jakim stanowi art. 37 k.p.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Z kolei pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 cyt. ustawy z dnia 06.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej Dz. U. z 2014r., poz. 782. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Należy zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy strefy faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, te których organ używa do realizacji zadań, a nawet takie, które w części dotyczą organu i nie pochodzą wprost od niego. Charakteru informacji publicznej nie mają natomiast wnioski w sprawach indywidualnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że Dyrektor WUP udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej i nie pozostawał w bezczynności. Należy też zauważyć, że Sąd nie oceniał treści postanowienia z dnia ,,,.09.2014r. wydanego przez Marszałka Województwa P, w zakresie bezczynności, gdyż skarga na bezczynność dotyczyła Dyrektora WUP w B, i wywołała samodzielne postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie. To postępowanie (jak wyżej wskazano) nie wymagało, w przedmiocie informacji publicznej, wcześniejszego składania zażalenia do wyższej instancji w trybie art. 37 k.p.a. Dlatego też, wszelkie zarzuty skargi kierowane pod adresem Marszałka Województwa P, nie zostały przez Sąd skomentowane. Sąd, w sprawie niniejszej, rozważył treść wniosku skarżącego z dnia ,,,.07.2014r. (który jego zdaniem nie został załatwiony) w aspekcie udzielonych informacji pismem organu z dnia ,,,.07.2014r., będących odpowiedzią na tenże wniosek. W ocenie Sądu, analiza treści zadanych 21 pytań wskazuje bezsprzecznie na to, że została na nie udzielona odpowiedź w 21 punktach (na każde pytanie z osobna) pismem z dnia ,,,.07.2014r. Forma, w jakiej skarżący sprecyzował wniosek z dnia ,,,.07.2014r. o udzielenie informacji publicznej, skutkowała przyjętą przez organ prawidłową formą udzielenia żądanych informacji. Skoro skarżący zadał organowi 21 pytań i żądał na nie udzielenia odpowiedzi, to odpowiedź tę niewątpliwie otrzymał. Niektóre z odpowiedzi nie zadowoliły skarżącego, co jednakże nie może być uznane za bezczynność organu. Istotą wniosku z dnia ,,,.07.2014r. (co należy zaakcentować) było uzyskanie przez skarżącego odpowiedzi na zadane pytania. Na niektóre pytania organ udzielił negatywnej odpowiedzi (np. w pkt.11; Sąd nie uważał za celowe powtarzania wszystkich pytań i odpowiedzi z racji ich obszerności, a znajdujących się na str. 43-50 akt administracyjnych), informując skarżącego o własnym stanowisku. Natomiast zdaniem Sądu, czym innym jest informacja polegająca na udzieleniu odpowiedzi na zadane pytanie, a czym innym odmowa wykonania przez organ czynności, które muszą być poprzedzone konkretnym żądaniem osoby wnioskującej o udzielenie informacji publicznej. Skarżący, zdaje się, nie rozróżniać form udzielenia informacji publicznej, która jest uzależniona od sformułowania żądania przez wnioskodawcę. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku z punktu 1 skargi (o zobowiązanie Dyrektora WUP do udostepnienia wglądu, robienia notatek lub fotokopii projektu "Przedsiębiorczość przepisem na sukces", a w szczególności wniosków o przyznanie środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości pozostałych uczestników projektu), bowiem zapytanie w pkt. 11 wniosku z dnia ,,,.07.2014r. brzmiało: "Czy otrzymam wgląd ...", wiec organ był zobligowany tylko do odpowiedzi, a nie do podjęcia jakichkolwiek innych czynności, których nie można było oczekiwać poza odpowiedzią na zadane pytanie. Reasumując, w ocenie Sądu, Dyrektor WUP nie pozostawał w bezczynności, bowiem zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u. d. i. p. w terminie 14 dni od złożenia przez skarżącego wniosku z dnia ,,,.07.2014r., udzielił mu odpowiedzi, zgodnie z jego życzeniem, pismem z dnia [...] .07.2014r. Nie stwierdziwszy bezczynności Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p. p. s. a.